ANAΛΩΣIMA Γειτονιά-στρατόπεδο

Μα τι έχουν πάθει αυτά τα παιδιά, αναρωτιέμαι περνώντας από τα Εξάρχεια κι
αντικρύζοντας πολλές και ποικίλες αφίσες κατά των Ολυμπιακών Αγώνων. Μόλις
παρέλαβα τα εισιτήρια της οικογένειας και με λυπεί αυτή η άρνηση, ώσπου φτάνω
στην πλατεία. Την πλατεία Εξαρχείων. Έναν ή δύο χειμώνες την έφτιαχναν;
Τελείωσε επιτέλους. Πάω να χαρώ, αλλά βλέπω κάτι παράξενο στη μέση. Μια σειρά
φώτα γκρίζα πελώρια, σαν ιστούς από σημαίες, το ένα κοντά στο άλλο. Ύστερα
δεύτερη σειρά. Άπλετο φως στο στέκι των συναντήσεων της περιοχής. Και σε
μερικούς ιστούς κρεμασμένες κάμερες. Όλα βαμμένα γκρίζα, στρατιωτικά. Είναι οι
αναρχικοί που μαζεύονται εδώ, οι χρήστες ελαφρών ναρκωτικών, είναι γνωστό και
διαδεδομένο, άρα τι κάνουμε; Αφού έχει βγει το όνομα για την πλατεία, ότι
είναι χώρος συγκέντρωσης τέτοιων ατόμων, τον μετατρέπουμε σε κανονικό
στρατόπεδο συγκέντρωσης, χωρίς να χρειάζεται να τα μεταφέρουμε κάπου αλλού τα
άτομα. Καταπληκτικό και απλούστατο στη σύλληψή του. Αυτό είναι Ολυμπιακό
επίτευγμα, μέτρα ασφαλείας σούπερ πρωτότυπα, πουθενά δεν θα τα έχουν σκεφτεί.
Θεωρείς εξ αντικειμένου υπόπτους και κατάλληλους προς παρακολούθηση όλους όσοι
συγκεντρώνονται σε περιοχές που ταύτισαν το όνομά τους κατά καιρούς με
εγκληματικές ενέργειες και δεν νοιάζεσαι να κάνεις έρευνες, να βγάζεις
εντάλματα ή να βγάζεις τα μάτια σου με τους νόμους. Τι χρειάζονται οι
αποδεικτικές διαδικασίες, οι δίκες, ακόμα και τα ίδια τα εγκλήματα; H φυλακή
μετακομίζει στις κατοικίες όσων απρόσεκτων αποφάσισαν επιπόλαια να
εγκατασταθούν εδώ. Απλό και πρακτικό. Καλά που οι δικοί μου γείτονες είναι
φιλήσυχοι, σκέφτομαι ανατριχιάζοντας, έστω και χωρίς τόση ζωντάνια όπως οι
Εξαρχιώτες. Αν η ζωηράδα αναλύεται σε αίθουσες με οθόνες, ας λείπει εντελώς.