Προβάδισμα των Σοσιαλιστών

H αναφορά στην 21η Απριλίου έχει προσλάβει μια ιδιαίτερη συμβολική φόρτιση
στη Γαλλία, αφού αναφέρεται στον «πολιτικό σεισμό», που προκάλεσε ο
αποκλεισμός της Αριστεράς από τον β’ γύρο των προεδρικών εκλογών. Όμως δύο
μόλις χρόνια μετά την πανηγυρική επικράτηση της Κεντροδεξιάς στις προεδρικές
και τις βουλευτικές εκλογές του 2002, η Αριστερά επανήλθε δυναμικά στις
πρόσφατες περιφερειακές εκλογές (τον περασμένο Μάρτιο) κερδίζοντας την
πλειοψηφία σε όλα τα περιφερειακά συμβούλια, με μοναδική εξαίρεση την Κορσική.

ΑΜΕΣΟΣ ΣΤΟΧΟΣ των κομμάτων της Αριστεράς, και κυρίως του Σοσιαλιστικού
Κόμματος (Ρ.S.), είναι να προεκτείνουν και στις ευρωεκλογές τη δυναμική που
κατέγραψαν πριν από τρεις μήνες. Αυτή είναι άλλωστε και η κυρίαρχη τάση που
καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις του τελευταίου μήνα και βασικός σύμμαχος της
Αριστεράς είναι η διάθεση του εκλογικού σώματος να χρησιμοποιήσει την ευκαιρία
των ευρωεκλογών για να καταδικάσει την κυβερνητική πολιτική. H κρίσιμη όμως
διαφορά, σε σύγκριση με τον Μάρτιο, είναι ότι, λόγω και της ιδιαιτερότητας των
ευρωεκλογών, η (πρώην πληθυντική) Αριστερά διεκδικεί με τρεις χωριστούς και
ανταγωνιστικούς συνδυασμούς -τους σοσιαλιστές, τους οικολόγους και τους
κομμουνιστές -την εκπροσώπησή της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ αυτές συνιστώσες τής (πρώην κυβερνητικής) Αριστεράς, το
Σοσιαλιστικό Κόμμα κατέχει αναμφίβολα την κυρίαρχη θέση (αναμένεται να
αναδειχτεί πρώτο κόμμα με ποσοστό που ενδέχεται να προσεγγίσει το 30% των
ψήφων). Αντίθετα οι Πράσινοι (που φιλοδοξούν να επαναλάβουν τον θρίαμβο του
1999 όταν προσέγγισαν το 10%) και κυρίως οι κομμουνιστές (περίπου στο 5%
σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) είναι πιθανόν να υποστούν σε επίπεδο εδρών τις
συνέπειες από την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Πράγματι η κατάτμηση της Γαλλίας
σε 7 μεγάλες εκλογικές περιφέρειες (και μία μικρή τριεδρική για υπερπόντια
εδάφη) μειώνει αισθητά τις δυνατότητες εκπροσώπησης των μικρών κομμάτων,
ιδιαίτερα εκείνων που οριακά μόνον υπερβαίνουν το φράγμα του 5%. Τις συνέπειες
από την αλλαγή αυτή του εκλογικού νόμου είναι βέβαιο ότι θα υποστεί και ο
συνδυασμός της Άκρας Αριστεράς που συγκρότησαν οι δύο συνεργαζόμενες
τροτσκιστικές οργανώσεις, ακόμη και αν κατορθώσει να επαναλάβει την επιτυχία
του 1999.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ συνεργασίας, ακόμη εντονότερα, αντιμετωπίζει όμως και ο
χώρος της Κεντροδεξιάς. Το κόμμα που συγκροτήθηκε για να στηρίξει τη δεύτερη
προεδρική θητεία του Ζακ Σιράκ, η Ένωση της Προεδρικής Πλειοψηφίας (UMP), και
το οποίο θριάμβευσε, τον Ιούνιο του 2002, στις βουλευτικές εκλογές (κατέχει
τις 357 από τις 577 έδρες της Βουλής) υπήρξε ο μεγάλος ηττημένος των
περιφερειακών εκλογών. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και στις αυριανές εκλογές,
αφού, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, δύσκολα θα υπερβεί το όριο του 20%. H UMP,
εκτός από τις αρνητικές συνέπειες της κυβερνητικής πολιτικής, έχει να
αντιμετωπίσει επίσης μια διπλή αμφισβήτηση που οφείλεται στην αμφιλεγόμενη
θέση που τηρεί στα θέματα της ευρωπαϊκής ενοποίησης: αφενός τη ρητά
φιλοευρωπαϊκή εκδοχή που αντιπροσωπεύει η Ένωση για τη Δημοκρατία (UDF) του
Φρανσουά Μπαϊρού (περίπου 10% σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) και αφετέρου την
ανοιχτά ευρωσκεπτικιστική -κρατικοκυριαρχική (souverainiste) σύμφωνα με τη
γαλλική ορολογία -κίνηση του Ph. De Villiers.

ΤΕΛΟΣ, την ακραιφνώς ακροδεξιά αντιευρωπαϊκή τάση εκφράζει στη Γαλλία
το Εθνικό Μέτωπο (F.Ν.) του Ζαν Μαρί Λεπέν, το οποίο, μετά την πρόσκαιρη
υποχώρησή του το 1999 (λόγω της τότε πρόσφατης διάσπασής του), φιλοδοξεί να
αναδειχτεί και πάλι στον αδιαφιλονίκητο πρωταγωνιστή της Ακροδεξιάς στον
ευρωπαϊκό χώρο.

Επιμέλεια: Ευτυχία Τεπέρογλου