IΩANNA ΠAΠΠA «Σημασία έχει να μεταμορφώνεσαι»

«Δεν έχει ενδιαφέρον να πηγαίνεις με πολύ σίγουρα πράγματα. Ένα δυνατό αποτέλεσμα βγαίνει από δυσκολίες». Στη φωτογραφία η Ιωάννα Παππά ως… πεντάχρονο κοριτσάκι σε σκηνή από την παιδική παράσταση, που γοητεύει και τους ενηλίκους, «Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι»

Το πρόσωπο της Ιωάννας Παππά είναι το πρόσωπο μιας νέας εφηβείας, που
ακτινοβολεί. Επειδή δεν θορυβεί, νομίζουμε ότι είναι αδύναμη. Είναι απλώς
συνετή.

Κάθεται απέναντί μου σοβαρή. Μια φιγούρα αέρινη, ντυμένη ψιλοχίπικα, χωρίς
μακιγιάζ. Αυτό είναι το πρόσωπο της πιο νεαρής αντιστάρ του καιρού μας.
Αντιστάρ, γιατί ενώ έκανε τα μάτια όλων να στραφούν επάνω της – εξαιτίας του
χαμού που έγινε με το σίριαλ του Παπακαλιάτη, «Κλείσε τα μάτια», όπου
πρωταγωνιστούσε – δεν εξαργύρωσε τη θεαματική της επιτυχία βγαίνοντας φάτσα
φόρα στην «αγορά».

Αντίθετα, συγκεντρώθηκε στο θέατρο. Άλλωστε, φέτος ήταν η χρονιά της. Στο
«Αμόρε» έπαιξε σε δύο παραγωγές, η μία καλύτερη από την άλλη: «H ζωή είναι
όνειρο», «Τόσο όμορφα» και μετά στο παιδικό «Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι», μία
συμπαραγωγή των θεάτρων «Αμόρε» – «Πόρτας», που θα παίζεται έως το Σάββατο…

Στην παράσταση την οποία σκηνοθέτησε με ποιητική απλότητα ο νεαρός Γιάννης
Μόσχος παίζει ένα κοριτσάκι, που πάει διακοπές στο σπίτι του παππού της
(Δημήτρης Καταλειφός) και αντιμετωπίζει την «απουσία» της γιαγιάς. H ερμηνεία
της, τόσο αυθεντική, τόση τρυφερή, συγκινητική και πρωτότυπη, είναι από τις
πιο «γεμάτες» και ενδιαφέρουσες που είδαμε φέτος. Λάμπει κάτω από τα φώτα της
σκηνής. «Μου δόθηκε η δυνατότητα να ξεπεράσω κάποια όρια, κάνοντας ένα
κοριτσάκι πέντε χρόνων, χωρίς να παιδιαρίζω», λέει.

Αυτό το 26 χρόνων κορίτσι με έναν αέρα φυσικότητας, καθρεφτίζει το
παράδοξο κράμα της ελαφράδας και της σοβαρότητας. Χαρακτηριστική ενζενί, είναι
η πιο βασική εκπρόσωπος της γενιάς της, για την οποία πολλά λέγονται – και
γράφονται – και λίγα ξέρουμε. Γι’ αυτό καλύτερα να ξεκινήσουμε από την αρχή.

«Γεννήθηκα στη Βοστώνη, όπου δούλευαν οι γονείς μου, ως μετανάστες. Μετά από
έναν χρόνο επιστρέψαμε οικογενειακώς στην Ελλάδα. Είμαστε δεμένη οικογένεια,
με μια αλληλοϋποστήριξη που μας δίνει ασφάλεια. H πιο καλή μου φίλη είναι η
αδελφή μου. Από πολύ νωρίς είχα αποφασίσει να γίνω ηθοποιός. Φοίτησα στη
Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης (1996 – 1999), που διαμόρφωσε τα θεατρικά
“πιστεύω” μου: Αφοσίωση, πίστη, ισορροπία χωρίς βιασύνες, αυτοπεποίθηση».

Τόσο νέα και με αυτοπεποίθηση; «Ομολογώ πως με ταλαιπωρεί αυτό το στοιχείο.
Έχω όμως βαθιά πίστη σε μένα και ξέρω πως άλλοτε θα τα καταφέρω κι άλλοτε όχι,
αλλά πάντα θα δουλεύω φιλότιμα. Μέχρι στιγμής, τα πράγματα έχουν έρθει πιο
εύκολα απ’ ό,τι τα περίμενα. Δεν αντιμετώπισα – λίγο μόνο στην αρχή – την
αγωνία του ηθοποιού που ψάχνει δυο φορές τον χρόνο για δουλειά. Αισθάνομαι
ήρεμη, αρκετά ψύχραιμη και τυχερή».

