ANAΛΩΣIMA Ο πιο καλός πατέρας

Μαζεύει όλη την παρέα και την φορτώνει στο αυτοκίνητο, μαζί με την μπάλα και
την τρόμπα για την περίπτωση που ξεφουσκώσει. Τρέχει στα γήπεδα, στα πάρκα,
στις αλάνες, έχει κάνει έναν χάρτη της Αττικής με όλους τους δυνατούς χώρους
όπου μπορούν να παίξουν. Έχει σώσει τους πολυάσχολους πατεράδες, έχει
ξεκουράσει τις πηγμένες μαμάδες, έχει δημιουργήσει υποχρεώσεις που δεν
πρόκειται ποτέ να ξεπληρωθούν. Είναι πετυχημένος επιχειρηματίας. Μια μέρα
διηγήθηκε στους μεγάλους την ιστορία της καριέρας του, που ήταν και ιστορία
της ζωής του. Δέκα χρόνων ήρθε στην Αθήνα από ένα ορεινό χωριό της Φθιώτιδας
και έπιασε δουλειά. Ζούσε με τα πέντε ξαδέλφια του στο ίδιο δωμάτιο επί
χρόνια, και οι γονείς δεν μπορούσαν να κατέβουν από το χωριό να τους δουν.
Ούτε και τα παιδιά μπορούσαν να ταξιδέψουν πίσω. Δεν τέλειωσαν το σχολείο,
ποιος θα τους έβαζε σε τέτοιο ζόρι; Το σχολείο είναι δύσκολο πράγμα. Δούλεψε
λοιπόν όπου έβρισκε, μεροκάματα δώδεκα και δεκάξι ωρών, ή μάλλον καθόλου ωρών,
διότι οι ώρες δεν μετρούνταν. Έπρεπε να υπάρχει απόλυτη διαθεσιμότητα επί
εικοσιτετραώρου βάσεως. Δεν είχε καιρό για παιχνίδι. Δεν προλάβαινε ούτε να
σκεφτεί την μπάλα. Μόνο τα βράδια που μαζεύονταν οι επιζήσαντες της ημέρας στο
δωμάτιο, κι έβγαιναν στον δρόμο να καθήσουν, γιατί δεν είχαν χώρο μέσα, άναβαν
και καμιά φωτιά να ζεσταθούν και τότε μιλούσαν και γελούσαν κάμποσο, κι ήταν
χαρούμενοι, κυρίως επειδή τα είχαν καταφέρει. Τα είχαν βγάλει πέρα. Και τώρα
που όλ’ αυτά έχουν γίνει μακρινό παρελθόν και μοιάζουν με παραμύθι, παίζει
μπάλα με τα παιδιά μέχρι τελικής πτώσεως.