ΣE ΠPΩTO ENIKO H φιέστα είναι εδώ. Eίσοδος ελεύθερη

Επιτέλους για πρώτη φορά δεν νιώθω το άγχος να μάθω τι συμβαίνει εκεί έξω,
πέρα από εμάς. Είναι υπέροχο συναίσθημα να είσαι το κέντρο του κόσμου. Να μην
ψάχνεις αλλού για ειδήσεις, για συναρπαστικά νέα, για όμορφες καταστάσεις, για
πρωτοτυπίες, επειδή θέλεις να είσαι σε επαφή με το καινούργιο. Αυτό το
καλοκαίρι λοιπόν, για πρώτη φορά, λάτρεψα την Αθήνα. Σε αυτόν τον λίγο χρόνο
που απομένει, στις κάτι εκατοντάδες ώρες πριν από την έναρξη της μεγάλης
γιορτής, κάθε σημείο της πόλης τώρα πια με ξαφνιάζει. Αυτό το καλοκαίρι δεν
υπάρχει ανία, πλήξη, ραθυμία. H σιέστα δεν κατοικεί πλέον στην Αθήνα. Το
ένιωσα διασχίζοντας απόγευμα τον κόμβο της Κατεχάκη στη Μεσογείων και το πριν
μία εβδομάδα αναμενόμενο τοπίο μού έκανε δώρο το λευκό ιστίο του Καλατράβα.
Είναι σύγχρονο να περνάς έξω από τα τρία ξενοδοχεία της πλατείας Συντάγματος
και να έχεις τρίλημμα σε τίνος το μπαρ θα παραγγείλεις το κοκτέιλ σου, για να
απολαύσεις θέα με ορίζοντα το νέο πρόσωπο της πόλης, αντί να σέρνεσαι σε μπαρ
πάνω στον πεζόδρομο. Είναι παρελθόν τα σύννεφα κίτρινης σκόνης που θάμπωσαν τα
ανοιξιάτικα παπούτσια μου και με υποχρέωσαν για τρία χρόνια να υιοθετήσω το
αστικό σπορ ύφος της άνετης διαβίωσης των σύγχρονων πόλεων. Είναι μέλλον τα
τούνελ στον Υμηττό και στην Κακιά Σκάλα, οι ράγες του Προαστιακού, οι στάσεις
του – δυστυχώς αργόσυρτου – τραμ.

Γι’ αυτό και κάνω ανακωχή με την γκρίνια της τσέπης μου και τα ξινισμένα
μούτρα των μονίμως στραβωμένων παραδοσιακών ελληναράδων. Κάθε πορτοκαλί
ένδειξη που βλέπω στις πινακίδες και πάνω στις Ολυμπιακές λωρίδες των δρόμων,
μου το θυμίζει: η φιέστα είναι εδώ. Είσοδος ελεύθερη.