ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο μηδέν θα κάνω κύκλο…

Όταν έφυγε, εκείνο το επόμενο βράδυ, έσπασε ένα πιάτο – το δικό του πιάτο. Μας
είπε πως έτσι έπρεπε να γίνει, πως έτσι γίνεται όταν κάποιος φεύγει οριστικά.
Πέρασαν μήνες (δώδεκα) κι είχαμε χαρές (βεβιασμένες θα τις χαρακτήριζε κανείς
εκ των υστέρων ή ακόμη και τότε, αν τις κοίταζε από μακριά). Ήταν υγρές.
Θυμάμαι πως γύρισα το κεφάλι προς τα πίσω κι ήξερα εκείνη τη στιγμή πως το
είδε, το παρατήρησε και σκέφτηκε όλα όσα έλεγε η γιαγιά κι η μάνα της για
τέτοιες στιγμές, γι’ αυτές τις κινήσεις σ’ αυτές της ζωής τις εποχές. Αλλά δεν
είπε κουβέντα. Δεν άφησε τον εαυτό της να ξανασκεφτεί τη σκηνή. Έστρεψε το
βλέμμα προς τη θάλασσα και πέταξε την εικόνα προς τα εκεί.

Χρόνια μετά, όταν έφυγε οριστικά, εκείνο το ίδιο βράδυ, έσπασα ένα πιάτο κι
αμέσως στον ήχο του θυμήθηκα τη δική της οδύνη. Αλλά ήταν αργά. Το ξέρεις πως
ήταν ήδη πολύ αργά (γι’ αυτό άλλωστε ό,τι έπεφτε ακουγόταν πολύ τραγικά). H
νύχτα που πέρασε ήταν σκληρή. Δεν τη θυμάμαι (ήταν τόσο σκληρή). Αλλά το πρωί
μαλάκωσε κάπως την αλλαγή. Κι απαιτούσε δράση. Κινήσεις, ενέργειες, πρόγραμμα,
τρέξιμο – ό, τι πάντα ζητά κάθε καινούργια αρχή, κάθε αφετηρία που σημειώνεται
πάντοτε σε βάση μηδενική.

«Ό, τι κι αν προσπαθήσω να σώσω στο τώρα, τίποτα δεν θα σωθεί στην αλλαγή». Το
ξέρει. Το ξέρω. Μου το είπε τυχαία, σε μία στιγμή ευάλωτη, αλλά τόσο τρυφερή.
Τυχερή τελικά (η στιγμή) έπειτα από τέτοια παράταιρη κι ασυνάρτητη διαδρομή. H
Θεώνη το λέει, με σιγουριά και ηρεμία, σχεδόν μαγική: «H ζωή συνεχίζεται,
εξελίσσεται, αλλάζει. H ζωή είναι κίνηση. Αλλαγή». Δεν τους αντέχει τους
αποχωρισμούς (ποιος τους αντέχει, στ’ αλήθεια;) και – άρα – ποιος ο λόγος να
οργανώσει κανείς, να ζωστεί, να γευτεί κάτι που ξέρει πως δεν το αντέχει;
«Άφησε τον εαυτό σου να χαθεί σε μία εντελώς καινούργια εμπειρία», μου λέει.
«Σχεδόν πάντα, αποδεικνύεται καλύτερη. Και – τελικά – δεν υπάρχει πιο όμορφη
αίσθηση από αυτή τού να χάνεσαι στα σοκάκια μιας πόλης που μόλις ανακάλυψες».