Kαι λίγες και προβληματικές

Μία στις τρεις από τις – ούτως ή άλλως – ελάχιστες βιολογικές μονάδες
καθαρισμού της Ελλάδας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα λειτουργίας. Σύμφωνα με
το Εργαστήριο Υγειονομικής Τεχνολογίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, που
παρακολουθεί τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας αστικών λυμάτων της χώρας, τα
προβλήματα δεν σταματούν με την κατασκευή των βιολογικών καθαρισμών.

«H παρακολούθηση της λειτουργίας τους από την Κεντρική Διοίκηση ή την Τοπική
Αυτοδιοίκηση είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη», λένε οι επιστήμονες και επικαλούνται
έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών σύμφωνα με την οποία επάνω από το 30% των
εγκαταστάσεων παρουσιάζει ανεπάρκεια στη συντήρηση, ελλείψεις στα αναλώσιμα,
μη αντιπροσωπευτική δειγματοληψία, προβλήματα στις μεθόδους αναλύσεων κ.ά.

H Ψυττάλεια είναι η πιο σημαντική από τις προβληματικές εγκαταστάσεις. Μπορεί
να έχει ξεκινήσει εδώ και ένα χρόνο η τροποποίηση των εγκαταστάσεων ώστε να
γίνεται τριτοβάθμια επεξεργασία στα αστικά λύματα του Λεκανοπεδίου, ωστόσο τα
έργα δεν έχουν ολοκληρωθεί πλήρως. Όταν γίνει αυτό, τα 800.000 κυβικά των
αστικών λυμάτων και των βιομηχανικών αποβλήτων ημερησίως θα καθαρίζονται κατά
95%.

Ο νομάρχης Πειραιά κ. Γιάννης Μίχας μάλιστα απειλεί, με χθεσινή ανακοίνωσή του
, να κλείσει την Ψυττάλεια αν δεν ολοκληρωθούν σύντομα τα έργα στο μικρό νησί.
«Στο νησί έχουν συσσωρευτεί 80.000 τόνοι λάσπης. Κατά την περίοδο των
Ολυμπιακών θα φτάσουν τους 150.000 τόνους», αναφέρει ο νομάρχης,
συμπληρώνοντας ότι το νησί σήμερα αποτελεί πηγή κινδύνου για τη δημόσια υγεία.
Ο βιολογικός καθαρισμός της Ψυττάλειας σήμερα στέλνει τα λύματα στα βαθιά νερά
του Σαρωνικού. «Έτσι τα νερά είναι διαυγέστερα και δεν έχουν καφέ ή κόκκινο
χρώμα», αναφέρεται στην έρευνα του Πανεπιστημίου.

Λύση μόνο ο τρίτος βαθμός επεξεργασίας λυμάτων

Σύμφωνα με έκθεση της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
εδώ και δύο χρόνια θα έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί οι εγκαταστάσεις
τριτοβάθμιας επεξεργασίας (που είναι και η πιο σημαντική, αφού οι δύο πρώτες
μειώνουν τον όγκο των λυμάτων και μόνο η τρίτη τα εξαφανίζει) σε 25 ελληνικές
πόλεις που βρίσκονται σε ευαίσθητες περιοχές. Ακόμα και οι μικρότεροι οικισμοί
(με λιγότερους από 2.000 κατοίκους) οφείλουν να δημιουργήσουν μικρά ιδιωτικά
συστήματα για σωστή επεξεργασία των λυμάτων. Σήμερα, και πάλι με καθυστέρηση,
το ποσοστό ολοκλήρωσης των σχετικών έργων έφθασε το 70%, ποσοστό που
αντιστοιχεί μόλις στο 50% του συνολικού πληθυσμού των πόλεων αυτών. «H
ολοκλήρωση των εγκαταστάσεων αυτών αποτελεί τη μόνη εγγύηση για την προστασία
του θαλάσσιου περιβάλλοντος», εξηγεί ο βιολόγος κ. Γιώργος Τριανταφύλλου.
Παράδειγμα είναι η επιστροφή της καραβίδας του γλυκού νερού στο οικοσύστημα
του ποταμού Καλαμά στην Ήπειρο.