ΓNΩMH H ασφάλεια των Aγώνων

H τηλεοπτική επίδειξη της αποτελεσματικότητας των μέσων παρακολούθησης και
ασφάλειας που έχουν εγκατασταθεί στην Ολυμπιακή Ελλάδα ήταν αποκαλυπτική: ο
άνθρωπος-τυχαίος-στόχος επιλέγεται, το σύστημα παρακολούθησης εστιάζει στο
πρόσωπο, στη συνομιλία, στον αριθμό του κινητού, στον αριθμό του άλλου κινητού
και στο όνομα του προσώπου που τον έχει. Όλα λοιπόν τα ανωτέρω στοιχεία
βρίσκονται ανά πάσα στιγμή στη διάθεση των ιθυνόντων, και, λόγω προβολής των
μέσων ασφαλείας, στη διάθεση του τηλεοπτικού κοινού. Διαβάζουμε ταυτόχρονα στο
άρθρο 19 του Συντάγματος πως η ελεύθερη ανταπόκριση ή επικοινωνία είναι
απόρρητη κι αυτό το απόρρητο πως είναι απολύτως απαραβίαστο. Νόμος και μόνο
νόμος ορίζει υπό ποιες προϋποθέσεις η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το
απόρρητο αυτό κ.ο.κ. Αντίστοιχη είναι και η ρύθμιση του άρθρου 8 της
Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. H παραβίαση, βέβαια, αυτών
των θεμελιωδών διατάξεων που συντελείται στη χώρα μας είναι πασιφανής και, επ’
αυτής, τα περαιτέρω σχόλια περιττεύουν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων συγκροτεί μία
απολύτως ειδική, ακραία και σημαντική περίσταση. Ουδείς, επίσης, αμφισβητεί
πως μετά τον Σεπτέμβριο του 2001 οι ασύμμετρες απειλές (τρομοκρατία, παράνομο
εμπόριο όπλων, εμπόριο ναρκωτικών, προγράμματα χρήσης πυρηνικής ενέργειας για
στρατιωτικούς σκοπούς) αποτελούν το υπ’ αριθμόν «ένα» πρόβλημα στην ημερήσια
διάταξη των κρατών και των διεθνών οργανισμών. Και εμείς οι Έλληνες έχουμε
πρόσφατη την εμπειρία της διεθνούς ερμηνείας του δικαιοκρατικού λόγου (του
λόγου δηλαδή περί προστασίας των συνταγματικών ελευθεριών), ως απροθυμίας
προστασίας της ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων. Πολλά και πάσης φύσεως
συμφέροντα, αλλά και η αναζητούσα θέματα δημοσιογραφική πένα, μας έκαναν
πρωτοσέλιδο στον διεθνή Τύπο ή πρώτη είδηση στα ηλεκτρονικά MME, δίχως, όπως
αποδείχθηκε εκ των υστέρων, να έχουμε την παραμικρή ευθύνη.

Υπό την ισχύ όλων των δεδομένων που προαναφέρθηκαν, τα κόμματα, οι πολίτες, το
ίδιο το κράτος, κάναμε τα «στραβά μάτια» στις πολλές και ποικίλες
διακινδυνεύσεις των ελευθεριών μας. Προσχωρήσαμε στην επικίνδυνη λογική πως
δεν μας πειράζουν τα υπερβολικά αυτά μέτρα ασφαλείας, αφού δεν έχουμε τίποτε
να κρύψουμε. Προσχωρήσαμε και στην λίαν επικίνδυνη παραδοχή πως όλοι είμαστε
ύποπτοι, έως αποδείξεως του αντιθέτου. Με τη χώρα μας, ωστόσο, να ευρίσκεται
στον διεθνή φακό της επικαιρότητας και το αγαθό της ασφάλειας περιβεβλημένο με
μία δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη (έχει σημασία;) υστερία, δεν θα μπορούσαμε
να κάνουμε και αλλιώς. Ξέρουμε, άλλωστε, πως όταν λήξουν οι Αγώνες, όλο αυτό
το σκηνικό του φόβου που δημιουργούν οι ασύμμετρες απειλές, αλλά και το
σύστημα συμφερόντων που στήθηκε επάνω στην πραγματικότητά τους θα ταξιδέψουν
για αλλού. Τότε, όμως, δηλαδή τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, θα πρέπει να
επανεξετάσουμε το νομικό και διοικητικό μας οπλοστάσιο εναντίον των ασύμμετρων
απειλών. Κι ό,τι υπερβολικό και ενάντιο στα δικαιώματα του ανθρώπου και τους
κανόνες της ανοικτής κοινωνίας εντοπίσουμε, θα πρέπει να το απαλείψουμε. Οι
κυβερνήσεις τόσο της N.Δ. όσο και του ΠΑΣΟΚ είμαστε συνυπεύθυνοι για το
οπλοστάσιο αυτό. Θα απολαύσουμε ασφαλείς Αγώνες, ναι. Όμως, αμέσως μετά πρέπει
να προφυλάξουμε και τους ίδιους μας τους εαυτούς και τα δημοκρατικά
χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας. Άλλωστε, αποτελεί παραδοσιακή παραδοχή πως
από τέτοια αυταρχικά συστήματα προφύλαξης δεν έχει τόσο να φοβάται ο
παράνομος, αλλά ο νομοταγής πολίτης.

Ο καθηγητής Ανδρέας Λοβέρδος είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