Xλιαρές βραδιές

H εβδομάδα που πέρασε, συμπτωματικά, συγκέντρωσε όλες τις φεστιβαλικές
παραγωγές των ξένων θεάτρων – τον πολωνικό «Ζαρατούστρα», τις ιταλικές
«Βάκχες» και τον γιαπωνέζικο «Οιδίποδα» – σε Ηρώδειο και Επίδαυρο. Αλλά η
απροθυμία προσέλευσης θεατών και η απουσία καλλιτεχνικών εκπλήξεων διατήρησε
τη θερμοκρασία χλιαρή. Όσο και αν, στο πεδίο της τέχνης, τα συμπεράσματα είναι
ανασφαλή και περίπλοκα, υπάρχει μια γενικότερη αίσθηση στην οποία συμποσούνται
χειροκροτήματα, εντυπώσεις, διαθέσεις, αόρατες συγκινήσεις και αισθήματα.
Εντέλει δεν ήταν μόνο περιορισμένη η προσέλευση του κοινού στις ξένες
παραστάσεις. Ήταν συγκρατημένη και η αντίδρασή του. Μάλιστα, ορισμένοι από
τους Ιάπωνες θεατές που χειροκροτούσαν μετά μανίας τη σκηνοθετική εκδοχή του
Γιούκιο Νιναγκάουα στον «Οιδίποδα τύραννο», απορούσαν βλέποντας δίπλα τους
ψυχρούς, ανόρεχτους και αποστασιοποιημένους τους περισσότερους Έλληνες θεατές.
Τι δεν πήγε καλά στην πρεμιέρα του ιαπωνικού θιάσου, στην οποία προσέβλεπε η
ελληνική θεατρική κοινότητα; Ίσως το πεπερασμένο πομπώδες ύφος μιας
κλασικίζουσας ερμηνείας. Ίσως κι ένα κόμπλεξ ανωτερότητας που εκδηλώνεται
όποτε οι μορφοπλαστικές ερμηνείες αρχαίου δράματος μας οδηγούν κατευθείαν σε
κατακτήσεις περασμένων δεκαετιών. Φαίνεται πως η εθνική μας περηφάνια
λειτουργεί ζωηρά σε όλα τα επίπεδα και πως το «παιχνίδι» δεν κερδίζεται μόνο
στα δίχτυα, αλλά και στις αρχαίες ορχήστρες.