ΛΟYAN MΠEKEP «Ένας κομήτης θα φέρει το τέλος»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
«H αλήθεια είναι ότι μερικά εκατομμύρια χρόνια από τώρα οι προβλέψεις δεν |
«Αν έχουμε δίκιο ότι το Μπεντού Χάι είναι κρατήρας πρόσκρουσης, τότε αυτή θα
είναι η δεύτερη φορά που ένα πολύ σοβαρό γεγονός εξαφάνισης ειδών συνοδεύεται
από έναν κρατήρα και σοβαρή ηφαιστειακή δράση. H πρώτη φορά ήταν η εξαφάνιση
των δεινοσαύρων. Αυτό υπονοεί ότι και τα δύο γεγονότα συνδυασμένα οδήγησαν
στην εξαφάνιση. Μην ξεχνάτε ότι οι εξαφανίσεις συνοδεύονται από μια έκρηξη
ζωής που είναι πολύ διαφορετική από τη ζωή που προηγήθηκε. Αυτό σημαίνει ότι
τέτοια γεγονότα είναι απαραίτητα για την εξέλιξη της ζωής, ένα πολύ σημαντικό
αποτέλεσμα που θ’ αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα».
H σημασία ανάλογων γεγονότων για την εξέλιξη της ζωής θα είναι άλλωστε η
δεύτερη φάση της έρευνας, εξηγεί στα «NEA» η Λούαν Μπέκερ, επικεφαλής της
ομάδας από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα που ανακάλυψε
ότι μια πρόσκρουση αστεροειδούς ή κομήτη πιθανόν να εξολόθρευσε τη ζωή στη Γη,
όχι μία, αλλά δύο φορές. H ομάδα της δρος Μπέκερ ανακάλυψε μάλιστα έναν
υποθαλάσσιο κρατήρα στα ανοικτά των βορειοδυτικών ακτών της Αυστραλίας, ο
οποίος, όπως όλα δείχνουν, δημιουργήθηκε από αυτή την καταστροφική πρόσκρουση
που έπληξε τη Γη πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια και προκάλεσε τον Μεγάλο
Θάνατο – την εξαφάνιση του 90% όλων των θαλάσσιων ειδών και του 80% των
χερσαίων.
Οι αποδείξεις ότι ο κρατήρας που ανακάλυψε η Λούαν Μπέκερ σχετίζεται με τον
Μεγάλο Θάνατο είναι ότι «έχουμε μια δομή θαμμένη κάτω από τρία χιλιόμετρα
ιζήματος, τα οποία ταιριάζουν στη σωστή εποχή, πάνω σε μια λειωμένη επιφάνεια
κρατήρα με χρονολογία που συμπίπτει με τον Μεγάλο Θάνατο και την πιο σοβαρή
ηφαιστειακή δράση στην ιστορία της ζωής του πλανήτη», σημειώνει.
Την εποχή της πρόσκρουσης η Αυστραλία ήταν ενωμένη με όλες τις ηπείρους
ως τμήμα της υπερηπείρου που είναι γνωστή ως Παγγαία. Ο κρατήρας βρισκόταν και
τότε κάτω απ’ το νερό, στον υπερωκεανό, που αποκαλείται Πανθάλασσα. Μια
πρόσκρουση στο Μπεντού Χάι (την περιοχή όπου βρέθηκε ο κρατήρας) θα εξηγούσε
επίσης τα θραύσματα που έχουν βρεθεί σε άλλες περιοχές του κόσμου. Γι’ αυτό
και η έρευνα της Λούαν Μπέκερ θα συνεχιστεί: «Θέλουμε να υπολογίσουμε το
μέγεθος του κρατήρα, την προέλευσή του και την ακριβή ηλικία του. Αυτό μπορεί
να μας βοηθήσει να μάθουμε κάτι καινούργιο για το πώς σχηματίζονται οι λεκάνες
των ωκεανών και πώς τελικά χωρίζονται οι ήπειροι, σημαντικές διαδικασίες που
έχουν ενδιαφέρον και για τους επιστήμονες και για το ευρύ κοινό».
Οι περισσότεροι επιστήμονες δέχονται ήδη πως ο αστεροειδής που
σχημάτισε τον κρατήρα Τσικχούλουμπ στο Μεξικό διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στη
μαζική εξάλειψη ειδών, η οποία επέφερε την εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν από
65 εκατομμύρια χρόνια, παρ’ όλο που θεωρείται ότι ευθύνονται και άλλοι
παράγοντες, όπως η ηφαιστειακή δραστηριότητα. Τα νέα δεδομένα προσφέρουν τα
ισχυρότερα έως σήμερα στοιχεία ότι η μαζική εξάλειψη ειδών κατά την Πέρμιο
περίοδο ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο. «Ένα συμβάν πρόσκρουσης όπως του Μεξικού ή
του Μπεντού Χάι συμβαίνει κάθε 100 εκατομμύρια χρόνια. Ηφαιστειακή
δραστηριότητα υπάρχει συνέχεια. Γνωρίζουμε, όμως, ότι αυτό συνέβη δύο φορές.
Εσείς λέτε ότι αυτό είναι σύμπτωση;».
