ANAΛΩΣIMA Tο πέρασμα της Aφροδίτης

Δεν μπόρεσα να δω την Αφροδίτη. Έφτιαξα χάρτινα γυαλιά, όπως έλεγαν οι
οδηγίες, αλλά η Αφροδίτη ήταν πολύ μικρή, δεν την ξεχώρισα πάνω στον δίσκο του
Ηλίου. Ίσως να μην προσπάθησα και πολύ, οι άλλοι γύρω μου δεν ενδιαφέρονταν
καθόλου να τη δουν και με έκαναν να αισθάνομαι παράξενη. Εγκατέλειψα γρήγορα
την προσπάθεια. Στη φωτογραφία της εφημερίδας η γυναίκα που κοίταζε τον ουρανό
με τα ειδικά γυαλιά ήταν Ινδή ή κάτι τέτοιο. Ίσως να μπορείς πιο εύκολα να
διακρίνεις μικρές κουκκίδες στον Ήλιο, όταν ζεις σε μεγάλη χώρα, με πολλά
εκατομμύρια πληθυσμό. Το να αντιλαμβάνεσαι ξαφνικά ότι ο δίδυμος με τη Γη
πλανήτης είναι τόσο δυσδιάκριτος, είναι μεγάλο σοκ. H σύγκριση ήταν
συντριπτική. Σαν να ήθελε να μας καλέσει να κοιτάξουμε τα γήινα πρόσωπά μας
στον καθρέφτη η Αφροδίτη, να αναλογιστούμε την απέραντη διαστημική μοναξιά.
Στις μακέτες του ηλιακού συστήματος που φτιάχνουμε στα Πλανητάρια, οι σφαίρες
είναι μεγάλες, χειροπιαστές, γυρίζουν κοντά η μία στην άλλη, ο Ήλιος δεν έχει
τις αναλογίες που είχε χθες. Δεν ξέρω τι είδους «γοητεία» εννοούσαν οι
δημοσιογράφοι ότι εξέπεμπε το φαινόμενο. Ο Ήλιος φαίνεται πάντα μικρούλης στο
στερέωμά μας. Πάνω στον Ήλιο τον μικρούλη να διακρίνεις έναν πλανήτη
απειροελάχιστο, όσο και να ξέρεις θεωρητικά ότι έτσι έχουν τα μεγέθη, δεν μου
φαίνεται καθόλου γοητευτικό. Μάλλον είναι μια δύσκολη στιγμή αστρικής
αυτογνωσίας, το αίσθημα του ασήμαντου μυρμηγκιού σ’ έναν ασήμαντο πλανήτη, το
τίποτα που ίσα φαίνεται. Και γίνεται ακόμα δυσκολότερη αν έχεις το κεφάλι
ανεστραμμένο και ο σβέρκος πιάνεται. Είπαμε άνω να θρώσκουμε, οι άνθρωποι,
αλλά όχι και τόσο άνω.