Aγροτεμάχια και δάση

Αγροτεμάχια τα οποία αγοράστηκαν πριν από 30 χρόνια χαρακτηρίζονται σήμερα
δασικές εκτάσεις. Γράφει ο κ. Γιάννης Γεωργόπουλος, από την Πεύκη:

«Το 1972, εγώ και άλλοι 50 πτωχοί βιοπαλαιστές αγοράσαμε από ένα αγροτεμάχιο
των 300 τ.μ. στη θέση Φυγιά του Δήμου Μαρμαρίου Ευβοίας. Εμείς είχαμε τη γνώμη
ότι αφού κάναμε συμβόλαιο ήμασταν κατοχυρωμένοι. Φαίνεται όμως ότι το άδικο
κράτος είχε άλλη άποψη. Έρχεται ύστερα από αρκετά χρόνια να μας πει: “Ξέρετε,
αυτά τα αγροτεμάχια που αγοράσατε το 1972 και για τα οποία έβαλα χέρι στο
πτωχό σας πορτοφόλι (για την Εφορία) είναι δικά μου”. Δηλαδή το κράτος μάς
ενέπαιξε. Γιατί όταν αγοράζαμε δεν μας προστάτευσε, παρά άφησε ασύδοτους
συμβολαιογράφους, ιδιοκτήτες και μεσίτες να πωλούν εκτάσεις πράγματι δασικές
και μάλλον κρατικές μέσα στις οποίες έχουν κτισθεί βίλες με πισίνες χωρίς να
τους πειράξει κανείς. Θα έπρεπε με νόμο να υποχρεώνει τον συμβολαιογράφο και
τον ιδιοκτήτη να μη συντάσσονται συμβόλαια εφόσον δεν έχουν προσκομισθεί
βεβαιώσεις από τα Δασαρχεία, την Πολεοδομία, την Αρχαιολογική Υπηρεσία. H
έκταση των αγροτεμαχίων μας είναι γυμνή, δεν έχει ούτε ένα δέντρο, μόνο θυμάρι
και αραιά σχίνα. Και ερωτώμε πώς η δική μας έκταση, όπως την περιγράφω, είναι
δασική και δεν είναι δασικές αυτές οι πράγματι κρατικές δασικές εκτάσεις μέσα
στις οποίες έχουν κτισθεί βίλες με πισίνες. Αυτή η οδύσσεια έχει ξεκινήσει από
το 1968 και έχουμε 2004 και δεν έχει τελειώσει. Και θέλουμε να λέμε ότι
είμαστε Ευρωπαίοι. Ότι δεν είναι δασική έκταση εκεί όπου βρίσκονται τα
αγροτεμάχιά μας προκύπτει από αποφάσεις του Ειρηνοδικείου και του Μονομελούς
Πρωτοδικείου τις οποίες προκάλεσε ο οικοπεδούχος, ύστερα από πρωτόκολλο
διοικητικής αποβολής, το οποίο ακυρώθηκε με τις παραπάνω αποφάσεις. H
διαδικασία ένταξης του ΠΔΑ διήρκεσε από το 1968 έως το 1970. Το κράτος –
δασαρχείο, αφού έχασε την υπόθεση, σκέφθηκε να κάνει αγωγή το 1970. Αντί αυτού
όμως έθεσε την υπόθεση στο αρχείο για 20 χρόνια (1970-1990), προφανώς ελλείψει
στοιχείων, όπως προκύπτει από έγγραφα στοιχεία των δασικών υπηρεσιών που
εισηγούντο να μην ασκηθεί αγωγή. Ακόμη δε και ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους
είχε ζητήσει από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους να μην ασκηθεί αγωγή,
αποφεύγοντας το κράτος άσκοπες δαπάνες, όπως εισηγείτο. H όλη υπόθεση θα
“κοιμόταν” ακόμα στα αρχεία των δασαρχείων αν εμείς το 1989-90 δεν την
ξεθάπταμε γιατί τότε πληροφορηθήκαμε τι είχε συμβεί πριν από το 1972, όταν
αγοράσαμε. Αν και την ξεθάψαμε το 1989-90 δεν έχει τελειώσει μέχρι σήμερα. Με
το ξεθάψιμο ύστερα από 20 χρόνια τα δασαρχεία ξύπνησαν και θυμήθηκαν πάλι την
άσκηση αγωγής. Τώρα πού βρήκαν τα στοιχεία σήμερα που δεν έβρισκαν πριν (όπως
αναφέρω παραπάνω), ένας Θεός το ξέρει. Όλα όσα αναφέρονται αποδεικνύονται από
έγραφα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας».