ANAΛΩΣIMA Γύρισε βοριάς

Ο αέρας μάς προέκυψε κάπως δυνατότερος από όσο χρειαζόταν για να ανεμίζει
θριαμβευτικά τις γαλανόλευκες που είχαν γεμίσει μπαλκόνια και αυτοκίνητα,
μέχρι ποδηλατάκια. Βρήκε μπροστά του ένα σωρό άλλα άσχετα αντικείμενα και τα
ανέμισε κι αυτά δίνοντάς τους τη συμβολική αξία που δεν έχουν. Πλαστικές
σακκούλες που άδειασαν από το περιεχόμενό τους και στριφογυρίζουν με ένα
πελώριο υπαρξιακό ερώτημα, σκισμένες τέντες, σπασμένα κλαριά από διακοσμητικά
φυτά που τόλμησαν να ξεπεράσουν την αποστολή τους. Χιλιάδες πλαστικά
πιατοπότηρα μιας χρήσεως και χαρτούδια από τη μεγάλη γιορτή της υποδοχής που
μαράθηκε κιόλας και περιφέρεται ανοικονόμητη. Και χώμα. Φρεσκοσκαμμένο χώμα
από τα έργα του Σταδίου, του Ιπποδρόμου, του Ρίου-Αντιρρίου, των υπό
ανακαίνιση πεζοδρομίων, χώμα από όλες τις τρύπες της Αττικής, από τα βάθη της
Αττικής, από το παρελθόν κι από το μέλλον της. Μελτέμια πρώιμα και
ανεπιθύμητα. Δεν είναι παρά φαινόμενο που προκαλείται από τη μετακίνηση αερίων
μαζών λόγω αλλαγής θερμοκρασίας, ωστόσο φαίνεται σαν κήρυξη πολέμου στην τόσο
εντατική προσπάθεια να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, να βρούμε τη σωστή
γωνία για την τελευταία πινελιά της προετοιμασίας μας για τους Αγώνες. Έστω
την προτελευταία πινελιά. Σαν να καλεί τα πάντα να μας εγκαταλείψουν και να
ξεκινήσουν για κάποιο ταξίδι αναζητήσεων όπου θα χάσουν βέβαια ό,τι τους δίνει
ιεραρχία και τάξη. Ή μήπως καλεί εμάς να τα εγκαταλείψουμε; Και να πάμε πού;
Να μπούμε σε ιστιοφόρα και να υψώσουμε πανιά με άγνωστα ονόματα; A, ναι,
υπάρχουν κι αυτές οι ένδοξες εικόνες του παρελθόντος να δώσουν υπόσταση σε μια
τάση φυγής τόσο ανεξήγητη και ακατάσχετη. Ευτυχώς.