Οι συμμορίες σταμάτησαν να αλληλοσκοτώνονται

Ένας Κριπ με έναν Αιμοβόρο. Πριν από την εκεχειρία κανείς δεν θα μπορούσε να δει τις χαρακτηριστικές μπαντάνες τους μαζί

Η ειρήνη επιστρέφει στους δρόμους των αμερικανικών πόλεων, καθώς οι συμμορίες
αποφεύγουν το χρώμα του αίματος. Αν φορούσες κόκκινο φουλάρι στον οικισμό
Μπάξτερ του Νιούαρκ, στο Νιου Τζέρσεϊ, ήταν σαν να είχες υπογράψει μόνος σου
τη θανατική σου καταδίκη.

Αυτό όμως ανήκει πια στο παρελθόν. Ή τουλάχιστον εδώ και δέκα μέρες, όταν
υπεγράφη μια «ιστορική» ανακωχή ανάμεσα στις αντιμαχόμενες συμμορίες του
δρόμου. «Υπάρχει μια αδελφότητα των Κριπ εδώ», λέει ο Κάστορ Τρόι, 27 χρόνων,
πρώην αρχηγός της συμμορίας των Κριπ, που το όνομα της οργάνωσής τους σημαίνει
διαρκής επανάσταση και δημιουργήθηκε το 1969 σαν παρακλάδι των Μαύρων
Πανθήρων. Ο Κάστορ φοράει μοβ φουλάρι, το χρώμα των Κριπ. Στα αριστερά του
στέκεται ένας άλλος που φοράει ένα κόκκινο φουλάρι στο κεφάλι -το χρώμα των
Αιμοβόρων -για να κρύψει μια πρόσφατη πληγή από σφαίρα πάνω από το δεξί του
μάτι. Στα δεξιά του Κάστορ στέκεται ο Αλί, ο ετεροθαλής αδελφός του, επίσης
μέλος των Αιμοβόρων. «Αυτή είναι η οικογένειά μου εδώ. Αυτός είναι Κριπ, και
εγώ Αιμοβόρος. Δεν έχουμε όμως προβλήματα τώρα», λέει ο Αλί, 23 χρόνων, που
μόλις βγήκε από τη φυλακή όπου έμεινε 4 χρόνια για παράνομη οπλοφορία και
οπλοχρησία.

«Εκεχειρία». Αν και είναι ακόμα ανάμεσα στα είκοσι και τα τριάντα,
αυτοί οι άνθρωποι θεωρούνται η «παλιά φρουρά» στις συμμορίες των δρόμων. H
νεώτερη φουρνιά αποτελείται από παιδιά εννέα ή δέκα χρόνων.

H διαδικασία για να πετύχουν την ειρήνη ξεκίνησε πριν από δύο μήνες, αφού
είχαν χάσει τη ζωή τους 46 άνθρωποι από τις αρχές του χρόνου. Στην «εκεχειρία»
βοήθησαν ο Ρας Μπαράκα, ο αντιδήμαρχος του Νιούαρκ και ο Μπάιρον «Μπούγκι»
Κέλι, ένας τοπικός διαμεσολαβητής. Πριν από δέκα μέρες, 150 μέλη από κάθε
συμμορία συγκεντρώθηκαν στα υπόγεια ενός δημόσιου κτιρίου για να υπογράψουν
την ιστορική συμφωνία ανακωχής -την πρώτη του είδους στις ανατολικές ακτές των
ΗΠΑ.

Ο Ντέιβιντ Μοχάμεντ εργάζεται στις οικοδομικές επιχειρήσεις του Μπαράκα.
«Αισθανόμαστε σαν τον Χένρι Κίσινγκερ των δρόμων», λέει ο Μοχάμεντ.
«Κατορθώσαμε να τους πείσουμε να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι πριν βγάλουν τα
όπλα».