20.000 γυναίκες θύματα της πορνείας

Έξαρση στο «εμπόριο ανθρώπων» με θύματα νεαρές γυναίκες από τις πρώην
ανατολικές χώρες αναμένεται τις επόμενες εβδομάδες εν όψει των Ολυμπιακών
Αγώνων, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων.

Ο ετήσιος τζίρος της πορνείας από τη διακίνηση ανθρώπων (τράφικινγκ) που
ξεπερνά, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τα 15 εκατομμύρια ευρώ, αναμένεται να
εκτιναχθεί στα ύψη το επόμενο διάστημα. H υπόθεση της 18χρονης Λιθουανής, που
πριν από μερικές μέρες βούτηξε στο κενό από το δωμάτιο ξενοδοχείου όπου την
κρατούσαν μαστροποί υποχρεώνοντάς την να εκδίδεται, είναι απλώς ενδεικτική
όσων υφίστανται τα θύματα του τράφικινγκ.

Υπερκάλυψη. H αστυνομία, πάντως, επιχειρώντας να υποβαθμίσει το ζήτημα,
υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει ανάγκη νέων εισαγωγών, αφού η ήδη υπάρχουσα
προσφορά υπερκαλύπτει τη ζήτηση. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αξιωματικών της
ΕΛ.ΑΣ. περισσότερες από 20.000 νεαρές γυναίκες εκδίδονται παράνομα, και σε
συντριπτικό ποσοστό παρά τη θέλησή τους, στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με αρκετές
άλλες ευρωπαϊκές χώρες η πορνεία αναγνωρίζεται ως νόμιμη στην Ελλάδα. Νόμιμες
είναι μόλις 600 ιερόδουλοι, ενώ στην Αθήνα λειτουργούν νόμιμα 230 οίκοι
ανοχής, σύμφωνα με την απόφαση που πήρε η διαπαραταξιακή επιτροπή του Δήμου
Αθηναίων.

Όμως, ακόμη και η αστυνομία αναγνωρίζει ότι αυτό το διάστημα αναμένεται να
υπάρξει ανανέωση: νέες κοπέλες αναμένεται να μεταφερθούν ως «φρέσκο
εμπόρευμα», οι περισσότερες ηλικίας 17- 19 ετών. “Το trafficking με τη μορφή
που το γνωρίσαμε τη δεκαετία του ’90 έχει σταματήσει. Ο αριθμός των ιερόδουλων
έχει σταθεροποιηθεί τα τελευταία 7-8 χρόνια στις 20.000 και δεν υπάρχει χώρος
για περισσότερες” είναι η εκτίμηση αξιωματούχων του υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

Στα χαρτιά οι ξενώνες. Την ίδια στιγμή, μόνο στα χαρτιά υπάρχουν τα
μέτρα για την προστασία των θυμάτων του trafficking. Όταν τα θύματα
εντοπίζονται ή καταγγέλλουν τους μαστροπούς, σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο
πρέπει να τους παρασχεθεί υγειονομική περίθαλψη, νομική αρωγή και ψυχολογική
στήριξη.

Παρά τις εξαγγελίες, λοιπόν, δεν λειτουργεί ακόμη ξενώνας για την υποδοχή των
θυμάτων στη Θεσσαλονίκη. «Είμαστε αναγκασμένοι να τις φιλοξενούμε σε
ξενοδοχεία και στη συνέχεια στον μοναδικό ξενώνα που υπάρχει και βρίσκεται στα
Ιωάννινα», είπε στα «NEA» ο ψυχίατρος Παύλος Μπουφίδης, μέλος της ομάδας
δράσης για τα θύματα του εμπορίου λευκής σαρκός στη μη κυβερνητική οργάνωση
Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων, που δρα στη Θεσσαλονίκη. Ο
προγραμματισμός που υπάρχει, είναι να δημιουργηθούν στη Θεσσαλονίκη δύο
ξενώνες, ένας που θα ανήκει στο Εθνικό Κέντρο Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας και
ένας που θα συγχρηματοδοτηθεί από τρία υπουργεία και θα λειτουργεί με ευθύνη
μη κυβερνητικών οργανώσεων. «Δεν έχει γίνει τίποτα και ζητήσαμε τουλάχιστον
ένα διαμέρισμα, για να φιλοξενούνται σε ανθρώπινες συνθήκες», τόνισε ο κ.
Μπουφίδης.

ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

«Μου έλεγαν ότι θα εκδίδομαι, μέχρι να ξεπληρώσω τα 6.000 ευρώ που έδωσαν
για να μ’ αγοράσουν»

ΙΣΤΟΡΙΑ 1η

Πήδησε από τον πρώτο όροφο

Κοινές οι ιστορίες όλων των ξένων γυναικών που εκδίδονται παράνομα στην Ελλάδα. Τους έταξαν δουλειά και τις οδήγησαν στην «κόλαση» (φωτό αρχείου)

Σε καθεστώς προστασίας βρίσκεται η 18χρονη Λιθουανή που πριν από μερικές
ημέρες βούτηξε στο κενό από τον πρώτο όροφο ξενοδοχείου στη Βέροια, όπου την
κρατούσαν φυλακισμένοι μαστροποί, εξαναγκάζοντάς την να εκδίδεται. H νεαρή
τραυματίστηκε σοβαρά στον σπόνδυλο και νοσηλεύεται ακόμη σε νοσοκομείο της
Θεσσαλονίκης.

H ίδια δεν μπόρεσε να εξιστορήσει πολλά στοιχεία για τη δική της «Οδύσσεια»
στις ανακριτικές αρχές, να φτάσει στην Ελλάδα, λόγω της κατάστασης της υγείας
της. Το μόνο που κατάφερε να πει, ήταν ότι επί τέσσερις ημέρες την εξωθούσαν
στην πορνεία, χωρίς να το επιθυμεί. H υπόσχεση που της είχαν δώσει στην
πατρίδα της, απ’ όπου έφτασε αεροπορικώς νόμιμα στη Θεσσαλονίκη, ήταν να
εργαστεί ως σερβιτόρα σε καφετέριες και κλαμπ της Βέροιας. Μια υπόσχεση που
δεν τηρήθηκε ποτέ…

ΙΣΤΟΡΙΑ 2η

Σώθηκε, όταν την συνέλαβαν

H 18χρονη Ναταλία από τη Μολδαβία ήταν δασκάλα χορού στη χώρα της. Μέσω των
γονέων ενός μαθητή της πληροφορήθηκε ότι έχει τη δυνατότητα να εξασκήσει το
επάγγελμά της στην Ελλάδα. Την προμήθευσαν με ένα πλαστό ουκρανικό διαβατήριο
και έφτασε, μέσω Κωνσταντινούπολης και από τα «περάσματα» της μεθορίου, στη
Θεσσαλονίκη. Όταν αντελήφθη ότι όλη η μεταφορά της ήταν παράνομη, ήταν ήδη
αργά. «Μετά ζούσα σε ένα καθεστώς τρόμου, με χτυπούσαν και μου έλεγαν ότι θα
εκδίδομαι, μέχρι να ξεπληρώσω τα 6.000 ευρώ που έδωσαν για να μ’ αγοράσουν.
Δεν άντεχα άλλο», κατέθεσε.

H νεαρή βρήκε τη λύτρωση, όπως ανέφερε, όταν αστυνομικός που εμφανίστηκε σαν
πελάτης την συνέλαβε.

«Τότε σώθηκα», είπε στη συνέχεια στις ανακριτικές αρχές, εξιστορώντας τα
μαρτύρια που πέρασε στη Θεσσαλονίκη μαζί με άλλες τρεις κοπέλες, οι οποίες
ποτέ δεν εντοπίστηκαν. «Είχα αρνηθεί να εκδίδομαι και ετοίμασα τις βαλίτσες
μου να φύγω. Με χτύπησαν άσχημα και μετά φοβήθηκα και δεν μπορούσα ν’ αρνηθώ».

ΙΣΤΟΡΙΑ 3η

Αποφάσισα να δραπετεύσω

«Μου υποσχέθηκαν ότι θα δουλέψω στην Ελλάδα ως μπέιμπι σίτερ ή καθαρίστρια και
όταν έφτασα με ανάγκαζαν να πηγαίνω με άντρες, για να ξεχρεώσω τα χρήματα που
έδωσαν για να με αγοράσουν», κατήγγειλε η ίδια.

H νεαρή ζούσε συνεχώς σε κλίμα απειλών για τη ζωή τη δική της, αλλά και των
συγγενών της. «Απείλησαν ότι εάν θα φύγω, θα σκοτώσουν εμένα και την
οικογένειά μου», είπε. Έφτασε στην Ελλάδα αεροπορικώς από τη Μόσχα νόμιμα,
αλλά όταν εγκαταστάθηκε σε διαμέρισμα της οδού Δελφών, διαπίστωσε ποια ήταν η
αλήθεια που κρυβόταν πίσω από τον «παράδεισο» που περίμενε να βρει.

H επιμονή της ν’ αντιδρά, παρά τα όσα περνούσε, οδήγησε τους δουλεμπόρους στην
απόφαση να την «πουλήσουν» σε άλλον εκμεταλλευτή. «Μου είπαν ότι θα επιστρέψω
στη χώρα μου, αλλά εγώ από τα λίγα ελληνικά που ήξερα, κατάλαβα ότι το
μαρτύριό μου θα συνεχιστεί και αποφάσισα να δραπετεύσω», περιέγραψε.