Οι τράπεζες υποχρεώνονται να διαγράψουν χρέη από πανωτόκια – επιβαρύνσεις

«Ανάσα» στους δανειολήπτες δίνει δικαστική απόφαση που υποχρεώνει τις
τράπεζες να μην υπολογίζουν πανωτόκια, δικαστικά έξοδα, τραπεζικές προμήθειες
ή άλλες επιβαρύνσεις στη βάση υπολογισμού ληξιπρόθεσμων οφειλών, όπως άλλωστε
ορίζει ο N. 2912/2001.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας, με την υπ’ αριθμ. 1448/2004 απόφαση που
εξέδωσε κατ’ εφαρμογήν του N. 2912/2001, έκρινε ότι παρανόμως οι τράπεζες
συνυπολογίζουν στις οφειλές όλες τις προαναφερόμενες επιβαρύνσεις, καθώς ο
ισχύων νόμος κάθε άλλο παρά αυτό προβλέπει. Έτσι, δικαίωσε εταιρεία που είχε
προσφύγει εναντίον πιστωτικού ιδρύματος, διαγράφοντας μέρος του χρέους που της
είχε επιβληθεί εκ μέρους της τράπεζας βάσει του εν λόγω υπολογισμού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τράπεζες -επικαλούμενες τον ίδιο νόμο (2912/2001
(«περί μερικής διαγραφής των πανωτοκίων») προκειμένου να επανακαθορίσουν το
συνολικό χρέος των δανειοληπτών που είχαν ληξιπρόθεσμες οφειλές, προσδιόριζαν
τη βάση υπολογισμού της οφειλής προσθέτοντας τόκους από ανατοκισμό και διάφορα
άλλα έξοδα. Το τελικό ποσό που προέκυπτε από αυτό τον υπολογισμό -υπέρογκο
συνήθως -αποτελούσε τη βάση της οφειλής. Επ’ αυτού έβαζαν τον συντελεστή (2, 3
ή 4) που προβλέπει ο νόμος για να καθοριστεί η τελική οφειλή, με αποτέλεσμα τα
χρέη να γίνονται δυσβάστακτα.

«Με τον τρόπο αυτό, οι τράπεζες κατόρθωναν να εμφανίζουν την οφειλή του
δανειολήπτη -κατ’ εφαρμογήν δήθεν του N. 2912/2001 -μεγαλύτερη από εκείνη που
αξίωναν προ της εφαρμογής του νόμου περί διαγραφής των πανωτοκίων. Δηλαδή,
κατά την τράπεζα, ο νομοθέτης έφτιαξε ένα νόμο περί διαγραφής πανωτοκίων που
όχι μόνο δεν ελάφρυνε αλλά επιβάρυνε τον δανειολήπτη», επισημαίνει ο δικηγόρος
Σ. Αναστασάκος εξηγώντας με απλά λόγια το πρόβλημα.