Πρόσωπα Παραλίγο καμικάζι

«Είμαι ο μικρότερος της οικογένειας, κανείς δεν νοιαζόταν για μένα. Οι
γονείς μου με κατσάδιαζαν επειδή δεν πήγαινα καλά στο σχολείο, οι συμμαθητές
μου με κορόιδευαν. Κι εγώ αποφάσισα να γίνω καμικάζι».

Χουσάμ Αμπντού: «Όταν βγω από τη φυλακή, θέλω να επισκευάζω ραδιόφωνα και τηλεοράσεις»

«Έτσι τουλάχιστον κάποιοι θα με θυμούνταν», λέει ο Χουσάμ Μαχμούντ Μπιλάλ
Αμπντού, ο μικροκαμωμένος 16χρονος που κρατείται στην ισραηλινή φυλακή Χα
Σαρόν, βόρεια του Τελ Αβίβ. Βρίσκεται εκεί μαζί με άλλους 66 ανήλικους
Παλαιστινίους που κατηγορούνται για σοβαρά εγκλήματα κατά της ασφάλειας. Ο
Χουσάμ είναι ο μικρός που στις 24 Μαρτίου είχε πλησιάσει με ψηλά τα χέρια το
ισραηλινό φυλάκιο ελέγχου της Χαουάρα, κοντά στη Ναμπλούς της Δυτικής Όχθης.
Ήταν ζωσμένος με εκρηκτικά. Ένα ξένο τηλεοπτικό δίκτυο απαθανάτισε την
παράδοσή του και οι εικόνες έκαναν τον γύρο του κόσμου.

Σήμερα ο Χουσάμ είναι κλεισμένος σ’ ένα κελί μαζί με άλλους δύο κρατουμένους.
Οι κανονισμοί επιτρέπουν στα παιδιά να βγαίνουν στην αυλή τρεις ώρες την
ημέρα, μιάμιση το πρωί και άλλο τόσο το απόγευμα. H Μάρα Βιτζεβάνι,
απεσταλμένη της ιταλικής «Κορριέρε», τον συνάντησε στην αίθουσα όπου γίνονται
συνήθως τα μαθήματα. «Ποτέ δεν μου άρεσε να μελετάω, αλλά εδώ τα μαθήματα
είναι εύκολα, έχω λιγότερα προβλήματα απ’ ό,τι στο παλιό μου σχολείο στη
Ναμπλούς», λέει ο μικρός. «Όταν θα βγω από τη φυλακή θέλω να γίνω τεχνικός και
να επισκευάζω ραδιόφωνα και τηλεοράσεις». Ωστόσο η δίκη του δεν έχει ακόμη
τελειώσει και είναι άγνωστο πόσο θα μείνει στη φυλακή.

Ο Χουσάμ αποφάσισε να γίνει καμικάζι ένα πρωινό του Μάρτη, έπειτα από έναν
γερό καβγά με τους γονείς του. «Ήμουν θυμωμένος μαζί τους», εξηγεί, «ήθελα να
είμαι πιο σημαντικός γι’ αυτούς». Το είπε στον Νάσερ, τον κολλητό του, κι
αυτός τον πήγε στους «αρμόδιους». «Εκείνοι με ρώτησαν αν ήμουν σίγουρος πως
ήθελα να γίνω σαχίντ (μάρτυρας) και μετά μου έδωσαν 100 σεκέλ (περίπου 20
ευρώ), με πήγαν σ’ έναν φωτογράφο για την τελευταία φωτογραφία με τη ζώνη και
με συνόδευσαν στο σπίτι. Την επομένη αποχαιρέτησα τους γονείς μου και πήγα να
πάρω τη ζώνη με τα εκρηκτικά», αφηγείται ο μικρός. «Όταν όμως έφτασα στο
φυλάκιο, είδα γυναίκες και παιδιά και δεν ήθελα πια να το κάνω, έτσι φώναξα
τους στρατιώτες και τους είπα ότι φορούσα μια ζώνη».

Ο Χουσάμ δεν είναι πια θυμωμένος με τους δικούς του και λέει πως έχει
μετανιώσει: «Δεν έχω δει κανέναν από την οικογένειά μου, αλλά μίλησα στο
τηλέφωνο με τη μητέρα μου και τα πέντε αδέλφια μου. Όλοι έκλαιγαν και με
ρωτούσαν συνεχώς γιατί θέλησα να πεθάνω. Με τον πατέρα μου, δεν έχω μιλήσει
ακόμα. Πιστεύω πως είναι πολύ θυμωμένος μ’ αυτό που πήγα να κάνω…».