Το βάπτισμα του πυρός ήρθε με πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στο σίριαλ «Κι
ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» του Κουτσομύτη και του Ξανθούλη και σε δύο παραγωγές
του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, στο «Μελτεμάκι» του Χορν και στην «Αγγέλα» του
Σεβαστίκογλου.

«Είχα τρακ, ανασφάλεια. Άρχισα να δουλεύω με τον εαυτό μου για να καλύψω τις
ελλείψεις μου. Να παρατηρώ σε κάθε παράσταση τι συμβαίνει στον εαυτό μου, γύρω
μου. Τότε κατάλαβα πόση σημασία έχει η σύνθεση του θιάσου και η σύνδεσή του με
το κοινό. Και τώρα με το παιδικό, όπου το κοινό είναι παιδιά από πέντε έως
οκτώ ετών, η εμπειρία είναι ακόμα πιο πλούσια και ενδιαφέρουσα».

Τα τελευταία δύο χρόνια ανήκει στη θιασική δύναμη του πιο δραστήριου νεανικού
θεάτρου, το οποίο διευθύνουν ο Γιάννης Χουβαρδάς και ο Θωμάς Μοσχόπουλος. «Στο
“Αμόρε” είχα την ευκαιρία να δουλέψω με πολλούς σκηνοθέτες, να μάθω
περισσότερα πράγματα για το θέατρο και για τη λειτουργία του ηθοποιού. Είναι
ένας χώρος με θετική ενέργεια, που σου αυξάνει την καλή διάθεση. Χαίρομαι πολύ
που θα συνεχίσω και του χρόνου στο ίδιο θέατρο, το οποίο διευρύνει τη
συνεργασία του με το θέατρο “Πόρτα” της Ξένιας Καλογεροπούλου».

Και οι φιλοδοξίες της σε σχέση με τους ρόλους; «Αυτό που με νοιάζει είναι να
μη μοιάζουν μεταξύ τους οι ρόλοι που παίζω. Με ενδιαφέρει το επόμενο βήμα να
μην είναι κατώτερο του προηγουμένου. Δεν μπαίνω στο τριπάκι της έκτασης του
λόγου. Έχει σημασία να μπορείς να μεταμορφώνεσαι, και κάθε φορά να κατακτάς
πεδία τεχνικής, να επαναπροσδιορίζεις τον εαυτό σου μέσα από την κοινή γλώσσα
και την ατμόσφαιρα που διαμορφώνονται από τις συνθήκες μιας νέας παραγωγής».

Τα προβλήματα της επιτυχίας

H Ιωάννα Παπά δεν «τρελάθηκε» από την τηλεοπτική της επιτυχία. Ταράχθηκε μόνο
και ανησύχησε από τις έξωθεν παρεμβάσεις στην ιδιωτική της ζωή. «Δεν
αισθάνθηκα ούτε για μία στιγμή πως θα καβαλήσω το καλάμι. Πολύ συχνά όμως
ένιωσα τον φόβο πως κάποιοι μπορούν να μου καταστρέψουν κάτι,
κατηγοριοποιώντας με, σε χώρους και συμπεριφορές που δεν με αφορούσαν. Κατά
καιρούς διάβαζα διάφορα σκανδαλιστικά και απίστευτα, για ανύπαρκτες σχέσεις
μου με διάφορους γνωστούς κι αγνώστους. Στην αρχή απορούσα. Μετά θύμωνα.
Φοβόμουνα. Είχα μεγάλη στενοχώρια κάθε φορά που έβλεπα τον εαυτό μου
πρωτοσέλιδο και κιτρινισμένο “θέμα”. Οι φίλοι με συμβούλευαν να μην μπλεχτώ σε
διαψεύσεις. Ευτυχώς εκείνη την εποχή ήμουν στο “Αμόρε” με ανθρώπους που με
στήριζαν. Όμως την τηλεοπτική δουλειά την αγάπησα. Ήταν μία σπουδαία εμπειρία,
με πολύ καλές συνεργασίες. Και βέβαια δεν υποτιμώ το γεγονός πως με έβγαλε από
την ανωνυμία».

INFO

Στο θέατρο «Πόρτα» (Μεσογείων 59, τηλ 210-7711.333) έως το Σάββατο, 12 Ιουνίου.