ΓNΩMH Ποια Eυρώπη θέλουμε;

Οι ευρωπαϊκές εκλογές δεν έχουν καμιά σημασία, έλεγε ειρωνικά ο Άγγλος
ευρωσκεπτικιστής S. Jenkins. «Δεν βγάζουν κυβέρνηση, αλλά ένα διεφθαρμένο
ευρωκοινοβούλιο σε μια μακρινή χώρα» («Ν.Υ. Times», 10/6/2004). Όμως, στην
Ελλάδα δεν συζητήσαμε καθόλου. Δεν συζητήσαμε λ.χ. για το ανυπόφορο
δημοκρατικό έλλειμμα των ευρωπαϊκών θεσμών. Ούτε, επίσης, ανιχνεύσαμε σοβαρά
τη διαφθορά που εκκολάπτουν κάποιες φορές οι πολιτικές ελίτ του ευρωπαϊκού
γίγνεσθαι. Αντ’ αυτού, αναλώσαμε θλιβερά την προεκλογική περίοδο σε άκαιρα
ζητήματα (που ελκύουν μόνο την άρρωστη περιέργεια των δημοσιογράφων).

Το ίδιο έγινε βέβαια και στην Ισπανία, όπου όμως η αιματηρή εμπλοκή αυτής της
χώρας στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ ανάγκασε – ευτυχώς – τα κόμματα να
αγγίξουν πιο έντονα τις σχέσεις της Ευρώπης με την «αυτοκρατορική» υπερδύναμη
των ΗΠΑ («El Pais», 10/6/2004). Όμως το ίδιο δυσάρεστο φαινόμενο
καταγράφηκε περίπου σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, οι ψηφοφόροι αδιαφορούν και απέχουν μαζικά από τις
εξελίξεις. Όλα αυτά υποδηλώνουν βέβαια «ότι η Ευρώπη δεν έχει αποκτήσει μέχρι
σήμερα ένα ευρύτερο πολιτιστικό ή συναισθηματικό νόημα».

Επιπλέον, οι Ευρωπαίοι πολίτες νιώθουν αποξενωμένοι (ή αηδιασμένοι κάποιες
φορές) από την αυτάρεσκη διοικητική κάστα των Βρυξελλών, γιατί πέραν της
εκλογής των ευρωβουλευτών δεν συμμετέχουν σε κανένα θεσμό με την
ψήφο τους.

Επομένως, το πολιτικό διακύβευμα των εκλογών της Κυριακής είναι – συμπυκνωμένα
– το εξής: Θα ενισχύσουμε ιδεολογικά τις δυνάμεις εκείνες που θα μας δώσουν τη
δυνατότητα να δημιουργήσουμε μια ενιαία πολιτική κοινότητα («έναν ευρωπαϊκό
δήμο»), ώστε οι Πορτογάλοι και οι Έλληνες να είναι έτοιμοι λ.χ. να εγγυηθούν
οι μεν για τους δε; Επίσης: Θα ψηφίσουμε τα κόμματα εκείνα που θα μας
επιτρέψουν να εκλέγουμε λ.χ. άμεσα τον Ευρωπαίο Πρόεδρο, ώστε να διαμορφώνουμε
– συμμετοχικά – σε μεταεθνικό επίπεδο την καινούργια ομοσπονδιακή Ευρώπη
(Habermas);

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Πρέπει στις 13 Ιουνίου να απομονώσουμε
ηχηρά τις ευρωπαϊκές συντηρητικές δυνάμεις, που ενδιαφέρονται περισσότερο για
τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ελίτ (και για την αγορά). Έτσι μόνο θα
αποδείξουμε ότι «eppur si muove», ότι δηλαδή κάτι (θετικό) ξεκινάει στην
Ευρώπη!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.