Πώς μπορεί να μας βοηθήσουν στο μέλλον αυτά τα στοιχεία; «Μπορούμε να τα
χρησιμοποιήσουμε για να μάθουμε περισσότερα γι’ αυτά τα γεγονότα, και να
προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αν είναι προβλέψιμα ή ή αν μπορούμε να δράσουμε
προληπτικά. Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρη αν κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Ευτυχώς,
όμως, το επόμενο γεγονός δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί για τα επόμενα 35
εκατομμύρια χρόνια (65 εκατ. + 35 εκατ. = 100 εκατ.), άρα εμείς τουλάχιστον
είμαστε ασφαλείς».
Ο Μεγάλος Θάνατος
H υπόθεση του αστεροειδούς ήταν από καιρό δημοφιλής ως εξήγηση για τον Μεγάλο
Θάνατο (την εξαφάνιση των ειδών) και η δρ Μπέκερ δημοσίευσε πέρυσι στοιχεία
από την Ανταρκτική που δείχνουν πως ένας αστεροειδής ή κομήτης διαμέτρου
περίπου δέκα χιλιομέτρων έπληξε τη Γη κατά την εν λόγω περίοδο. «Οδηγηθήκαμε
σ’ αυτή την περιοχή κυρίως επειδή βασιστήκαμε στις προηγούμενες έρευνές μας
για τους ανιχνευτές πρόσκρουσης (οι ανιχνευτές περιλαμβάνουν χαλαζία, κομμάτια
μετεωρίτη) που βρέθηκαν εκεί ως αποτέλεσμα της εξαφάνισης των δεινοσαύρων.
Χρησιμοποίησα έναν χάρτη του κόσμου 250 εκατομμύρια χρόνια πριν και σχεδίασα
τις λεπτομέρειες της πρόσκρουσης. Αμέσως παρατήρησα ένα σημαντικό ίχνος σε
αυτά τα στοιχεία που μου έδειχνε ότι αυτό ήταν το κατάλληλο μέρος να ψάξω για
έναν κρατήρα πρόσκρουσης», εξηγεί. Μελετώντας τη σχετική βιβλιογραφία, «βρήκα
ένα μικρό άρθρο το οποίο περιέγραφε μια σεισμική τομή πάνω από μια ασυνήθιστη
δομή που αναφερόταν ως Bedout High και η οποία ερμηνευόταν απ’ τον γεωλόγο
Τζον Γκόρτερ ως η πιθανή κεντρική άνωση ενός μεγάλου κρατήρα πρόσκρουσης.
Σημειωνόταν επίσης ότι αυτή η δομή είχε χρονολογηθεί από την εταιρεία BP και η
εποχή συνέβαινε να είναι πολύ κοντινή στην εποχή του Μεγάλου Θανάτου». H
Μπέκερ αποφάσισε τότε να ταξιδέψει στην Καμπέρα της Αυστραλίας για να εξετάσει
από κοντά τα κομμάτια από τις γεωτρήσεις που είχαν γίνει στην περιοχή. H
εξέταση αποκάλυψε ένα στρώμα λατυποπαγούς πετρώματος, το οποίο σχηματίζεται
όταν ο βράχος λειώνει από ισχυρή πίεση, αλλά και ορυκτό χαλαζία. «Ξεσκονίσαμε
και ανοίξαμε κουτιά που ήταν κλειστά για 30 χρόνια! Από την πρώτη στιγμή που
είδα τον πυρήνα ήξερα ότι δεν κοιτάζαμε έναν ηφαιστειακό βράχο, όπως είχαν
καταλάβει οι πετρελαϊκές εταιρείες, αλλά έναν βράχο πρόσκρουσης! Ήταν πολύ
συναρπαστική στιγμή!».
Επόμενο σχέδιο ο Άρης
Το επόμενο σχέδιο της δρος Μπέκερ είναι να εξερευνήσει τη ζωή στον Άρη. Το πιο
τρελό της όνειρο, όπως λέει, είναι «να βρεθώ στον Άρη και να ανιχνεύσω τα
πρώτα σημάδια ζωής! Ή ίσως να μάθω για την ζωή του παρελθόντος στη Γη
κοιτάζοντας τα σημάδια ζωής του Άρη!». Στο μεταξύ προσπαθεί να φτιάξει έναν
οργανικό ανιχνευτή για να βρει ζωή στον πλανήτη. «H ζωή στον Άρη είναι
προφανής. Το να μάθεις τι προκαλεί την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας, την
εξαφάνιση και την καταστροφή είναι πολύ κοντά σ’ αυτό».
Και ο πλανήτης μας; Θα καταστραφεί σε μερικά εκατομμύρια χρόνια; «H αλήθεια
είναι ότι μερικά εκατομμύρια χρόνια από τώρα οι προβλέψεις δεν προοιωνίζονται
και τόσο ευχάριστες όσον αφορά ένα μεγάλο γεγονός πρόσκρουσης. Το πιθανότερο
όμως είναι ότι θα… ξεκάνουμε τους εαυτούς μας πριν συμβεί αυτό. Αν θα
εξαφανιστούμε; Βάζω στοίχημα πως ναι. Είμαστε πολύ εύθραυστοι και δεν θα
μπορούσαμε να τα βάλουμε με μια φυσική καταστροφή, όπως μια νέα εποχή των
πάγων».
LINKS
http: //www.crustal.ucsb.edu/beckeraustralia
http: //www.projects.crustal.ucsb.edu
Google news
