Bεγγαλικά «κάλυψαν» το Mπούρτζι

Τα πυροτεχνήματα ανοίγουν «βεντάλια» πάνω από το Μπούρτζι ενώ η Φιλαρμονική Ορχήστρα Δωματίου της Βιέννης υπό τον Κλάουντιους Τράουνφέλνερ μπιζάρει Μότσαρτ χωρίς να… ακούγεται

Ένα πιάνο με ουρά στους «πρόποδες» του βενετσιάνικου κάστρου, στο
Μπούρτζι, στο νησάκι που δεσπόζει στην είσοδο του λιμανιού του Ναυπλίου. Κάτω
από το τείχος ανθισμένα γεράνια πολύχρωμα και πάνω του κρεμασμένα λουλουδένια
στεφάνια. Τριγύρω μερικές δάδες αναμμένες. Στο πλάτωμα απλωμένα γύρω στα χίλια
καθίσματα, τα περισσότερα κατειλημμένα από Ναυπλιώτες και επισκέπτες που
είχαμε φτάσει από την ακτή με καραβάκια σε μια «επιχείρηση» καλά οργανωμένη
από το Λιμενικό.

Στον ορίζοντα το ηλιοβασίλεμα μιας γλυκιάς μέρας. Απέναντί μας, η
μοναδική παραλία του Ναυπλίου. Ψηλά, με το σούρουπο, φωτισμένο το Παλαμήδι.
Τριγύρω η θάλασσα γαλήνια. Ακόμα κι ο αέρας που είχε σηκωθεί έπεσε.

Στη χαμηλή εξέδρα, τριγύρω από το πιάνο, οι νέοι, στην πλειονότητά
τους, μουσικοί της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Δωματίου της Βιέννης. Στο πόντιουμ ο
νέος διευθυντής τους και δημιουργός του συνόλου Κλάουντιους Τράουνφέλνερ που
μοιάζει με παιδάκι. Στο πιάνο, στα μαύρα, ο επίσης νέος, μικρόσωμος Κινέζος
της Σιγκαπούρης που ζει στην Αγγλία Μέλβιν Ταν. Και παντού ήχοι Μότσαρτ. Ήχοι
χαρούμενοι, γλυκύτατοι. Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος το Ναύπλιο να
αποχαιρετήσει το 13ο Μουσικό Φεστιβάλ και να υποδεχτεί και πάλι στους κόλπους
του το Μπούρτζι που έπειτα από αρκετές περιπέτειες ως προς το ιδιοκτησιακό του
καθεστώς επέστρεψε εκεί που ανήκει: στο Δήμο Ναυπλιέων.

Δέκατο τρίτο Φεστιβάλ και οι άνθρωποί του απέφευγαν να το πολυσυζητούν
αυτό το «13»… Όλα όμως συνέτειναν στο να διαψευστούν οι προλήψεις. Κι αν η
εναρκτήρια βραδιά μουσκεύτηκε από τη βροχή χωρίς όμως και να ματαιωθεί η
συναυλία μια και έγκαιρα μεταφέρθηκε από το Παλαμήδι στο Βουλευτικό, η
επιτυχία ήταν και πάλι παρούσα.

Όπως, παρόντες στη βραδιά της λήξης ήταν ο άξιος καλλιτεχνικός
διευθυντής του Φεστιβάλ διεθνής μας πιανίστας Γιάννης Βακαρέλης με τη
γλυκύτατη γυναίκα του Πόλα, ο Γιάννης Τσενές, η Κατερίνα Φώσκολου και οι άλλοι
άνθρωποι της «Φόρμιγγος» που ξέρουν να διοργανώνουν καλά το Φεστιβάλ, ο
πρόεδρος της ΔΕΠΑΝ Κώστας Χελιώτης και ο δήμαρχος του Ναυπλίου Παναγιώτης
Αναγνωσταράς που με θέρμη υποστηρίζει το θεσμό και που πριν από τη συναυλία
υποσχέθηκε με μέτρο διεύρυνσή του για το 2005.

Το Ντιβερτιμέντο KV205 του Μότσαρτ στον οποίο ήταν αφιερωμένο όλο το
πρόγραμμα της καταληκτήριας συναυλίας, η Συμφωνία του αρ. 29 και το Κοντσέρτο
του για πιάνο και ορχήστρα αρ. 9 με σολίστα τον Μέλβιν Ταν που μας χάρισε ως
«ανκόρ» μια υπέροχη εκτέλεση της «Οντίν» του Ντεμπισί γέμισαν τη βραδιά. Κι αν
κάποιοι «την έκαναν» στο διάλειμμα από φόβο ότι θα καθυστερήσουν στην
επιστροφή με τα καραβάκια έχασαν. Διότι οι υπόλοιποι αποζημιωθήκαμε και με
πυροτεχνήματα που άρχισαν να σκάνε εντυπωσιακά στον ουρανό, καλύπτοντας
δυσάρεστα όμως το μπιζάρισμα από την Ορχήστρα του αλέγκρο κον σπίριτο φινάλε
της Συμφωνίας.

Με λυρισμό και πάθος

H Μεγάλη Ελίζαμπεθ Λεόνσκαγια παίζει Σούμπερτ στο Παλαμήδι

Στο Παλαμήδι, την προηγούμενη μέρα, στον κατάμεστο αύλειο χώρο του
μικροσκοπικού Αγίου Ανδρέα, κάτω από το κυπαρίσσι που δεσπόζει, άλλη μια
βραδιά μαγείας και μέθεξης.

H Ελίζαμπεθ Λεόνσκαγια, που γεννήθηκε στην Τιφλίδα της τότε Σοβιετικής
Ένωσης αλλά ζει εδώ και χρόνια στην Βιέννη, συνεργάτισσα του Κορυφαίου
Σβιατοσλάφ Ρίχτερ, άπλωσε στο κλαβιέ του πιάνου τη σπουδαία τέχνη της – αυτή η
Μεγάλη Του Γένους των Ρώσων Σχολή… – παίζοντας με άκρατο λυρισμό και
δονούμενη από το πάθος αποκλειστικά Σούμπερτ, δίνοντάς του μπετοβενικές
διαστάσεις και μια προσωπική ερμηνεία που έφτασε στο απόγειό της με την ύστατη
(1828) Σονάτα του αρ. 23. Για να καταχειροκροτηθεί προσφέροντάς μας δύο
«ανκόρ» – Σούμπερτ και πάλι.