ΓNΩMH H πολιτική κληρονομιά του Pήγκαν

Ύστατο χαίρε. O πρόεδρος Μπους μαζί με πρώην προέδρους των ΗΠΑ και τις
συζύγους τους κατά τη διάρκεια της επικήδειας τελετής για τον Ρόναλντ
ΡήγκανΈχει γίνει συνήθεια τώρα τελευταία, ιδίως ανάμεσα σε ημιμαθείς ή σε
πολιτικά φανατισμένους, να απορρίπτεται με τρόπο απόλυτο κάθε αναφορά στον
Θατσερισμό και τον Ρηγκανισμό. Το επιχείρημα είναι σχεδόν πάντοτε το ίδιο. Οι
ιδέες αυτές είναι ξεπερασμένες και παλιές. Πουθενά δεν εφαρμόζονται και
κανένας δεν τις υποστηρίζει. Ουδέποτε όμως γίνεται προσπάθεια, οι απόψεις
αυτές να αποκωδικοποιηθούν και να γίνουν συγκεκριμένες. Ούτε γάτα όμως έτσι,
ούτε και ζημιά. Οι ισχυρισμοί, δηλαδή, παραμένουν στο απυρόβλητο και η άγνοια
επιβραβεύεται από τον εσμό τών απόλυτα ασχέτων.

Χρειάσθηκε όμως το λυπηρό γεγονός του θανάτου του Ρόναλντ Ρήγκαν για να
ξανασυζητηθούν κάποια πράγματα και να φανεί πως η πραγματικότητα είναι εντελώς
διαφορετική. Πριν από 20 σχεδόν χρόνια, η Μάργκαρετ Θάτσερ και ο Ρόναλντ
Ρήγκαν εισήγαγαν στη διεθνή πολιτική σκηνή πολιτικές μέχρι τότε άγνωστες και
ουσιαστικά ενταφιασμένες. Δραματικές μειώσεις στους φόρους, περικοπές δημοσίων
δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, κατάργηση
διοικητικών ρυθμίσεων σε αγορές και εργασιακές σχέσεις υπήρξαν κάποια από τα
επαναστατικά για την εποχή τους μέτρα.

Οι πρωτοβουλίες αυτές κατ’ αρχήν βέβαια αναζωογόνησαν και ξαναζωντάνεψαν τις
οικονομίες των χωρών στις οποίες αρχικά εφαρμόσθηκαν. Την ίδια ώρα όμως,
έγιναν και πρότυπα εφαρμογής για δεκάδες ακόμη άλλες οικονομίες στη Γη
ολόκληρη. Ύστερα από χρόνια, έπαψαν να αποτελούν επαναστατικές καινοτομίες.
Έγιναν μέρος της καθημερινής ρουτίνας των περισσότερων κυβερνήσεων του
πλανήτη. Με την εξαίρεση βέβαια της «ιδιαίτερης» Ελλάδας. Όπου ο κρατικός
παρεμβατισμός, σε γενικές γραμμές, εξακολουθεί λίγο-πολύ να βασιλεύει.

Ανταγωνισμός. Είναι χαρακτηριστικό, πως οι μειώσεις φόρων τουλάχιστον
έγιναν τόσο πολύ μέρος της οικονομικής πολιτικής, σχεδόν όλων των κρατών της
Γης, ώστε ο ανταγωνισμός ανάμεσά τους να έχει πάρει θεαματικές διαστάσεις. Με
αφορμή λοιπόν τον «ανταγωνισμό των φόρων» ανάμεσα σε έθνη και λαούς, οι
ανώτεροι φορολογικοί συντελεστές είναι σήμερα -κατά μέσον όρο -σε ολόκληρο τον
κόσμο κατά 20% χαμηλότεροι απ’ ό,τι ήσαν στη δεκαετία του 1970!!

Στις ημέρες μας, ένας καινούργιος φορολογικός ανταγωνισμός έχει αρχίσει να
χαρακτηρίζει τις πολιτικές πολλών σύγχρονων κρατών. Με αφορμή την επιθυμία
όλων να προσελκύσουν διεθνείς επενδύσεις για να ωθήσουν τις οικονομίες τους σε
γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης, υιοθετούν πολιτικές δραστικής μείωσης των αμέσων
φόρων αλλά και στάσεις συντριβής του κρατισμού. H διοικητική απορρύθμιση των
εργασιακών σχέσεων, οι περικοπές των κρατικών δαπανών και η μείωση των
ελλειμμάτων, συνιστούν την πεμπτουσία των πολιτικών κάθε σύγχρονης Πολιτείας
που επιδιώκει την οικονομική ανάπτυξη. Κι όλα αυτά βέβαια σ’ ένα περιβάλλον
απελευθερωμένων αγορών και ιδιωτικοποιημένων πλέον κρατικών επιχειρήσεων, που
έχουν πραγματοποιηθεί εδώ και αρκετές πενταετίες…

Καθ’ όσον αφορά την Ελλάδα, ποιες είναι οι καινούργιες «προοδευτικές»
προτάσεις που ακούγονται; Μειώσεις φόρων, ευελιξία στην αγορά εργασίας,
λιγότερο κράτος και ιδιωτικοποιήσεις. Συγκλονιστικά δηλαδή «καινούργια»
πράγματα, για τη διεθνή οικονομική πραγματικότητα. Ιδέες δηλαδή που σπάνε
κόκαλα με την… πρωτοτυπία και την ιδιαιτερότητά τους!!

«Ξεπερασμένες» λοιπόν οι συνταγές του Ρηγκανισμού και οι ιδέες της Μαργκαρετ
Θάτσερ -σύμφωνα πάντα με τους υποτιθέμενα ενημερωμένους αναλυτές των ελληνικών
δημοσίων πραγμάτων. Μόνο που εκεί ακριβώς ανατρέχουν όλα τα ελληνικά πολιτικά
κόμματα, στην προσπάθειά τους να προτείνουν κάτι καινούργιο για την
αραχνιασμένη ελληνική πραγματικότητα.