MATIEΣ Xατζιδάκις

Φαίνεται ότι, σ’ αυτό τον τόπο, δεν μπορούμε, με κανένα τρόπο, ν’ απαλλαγούμε
από τη σύγκριση, την εναντίωση, την κόντρα, το «ναι μεν, αλλά». Παντού,
μπροστά μας, βρίσκονται ένα άσπρο κι ένα μαύρο πανί, μια φανέλα του
Παναθηναϊκού και μια του Ολυμπιακού, ένας Καζαντζίδης και ένας Μπιθικώτσης,
ένας Αριστερός και ένας Δεξιός. Χωρίς αυτά, είναι αδύνατο να ζήσουμε ήρεμοι!

Διάβασα πολλά «κομμάτια», πολλές συνεντεύξεις, πολλές δηλώσεις, τούτες τις
μέρες, για τον Μάνο Χατζιδάκι. Αφορμή τα δέκα χρόνια από τον θάνατό του. (Θα
έπρεπε, όμως, να γυρεύουμε αφορμές για να μνημονεύουμε τον Μάνο; Αυτόν τον
μεγάλο μουσικό, τον σπουδαίο Έλληνα, τον ελεύθερο και ασυμβίβαστο άνθρωπο, που
πρόσφερε, τόσα κι άλλα τόσα, στον πολιτισμό – και όχι μόνο – της χώρας μας;).

Εκείνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, σε όλα αυτά τα κείμενα, ήταν η τάση
να μπουν στη ζυγαριά, από το ένα τάσι ο Χατζιδάκις και από την άλλη ο
Θεοδωράκης! Έγραφε, δηλαδή, κάποιος, για τον Χατζιδάκι και τις αρετές του κι
άξαφνα, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος, πέταγε στη μέση κι ένα «εγώ τον
προτιμώ (ή δεν τον προτιμώ) από τον Θεοδωράκη»!

Ποιος σε ρώτησε, όμως, χριστιανέ μου; Ο Χατζιδάκις είναι Χατζιδάκις. Και γι’
αυτόν γίνεται λόγος. Τι δουλειά έχει ο Θεοδωράκης; Και γιατί θα πρέπει να
μεταφέρεται από γενιά σε γενιά η αίσθηση ότι ο ένας ήταν καλύτερος από τον
άλλο ή ότι μεταξύ τους υπήρχε μια αντιπαλότητα; Άλλωστε, μόλις την Τετάρτη ο
Μίκης δήλωσε («TA NEA»), «απώλεια μεγάλη για την μουσική και την πολιτική ζωή.
Έμεινα μόνος και ηττήθηκα κατά κράτος. Ο κόσμος μάς ήθελε ανταγωνιστές. Οι
οπαδοί μας τρέφονταν με το μίσος, που θα έπρεπε να έχουμε ως αντίπαλοι». Και ο
«Ιανός» έβγαλε ένα βιβλίο με κείμενά του και σπάνιες φωτογραφίες του T.
Πανανίδη, με τίτλο «Μάνου Χατζιδάκι εγκώμιον»

Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν ένας ιδιοφυής καλλιτέχνης, ένα φωτεινό πρόσωπο, ένας
δημιουργός που έβλεπε μόνο μπροστά. H συντροφιά του ήταν σχολείο ευγένειας,
ήθους, λατρείας της ομορφιάς και του πνεύματος. Έζησα πολλές φορές αυτήν τη
συντροφιά. Και του Γκάτσου μαζί. Κι ένιωθα, σε κάθε συνάντησή μας, να
ξαναγεννιέμαι, να ξελαμπικάρει το μυαλό μου, να ευφραίνεται η ψυχή μου. Ήταν ευλογημένος.