Eνστάσεις

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Spion Cop. Στα αφρικάανς οι δύο λέξεις
σημαίνουν «Ο λόφος του κατασκόπου». Εκεί, στα 1900, κατά τη διάρκεια του
πολέμου των Μπόερς, ο αγγλικός στρατός σε μια πρωτοφανούς αγριότητας μάχη
κατάφερε να νικήσει τους Ολλανδούς αποίκους. Προς τιμήν αυτής της μάχης, έτσι
ονομάστηκε το ποδοσφαιρικό γήπεδο της Σέφιλντ!

H Εθνική πέταξε το γάντι

Στου Όθωνα τα χρόνια…

Μερικές εβδομάδες πριν, ο επικεφαλής ιστορικού ερασιτεχνικού σωματείου της
Αθήνας άκουσε για έναν 14χρονο μαθητή με εξαιρετικές επιδόσεις στο ποδόσφαιρο.
Ο μικρός ζει σε ένα ορεινό χωριό της Κεντρικής Ελλάδας. Έστειλε λοιπόν εκεί
έναν παλαιό ποδοσφαιριστή και έμπειρο κυνηγό ταλέντων, για να δει τον
πιτσιρικά. Αυτός εντυπωσιάστηκε. Και πρότεινε να τον φέρουν στην Αθήνα. H
ομάδα πλήρωσε τα εισιτήρια και κανονίστηκε η συνάντηση ένα Σάββατο (για να μη
χάσει ο μικρός το σχολείο). Εκείνο το πρωί ολοκληρώθηκε η έκπληξη. Ο μικρός
ήρθε, αλλά δεν συνοδευόταν από τον πατέρα του. Συνοδευόταν από τον μάνατζέρ
του! Λίγες ημέρες αργότερα, ο εν λόγω επικεφαλής δέχθηκε ένα απρόσμενο
τηλεφώνημα. Ήταν από βουλευτή της περιφέρειας του μικρού. Ο οποίος και
υπαινίχθηκε τις καλές του σχέσεις με τον υφυπουργό Αθλητισμού, για να
βεβαιώσει ότι αν καθιερωθεί ο (14χρονος) μπαλαδόρος όλο και κάποια επιχορήγηση
θα βγει!

Αν στην αρχαιότητα (λέει ο ίδιος παράγοντας) γκρέμιζαν τα τείχη για να
«χωρέσουν» οι Ολυμπιονίκες, εν έτει 2004 με την επιστροφή της Εθνικής από την
Πορτογαλία πρέπει να γκρεμίσουν το ελληνικό ποδόσφαιρο και να το ξαναφτιάξουμε
από την αρχή.

Το 1969 η Εθνική ποδοσφαίρου…

…(με παιχταράδες στη σύνθεσή της) νίκησε την Πορτογαλία του Εουσέμπιο στην
Αθήνα με 4-2 και λίγες ημέρες μετά έφερε 2-2 μέσα στη Λισαβώνα (προηγείτο 2-0
μέχρι το 86′)! Είχε φθάσει τότε με το ένα πόδι στο καλύτερο Μουντιάλ που έχει
γίνει ποτέ, αυτό του Μεξικού. Πανηγυρίσαμε και τότε… Όπως πανηγυρίσαμε με
την πρώην «εθνική αγαπημένη» του μπάσκετ πριν από μερικά χρόνια το
Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Μπήκαν μπασκέτες ακόμη και στις ραχούλες, αλλά
εκείνοι που έμειναν, ήταν ο «στρατός από λαμόγια» (είτε ως μάνατζερ είτε ως
παράγοντες), για να ξεφτίσει το ίδιο το άθλημα και να γίνονται παιχνίδια με
150 θεατές.

Πέρυσι, σε ομάδα του κέντρου, ένας νεαρός ποδοσφαιριστής – παρότι είχε
διαφημιστεί μόλις έναν χρόνο πριν ως πολύτιμος – δεν κατάφερε να παίξει ούτε
σε έναν αγώνα. Συνήθως δε, έμενε εκτός 18άδος. Πλησίαζε λοιπόν το τέλος του
Πρωταθλήματος και ο παίκτης ζήτησε από παράγοντα της ομάδας να τον
αποδεσμεύσουν, για να μπορέσει να βρει στην επερχόμενη μεταγραφική περίοδο
κάποια άλλη ομάδα. Ο παράγοντας δεν του ‘λεγε ούτε ναι ούτε όχι. Μόνο
«περίμενε». Έτσι έφθασε το καλοκαίρι, άρχισαν οι μεταγραφές και ο νεαρός
αγωνιούσε. Στο τέλος κατάλαβε. Πλησίασε ο ίδιος τον παράγοντα, του έδωσε
15.000 ευρώ και πήρε το μαγικό χαρτάκι!

Οι κορόνες περί «ελληνικής ψυχής»…

…(λες και η γαλλική ή η σενεγαλέζικη ψυχή είναι άλλης πάστας) βολεύουν όσους
θα έχουν το προνόμιο να φωτογραφηθούν με τους ποδοσφαιριστές του Ρεχάγκελ. Και
κρύβουν τη βαθιά της κατάθλιψη. Γιατί ξαφνικά θάψαμε το πρώτο μυστικό αυτής
της επιτυχίας: «Εγώ θα είμαι το αφεντικό της ομάδας», είχε απαιτήσει ο
προπονητής, υπαινισσόμενος σαφώς την άλλη πλευρά του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Όπως τα χαρτάκια που πήγαιναν οι μάνατζερ στους παράγοντες και αυτοί στους
προπονητές για τη συμμετοχή του ενός ή του άλλου «παιχταρά».

Αλλά «ο Ρεχάγκελ έχει ελληνική ψυχή και θα πρότεινα να γίνει Έλληνας, εάν το
ήθελε ο ίδιος και αποδεχόταν τις διαδικασίες», όπως επακριβώς δήλωσε ο
υπουργός Δημόσιας Τάξης, Γ. Βουλγαράκης… E, με τέτοια χάρη που του
κάνουμε… Ίσως και ο κ. Χριστόδουλος προτείνει να τον βαφτίσουμε ορθόδοξο…

Info

Ρίτσαρντ Καπισίνσκι «Ο πόλεμος του ποδοσφαίρου» Αθήνα 2002, «Μεταίχμιο» –
www.ppol.gr – www.footballculture.gr