Άλλος ένας θρύλος έσβησε

Κανένας από τους θαυμαστές του δεν θα πρέπει να λυπάται για τον Μπράντο που
εξέπνευσε προχθές σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες .

Ο «Ατίθασος» Μάρλον Μπράντο απαντάει σε εκείνον που τον ρωτάει σε ποιον εναντιώνεται: «Έχεις κάτι να προτείνεις;». Κι έμεινε αξέχαστος

Γιατί είναι μάλλον βέβαιο ότι σε αυτήν την τελευταία πράξη της ζωής του θα
έκλεψε την παράσταση από τον ζοφερό συμπρωταγωνιστή του. Ο Μάρλον Μπράντο δεν
γίνεται να μην «έπαιξε» με τις ατάκες του και τους αυτοσχεδιασμούς του ακόμη
και τον Θάνατο.

Άλλωστε δεν μπορεί να ήταν μόνος. Είχε συντροφιά τους ρόλους του, ή μάλλον
κομμάτια από τον εαυτό του που από το 1947 έβαζε σε αυτούς τους ήρωες της
οθόνης και του θεάτρου. Αν δεν υπήρχε ο Μπράντο, ο εγωπαθής Στάνλεϊ Κοβάλσκι,
ο ιθύνων μαφιόζικος νους του Βίτο ντον Κορλεόνε, ο ανήσυχος Τέρι Μαλόι, ο
επαναστάτης Εμιλιάνο Ζαπάτα, ο χαρισματικός ρήτορας Μάρκος Αντώνιος, ο
παρανοϊκός Αμερικανός αξιωματικός στην κόλαση του Βιετνάμ, ο ερωτευμένος
πενηντάρης που χορεύει το «Τελευταίο του τανγκό στο Παρίσι», δεν θα είχαν
αναστατώσει τις καρδιές διψασμένων για πάθη και περιπέτειες ανθρώπων.

H πρώτη εμφάνιση του Μάρλον Μπράντο στο θέατρο – και στη συνέχεια στο σινεμά –
με τον Ελία Καζάν να τον σκηνοθετεί στο «Λεωφορείο ο Πόθος» φαίνεται ότι
καθόρισε την πορεία του. «Ο Κοβάλσκι είχε πάντα δίκιο, ποτέ δε φοβόταν. Δεν
αμφέβαλλε, δεν αναρωτιόταν. Είχε αυτή την κτηνώδη επιθετικότητα που
απεχθάνομαι. Σιχαίνομαι τον χαρακτήρα του» δήλωνε σε μια συνέντευξή του εκείνη
την εποχή, νιώθοντας παγιδευμένος από την επιτυχία του ρόλου του. Όμως έτσι
ξεκίνησε και η διαδοχική για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια υποψηφιότητά του στα
Όσκαρ: «Λεωφορείο ο Πόθος» (1951), «Βίβα Ζαπάτα» (1952), «Ιούλιος Καίσαρας»
(1953) και «Το λιμάνι της αγωνίας» (1954) που του έδωσε το πρώτο του Όσκαρ. Τα
χρόνια περνάνε, ο Μπράντο ποτισμένος από το ταλέντο της ηθοποιίας, ξερνούσε
ατάκες, περιέφερε τις πόζες του, έντυνε τους χαρακτήρες του με ζωή και τους
έβγαζε στην οθόνη. Αλλόκοτοι ήρωες, δύστροπα πλάσματα, ασυμβίβαστοι άνδρες,
παθιασμένες ψυχές που καραδοκούσαν να παγιδεύσουν τον θεατή στο νόημα της
ερμηνείας τού Μπράντο. Ο μεγαλύτερος ηθοποιός της εποχής του, γράφουν οι «New
York Times», ήταν αναπόφευκτο να δημιουργήσει την επόμενη γενιά που
επηρεάστηκε από εκείνον. Χωρίς τον Μάρλον Μπράντο δεν θα υπήρχαν ο Αλ Πατσίνο,
ο Ρόμπερτ ντε Νίρο, ο Τζακ Νίκολσον.

Ίσως και μόνο αυτό το κληροδότημα της τέχνης του θα ήταν αρκετό για να σβήσει
το μελάνι από τις δεκάδες σελίδες που γράφτηκαν εναντίον του, επειδή απαξίωσε
τον υποταγμένο στους νόμους των στούντιο τρόπο ζωής του Χόλιγουντ. Για
εκείνους ήταν ο κακότροπος μεγαλομανής ηθοποιός, ο σταρ που αρνήθηκε να
παραλάβει το δεύτερο Όσκαρ του – το 1973 για τον «Νονό» – κι έστειλε μια
Ινδιάνα για να διαβάσει τον λόγο του κατά της κακοποίησης των αυτοχθόνων
Ινδιάνων από τη βιομηχανία του Χόλιγουντ. Το άθροισμα της ζωής του Μπράντο
ήταν το υπέρβαρο του όγκου του, αναρίθμητες σχέσεις, τρεις γάμοι και ισάριθμα
διαζύγια, εννιά παιδιά, μια οικογενειακή τραγωδία (ο γιος Κριστιάν σκοτώνει
τον φίλο της αδελφής του, καταδικάζεται σε φυλάκιση και η Σεγιέν αυτοκτονεί),
μάχες με σκηνοθέτες και παραγωγούς, υποστήριξη των ιθαγενών, ο παράδεισός του
στην Ταϊτή, τα υπερβολικά χρέη του.