TPITH AΠOΨH Και νεκρούς ανασταίνει!

Η είδηση έθελξε τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων.Ο άνεργος και πολύτεκνος Μάρκου
στην Αλεξανδρούπολη υποδύθηκε τον νεκρό και ξάπλωσε μέσα σε ένα ανοιχτό
φέρετρο στα σκαλιά του δημαρχείου. Το ανοιχτό φέρετρο σόκαρε, φόβισε,
συγκίνησε τους τηλεθεατές κι έκλεψε για λίγο την παράσταση από όλους τους
υπόλοιπους πολυπαθείς ανέργους.

Στο τέλος ο νεκροζώντανος δικαιώθηκε. Κέρδισε μια δίμηνη σύμβαση για την
καθαριότητα του δήμου!

Οι στατιστικές απεικονίζουν το φαινόμενο, αλλά περιφρονούν το άτομο. Οι
αριθμοί καταβροχθίζουν την αδυσώπητη αλήθεια τού κάθε ατόμου. Γύρω στο 10% οι
άνεργοι στη χώρα μας. Οι περισσότεροι νέοι, γυναίκες και άτομα σε δύσκολες για
πρόσληψη ηλικίες, όπως ο πενηνταεπτάχρονος Μάρκου.

Πόσοι Μάρκοι κρύβονται πίσω από αυτούς τους αριθμούς; Σίγουρα δεν είναι όλοι
τους επινοητικοί. Δεν τολμούν αυτό που τόλμησε ο τηλε-άμοιρος πρωταγωνιστής
μας. Οπλισμένος με την απόγνωσή του, επινόησε κι έφτιαξε το ευφάνταστο «τρικ».

Πρώτος τη τάξει αποδέκτης της απεγνωσμένης επινόησής του ήταν η μικρή οθόνη.
Τα κανάλια κλήθηκαν να απαθανατίσουν το ανοιχτό φέρετρο. H μικρή οθόνη
αγκάλιασε στοργικά την εικόνα.

Αυτή άλλωστε δεν μας συνοδεύει από τα πρώτα μέχρι τα τελευταία βήματά μας;

«Άφησε την τηλεόραση μαμά ανοιχτή να παίζει», παρακαλά το οκτάχρονο κορίτσι.
Και η μαμά έκπληκτη, «γιατί, αφού θα λείπουμε;» ρωτά, για να πάρει την
απάντηση «για να είναι εδώ όσο θα λείπουμε, και να τη βρούμε μόλις γυρίσουμε».

Το φάντασμα του σπιτιού! H σημαντικά άλλη παρουσία της ζωής μας!!

Κι όταν γεράσει, αυτή θα έχει πάλι συντροφιά το οκτάχρονο κοριτσάκι. Αυτή, η
μικρή οθόνη, θα το συντροφεύει αν τύχει και αρρωστήσει.

Δεν είναι γνώριμη η εικόνα στα νοσοκομεία με τους βουβούς κι ανήμπορους
ασθενείς να στέκουν με προσηλωμένο το βλέμμα στο φως της μικρής οθόνης; Και τα
σκοτάδια της μιζέριας, της φτώχειας, της ανημποριάς ως διά μαγείας να
συγκαλύπτονται. Έστω όσο κρατά το γλυκό αντικαταθλιπτικό χαμόγελο μιας
Καλομοίρας.

Αυτό το εργαλείο διάλεξε ο Μάρκου για να φωτίσει το δράμα του. Αυτό δεν κάνουν
και οι δεκάδες άλλοι δυστυχισμένοι που σε κάθε παρατράγουδο και τηλε -ριάλιτι
εκθέτουν τα κουρέλια της αθλιότητάς τους ως τρόπαιο στο παζάρι της τηλεθέασης;

Κάποιοι από αυτούς προσδοκούν οικονομικά οφέλη, μια δουλίτσα βρε αδελφέ, άλλοι
αρκούνται στο εφήμερο φως της αναγνωρισιμότητας που για λίγη ώρα ακόμα και
αφού βγουν από το πλατό θα τους ακολουθεί. Είναι κι αυτό μια τροφή. Ελλείψει
δε άλλης, γίνεται πολύτιμη.

Ο πρωταγωνιστής μας όμως έκανε ένα βήμα παραπέρα.

Άνεργος, πολύτεκνος, ανήμπορος, νεκρός, έφτιαξε μόνος του το δικό του πλατό.
Για να λύσει το πρόβλημά του κυριολέκτησε. Μπήκε σε ένα ανοιχτό φέρετρο κι
έκανε τον νεκρό. Υποδύθηκε δηλαδή αυτό που ήταν. Ένα ανοιχτό φέρετρο στα
σκαλιά του δημαρχείου, και αυτός μέσα!

Υπήρξε όμως παραφωνία που αφαιρούσε από την αληθοφάνεια της σκηνής: Το μεγάλο
μικρόφωνο τοποθετημένο μέσα στο φέρετρο, στο στόμα του νεκρού διαδηλωτή.

«Αν δεν με προσλάβετε είμαι νεκρός».

Έχετε δει νεκρό να μιλά, να διεκδικεί και να κερδίζει;

H τηλεθέαση έπιασε κόκκινο. Τα κανάλια έπαιζαν ξανά και ξανά την είδηση. Όλοι
συγκινήθηκαν και ράγισε η καρδιά των κρατούντων!

Ποιος αφήνει εν ψυχρώ έναν νεκρό μέσα στο φέρετρο, ιδίως όταν κρατά μικρόφωνο
σε απευθείας σύνδεση;

Ο άμοιρος άνεργος πέτυχε μια δίμηνη σύμβαση…

Έωλες έμειναν για όλους τους υπόλοιπους οι επικίνδυνες συναρμολογήσεις.
Αίτημα-τηλεόραση-ικανοποίηση.

Ερώτημα: Πόσους νεκρούς αντέχει να ζωντανέψει έστω για δυο μήνες η μικρή
οθόνη;

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.