ANAΛYΣH Λάθος κλειδί για τον επενδυτικό παράδεισο

Το ιδεολογικό της στίγμα σε ό,τι αφορά την αναπτυξιακή πολιτική το έδωσε, λίγο
ώς πολύ, η κυβέρνηση. Ο αναπτυξιακός νόμος που ετοιμάζει, θα αποσυνδέει – λέει
– την επιδότηση της επένδυσης από τις θέσεις εργασίας που θα δημιουργούνται.
Οι δημόσιες επενδύσεις θα στηριχθούν σε μεγάλο βαθμό σε ιδιωτικά κεφάλαια, με
τις συμβάσεις παραχώρησης. Και ακόμη, ο έλεγχος των έργων του Κοινοτικού
Πλαισίου Στήριξης περνά και αυτός στον ιδιωτικό τομέα και συγκεκριμένα σε
ελεγκτικές εταιρείες που θα προσληφθούν με διαγωνισμό.

Διαφωνεί-συμφωνεί κανείς, αυτή είναι η γραμμή του κυβερνώντος κόμματος: στροφή
προς τον ιδιωτικό τομέα. Το ερώτημα είναι, αν με την πολιτική αυτή θα υπάρξει
τουλάχιστον το αποτέλεσμα που προσδοκά η κυβέρνηση, δηλαδή αύξηση των
επενδύσεων και προσέλκυση κεφαλαίων από το εξωτερικό.

Ερωτήματα

Θα μπορεί, άραγε, ο ενδιαφερόμενος επενδυτής να βρει άκρη μέσα στον δαίδαλο
της γραφειοκρατίας, για να εξασφαλίσει τη στήριξη που ζητά για την επένδυσή
του; Ποιος θα τον καθοδηγήσει για το αν πρέπει να αναζητήσει κεφάλαια στον
αναπτυξιακό νόμο ή στο ΚΠΣ – και σε ποιο πρόγραμμα του ΚΠΣ; Θα συνεχίσει να
εξαρτάται από τους συμβούλους και τα συμφέροντα που πιθανώς θα εξυπηρετούν;
Πώς θα εξασφαλίσει την αντικειμενική αξιολόγηση της πρότασής του και τη
βεβαιότητα ότι δεν θα χρειασθεί να καταφύγει στο «λάδωμα» για την έγκρισή της;

Οι παραπάνω είναι ορισμένοι από τους βασικούς λόγους για τους οποίους οι –
ξένοι, κυρίως, αλλά και ορισμένοι Έλληνες – επενδυτές δεν τοποθετούσαν τα
κεφάλαιά τους σε επενδύσεις στην Ελλάδα, τα προηγούμενα χρόνια. Και τους
απασχολούσαν τα προβλήματα αυτά πολύ περισσότερο από το αν θα είχαν την
υποχρέωση ή όχι να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, για να επιχορηγηθούν.

Τους απασχολούσαν επίσης και άλλα ευρύτερα προβλήματα, όπως οι ελλείψεις
υποδομής, η αστάθεια του φορολογικού συστήματος, το χαμηλό επίπεδο
τεχνολογικής ανάπτυξης της χώρας. Και ακόμη, αντικίνητρα που δεν μπορούν να
αντιμετωπισθούν, αλλά πρέπει να αντισταθμισθούν από άλλα κίνητρα, όπως η
γεωγραφική απόσταση της χώρας από την Κεντρική Ευρώπη.

Προς τι οι «διευκολύνσεις»;

Θα λυθούν, άραγε, όλα αυτά με τους νέους κυβερνητικούς σχεδιασμούς; Και αν δεν
λυθούν, πώς θα έρθουν οι πολυπόθητες νέες επενδύσεις; Γιατί αν είναι να
μείνουμε στα ίδια, από πλευράς επενδυτικού ενδιαφέροντος, προς τι οι
«διευκολύνσεις» του αναπτυξιακού νόμου στο θέμα των θέσεων απασχόλησης, για
παράδειγμα; Ακόμη, αν πρόκειται το κράτος να βάζει τη μερίδα του λέοντος στα
κεφάλαια των έργων που θα γίνουν με συμβάσεις παραχώρησης και στη συνέχεια να
εισπράττουν οι ιδιώτες αδρό τίμημα και από τους χρήστες των έργων (π.χ.
διόδια), τότε γιατί να μην τα κάνει μόνο του το κράτος τα έργα;

Με άλλα λόγια, φοβόμαστε, η στροφή προς τον ιδιωτικό τομέα δεν είναι – από
μόνη της, τουλάχιστον – το κλειδί προς τον επενδυτικό παράδεισο…