ANAΛΩΣIMA Mποτιλιαρίσματα

Εκτός προγράμματος οι δραπετεύσεις μέσα στο λιοπύρι, ωστόσο συμβαίνουν.
Εντελώς ανεπίσημα με διάφορους ελιγμούς ανάμεσα σε ωράρια, υποχρεώσεις και
λοιπά, τα γιωταχί βρίσκονται όλα μαζεμένα στην έξοδο της Αττικής Οδού για
Μαρκόπουλο. Ή στην έξοδο της Εθνικής Οδού για Λαμία. Ή στην έξοδο της
Αθηνών-Κορίνθου για Πάτρα, αλλά η έξοδος δεν είναι πια έξοδος, γίνεται κάτι
σαν τη μεγάλη Έξοδο βασανισμένων λαών. Χωρίς εξήγηση, χωρίς να είναι ώρα
αιχμής ή οτιδήποτε προβλέψιμο, κάποιο χέρι εργατικό με μια κόκκινη σημαία
σταματάει ολοσχερώς την κίνηση. Λες και βρισκόμαστε στα χειμερινά ανάκτορα,
αλλά δυστυχώς κάνει πολύ ζέστη. Και μεγαλώνει από τη συσσώρευση της λαμαρίνας
στην άσφαλτο και τα αιρκοντίσιον όλα μαζί σε λειτουργία. Υπομένουν όλοι
σιωπηλά προσδοκώντας το μέλλον, το φαρδύ δρόμο όπου θα τρέχουν μεθαύριο, τι
λέω; – αύριο κιόλας με τη δικαιοσύνη των κυβικών τους σε πλέρια ανάπτυξη. Κι
επάνω κει ακούγεται ο σαδιστής από το ραδιόφωνο, πρόεδρος λέει των
συγκοινωνιολόγων – υπάρχουν κι αυτοί; δεν ντρέπονται που υπάρχουν; -, με πλήρη
ψυχραιμία να λέει: Ναι, για λίγο θα αποσυμφορήσουν την κυκλοφορία οι μεγάλες
αρτηρίες, όταν ολοκληρωθούν, αλλά σε έξι μήνες θα μποτιλιαριστούν ξανά. Αν δεν
ενισχυθεί στ’ αλήθεια η μεταφορά με τα μαζικά μέσα, οι δρόμοι δε μας σώζουν.
Μόνο τα τρένα, μετρό, λεωφορεία, βλέπετε τι γίνεται στις μεγαλουπόλεις, τόσες
λεωφόρους έχουν, πάντα μποτιλιαρισμένες είναι! Το ραδιόφωνο κλείνει, δεν
αντέχεται τόση συνείδηση μέσα στο ντάλα, άσε μας λίγο, άνθρωπε, να
οραματιστούμε, να ελπίσουμε. Δίπλα περνά σεινάμενος-κουνάμενος ο προαστιακός
στη δοκιμαστική του διαδρομή, σαν υπόσχεση. Αλλά η μαζική σωτηρία δε μοιάζει
ποτέ με την ατομική. Ο αγώνας συνεχίζεται.