Για όλα φταίει ο Aυστριακός

Με τον Σπύρο βγαίνουμε τρία – τέσσερα βράδια την εβδομάδα κι έπειτα
καταλήγουμε είτε στο σπίτι του είτε στο δικό μου. Όταν συμβαίνει το δεύτερο,
το πρωί, ενώ εκείνος κοιμάται ακόμα, εγώ φεύγω για τη δουλειά· το απόγευμα,
όταν επιστρέφω, o Σπύρος έχει φύγει: αφού πρώτα στρώσει το κρεβάτι και πλύνει
τα φλιτζάνια του καφέ. Περνάμε μια χαρά: δεν συζούμε όπως τα
περισσότερα ζευγάρια που έχουν βαρεθεί ο ένας τον άλλον και τον εαυτό τους.
Αλλά, ό,τι είναι ωραίο πεθαίνει νωρίς. Ο Σπύρος νοίκιασε το σπίτι του σε
επισκέπτη των Ολυμπιακών Αγώνων· έκανε αίτηση και το διαμέρισμα κατελήφθη από
έναν Αυστριακό. Εγώ τους Αυστριακούς τούς φοβάμαι: συνεργάστηκαν ή δεν
συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ; Εξέλεξαν ή δεν εξέλεξαν τον Γιοργκ Χάιντερ που
είναι ημι-ναζί, αν όχι ναζί σκέτο; Ήταν ή δεν ήταν ο Κουρτ Βαλντχάιμ
εγκληματίας πολέμου; Επιπλέον, ο Αυστριακός του Σπύρου έκανε τη ζωή μου
άνω-κάτω. Μόλις εγκαταστάθηκε – επαναλαμβάνω: στο σπίτι του Σπύρου, και
μάλιστα έναντι τριών χιλιάδων ευρώ μόνον – ο Σπύρος εγκαταστάθηκε στο δικό
μου. Κουβάλησε τα ξυριστικά του, τις κολόνιες του, την οδοντόβουρτσά του
(συμβολική η οδοντόβουρτσα: όποιος βάζει την οδοντόβουρτσά του στο μπάνιο σου
σημαίνει πως μετακόμισε, πάει, τέλειωσε), μια πελώρια βαλίτσα με ρούχα, μια
μικρότερη με παπούτσια, τον φορτιστή του κινητού, το λάπτοπ και το χρυσόψαρό
του μέσα στη γυάλα.

Μόλις είδα τα υπάρχοντα του Σπύρου στο λίβινγκ ρουμ (σε δυάρι μένω, όχι στο
Μπάκιγχαμ Πάλας), σκέφτηκα να φύγω εγώ: πού δεν έχω πάει; Στο Μπάλι! Ή, πιο
κοντά, στο Γιβραλτάρ! Ή, ακόμα πιο κοντά, στο Κάτω Κουφονήσι. Όμως, δεν μπορώ
να φύγω απ’ την Αθήνα· λόγω των Ολυμπιακών δεν μου δίνουν άδεια απ’ το
γραφείο: μας θέλουν όλους εδώ να βασανιζόμαστε ομού, να μη γλιτώσει κανείς.

Τώρα ο Σπύρος κι εγώ κοιμόμαστε κάθε νύχτα μαζί, σαν γέρικο ζευγάρι.
Κοιμόμαστε, τρόπος του λέγειν: ο Σπύρος κοιμάται του καλού καιρού, εγώ
ξαγρυπνάω. Ξαγρυπνώντας, παρατηρώ λεπτομέρειες που δεν είχα εντοπίσει μέχρι
τώρα: ο Σπύρος κοιμάται σαν τον Εσταυρωμένο πάνω στον σταυρό· με τα χέρια
ανοιχτά· πιάνει όλο τον χώρο· επίσης, κρυώνει υπερβολικά – λόγω του
κλιματιστικού – και σκεπάζεται με το πάπλωμα Αύγουστο μήνα. Σκεπάζει κι εμένα.
Σηκωνόμαστε μαζί – κάθιδροι – πλένουμε τα δόντια μας – δεν χωράμε και οι δυο
στο μπάνιο: εγώ συνήθως περιμένω απ’ έξω, γρατζουνίζοντας την πόρτα «θέλω πιπί
μου, θέλω πιπί μου» – πίνουμε καφέ και το απόγευμα που επιστρέφω από τη
δουλειά ο Σπύρος με περιμένει για να φάμε. Οικογενειακή ζωή. Το γράφω κι
ανατριχιάζω. Όταν ο Σπύρος κάνει μπάνιο, ρίχνει – υπολογίζω – είκοσι κυβικά
νερό στο δάπεδο· όταν μαγειρεύει, η κουζίνα μοιάζει βομβαρδισμένη· είναι καλός
μάγειρας αλλά άτσαλος, μεταξύ μας αυτό. Όταν βλέπουμε τηλεόραση – τους
Ολυμπιακούς δηλαδή – εκείνος είναι που κρατάει το τηλεχειριστήριο. Όταν
κάποιος κρατάει το τηλεχειριστήριο ελέγχει τη ζωή σου, έχει πάρει τα ηνία,
πάει, τέλειωσε.

