Θα έχει και σκονάκι…

Ζωή Δημοσχάκη. Δεν μπορούσε να ονειρευτεί πως στην Τελετή Έναρξης θα ήταν αυτή που θα έδινε τον όρκο των αθλητών

Ήταν Ιούλιος του 2001, όταν η Ζωή Δημοσχάκη επέστρεφε από τη Μάλτα και το
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων – Νεανίδων με δύο χρυσά μετάλλια στα 200 και 400 μ.
ελεύθερο. Ήταν η εποχή που άρχιζε σιγά σιγά να ονειρεύεται τη συμμετοχή της
στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Σε ένα κατάμεστο κολυμβητήριο, σε έναν
τελικό στα 200 ή τα 400 μ. Αυτό όμως που δεν μπορούσε τότε να ονειρευτεί, ήταν
πως στην Τελετή Έναρξης θα ήταν αυτή που θα έδινε τον όρκο των αθλητών.

Ήταν το βράδυ της 7ης Ιουλίου, όταν πληροφορήθηκε για την απόφαση της
ολομέλειας της ΕΟΕ: «Από την τηλεόραση. Ήμουν στο σπίτι, μαζί με τη μητέρα
μου, όταν το έμαθα. Για να είμαι ειλικρινής, εκείνη τη στιγμή έπαθα σοκ. Δεν
το περίμενα. Ήταν μια πολύ μεγάλη έκπληξη και μένα. Ήταν πραγματικά μια μεγάλη
τιμή, η μεγαλύτερη τιμή». λέει η 19χρονη κολυμβήτρια.

Από τότε, άρχισαν οι… πρόβες: «Έχω μάθει τον όρκο απ’ έξω και ανακατωτά!
Έχω, σίγουρα, αρκετό άγχος. Ελπίζω, εκείνη τη στιγμή να μη με νικήσει το τρακ.
Πάντως, θα έχω και ένα χαρτάκι μαζί μου», υποστηρίζει.

ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ

Μετά την Τελετή Έναρξης όμως, είναι και οι αγώνες. Σε ό,τι αφορά την
προετοιμασία, όλα έως τώρα πήγαν κατ’ ευχήν, όμως η κρίσιμη στιγμή πλησιάζει:
«Εντάξει, δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Απλά, θα προσπαθήσω να κάνω ό,τι
καλύτερο μπορώ». Θα λάβει μέρος στα 200 μ.-400 μ. ελεύθερο. Στο 200άρι, πέρυσι
στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης, έγινε η πρώτη Ελληνίδα που «κατέβηκε»
τα δύο δευτερόλεπτα. Όμως, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, «βλέπει» περισσότερο το
400άρι. «Είναι πιο εφικτό να πετύχω κάτι καλύτερο στα 400 μ. Ίσως με μια
επίδοση γύρω στα 4.08-4.09. Όσο για το 200άρι, σίγουρα μπορώ να “κατέβω” και
πάλι τα δύο δευτερόλεπτα. Το θέμα είναι βέβαια τι χρόνο θα πετύχουν και οι
άλλες κολυμβήτριες».

Το άγχος, όπως είναι φυσικό, υπάρχει. «Σίγουρα, μπαίνεις στην πισίνα και
βλέπεις γύρω σου πολύ σημαντικούς αθλητές και αθλήτριες. Ασφαλώς και υπάρχει
άγχος», λέει, όμως εδώ παρεμβαίνει και ο προπονητής της, Χαράλαμπος
Παπανικολάου: «Αυτό που πρέπει να κάνει ο κάθε αθλητής και η κάθε αθλήτρια,
είναι να δει τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως μια γιορτή και να χαρεί τη συμμετοχή.
Αν το πετύχει αυτό, τότε το άγχος θα φύγει σε μεγάλο ποσοστό. Και τότε η
κατάσταση είναι διαφορετική».