Δεν δίνουμε πια ραντεβού σε μπαρ κι έξω από σινεμά· όταν πρόκειται να πάμε
κάπου, ντυνόμαστε συγχρόνως και, βγαίνοντας, κατεβάζουμε και τα σκουπίδια.
Νιώθω παντρεμένη εφτά χρόνια ακριβώς.

Για όλα φταίει ο Αυστριακός. Ένας Θεός ξέρει πώς του ‘ρθε να επισκεφθεί τους
Ολυμπιακούς της Αθήνας. Εγώ δεν θα πήγαινα ποτέ στους Ολυμπιακούς της Αθήνας.
Ούτε σε άλλους Ολυμπιακούς· να εξηγούμαστε. Δεν θέλω να δώσω λανθασμένη
εντύπωση: δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, μπορεί να είναι χρυσό παιδί· εξάλλου,
Αυστριακοί ήταν ο Τόμας Μπέρχαρτ και η Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν, στους οποίους
τρέφω κάποια αδυναμία· η Αυστρία πρόσφερε στον κόσμο τον καφέ βιενουά· το
βαλς· τον Φρόυντ· αλλά, το επαναλαμβάνω, αυτός ο Αυστριακός έκανε τη ζωή μου
μπάχαλο. Ο Σπύρος δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι υποφέρω· άλλωστε, δεν το
δείχνω. Κάθε πρωί και κάθε βράδυ αφήνει το καπάκι της οδοντόκρεμας μακριά από
το σωληνάριο· μάλιστα, το ζουλάει τόσο ώστε πιτσιλίζει τον νιπτήρα με μπλε
οδοντόκρεμα. Κάτι παρόμοιο κάνει και με το σαμπουάν. Γενικά, ο Σπύρος δεν
σέβεται τα καπάκια. (Δεν θέλω να υπεισέλθω στο πρόβλημα «καπάκι της
τουαλέτας»). Το δωμάτιό μας – το «μας» με σκοτώνει – είναι γεμάτο
εφημερίδες. Διαβάζει τρεις-τέσσερις φυλλάδες την ημέρα, μεταξύ των οποίων και
μια αθλητική· στη συνέχεια, τις πετάει στο πάτωμα. Κακή συνήθεια αυτή. Το
χειρότερο: κυκλοφορεί στο σπίτι με παντόφλες. Δεν τον είχα ξαναδεί με
παντόφλες. Χριστέ μου, είπα από μέσα μου, τι είναι αυτό, σκηνές προσεχώς; Έτσι
θα είναι το μέλλον; Θα μείνω μαζί με τον Σπύρο και θα φοράει παντόφλες; Μπας
και αργότερα φορέσει από κείνες τις καρό παντόφλες του παππού μου; Εκείνες τις
μάλλινες;

Ο Αυστριακός φταίει. Φταίει που δεν μπορώ να κάνω χαλάουα· ο Σπύρος αηδιάζει:
«Μα, τι κάνετε εσείς τα κορίτσια!» αναφώνησε και μάλιστα δις. E, τι να
κάνουμε: ν’ αφήσουμε τρίχες στα πόδια, να ‘μαστε σα φαντάροι; Ο Αυστριακός
φταίει που δεν μπορώ να μιλήσω στο τηλέφωνο μ’ έναν συνάδελφο απ’ το γραφείο
που μ’ αρέσει. Εντάξει, το ομολογώ, φλερτάρω με κάποιον απ’ το γραφείο. Ο
Σπύρος – που δεν θεωρείται ιδιαίτερα ζηλιάρης – ρωτάει «ποιος ήταν στο
τηλέφωνο» γιατί θέλει να ξέρει αν πρόκειται για κάποιον κοινό μας φίλο· όλα
θέλει να τα μαθαίνει. Θα μου πείτε: οι Ολυμπιακοί θα τελειώσουν, είναι ζήτημα
ημερών· ας μην πανικοβαλλόμαστε. Ο Αυστριακός θα επιστρέψει στο Τυρόλο: καλό
κατευόδιο. Να μας γράφετε. Ο Σπύρος όμως; Μήπως ο Σπύρος μού μείνει αμανάτι;
Ποιος μου εγγυάται ότι θα πάρει τις βαλίτσες, το λάπτοπ και το χρυσόψαρο και
θα επιστρέψει στην οικία του; Κυρίως, ποιος μου εγγυάται ότι θα πάρει την
οδοντόβουρτσα; Κι αν νοικιάσει το σπίτι του σε κάποιον Έλληνα ο οποίος,
εννοείται, δεν θα φύγει ποτέ για το Τυρόλο; Τι θα γίνει δηλαδή: θα βγάλουμε
μαζί και τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου;

H Σώτη Τριανταφύλλου είναι συγγραφέας. Τελευταίοι της τίτλοι:
«Άλμπατρος», Εκδ. Πατάκη 2003, σελ. 552, τιμή: 22 ευρώ και «H φυγή», Εκδ.
Μελάνι 2004, σελ. 104, τιμή: 10 ευρώ.