ΓNΩMH Zεϊμπέκικο της ανάγκης

Λεβέντικος χορός το ζεϊμπέκικο. Με έκφραση, χτυπήματα των ποδιών και κυρίως
στροφές. Αυτές τις μέρες οι περισσότερες ΠΑΕ χορεύουν ζεϊμπέκικο. Εκφράζονται
(τα γνωστά περί ιδεών κ.λπ.), χτυπάνε χέρια και πόδια στους απαιτητικούς
παίκτες και παίρνουν στροφές γύρω απο τη φτήνια. H συγκυρία, που συνδυάζεται
με την έλλειψη χρημάτων, υποχρέωσε τις μεγάλες ομάδες να ψάχνουν «δεύτερες
λύσεις», αλλά και νεαρούς ταλαντούχους. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Οι νεαροί
είναι το μέλλον. Οι «δεύτερες λύσεις» είναι η μετριότητα. Ο ενθουσιασμός, τα
νιάτα, οι άφθαρτοι πιτσιρικάδες μόνον ευοίωνες προοπτικές μπορούν να
προσφέρουν στην κοινωνία και στον αθλητισμό. Οι μετριότητες – που
μετατρέπονται απο τα MME σε κολοσσούς – είναι αυτές που προσπαθούν να
τραβήξουν προς τα κάτω τις αξίες, τα ιδανικά, τα οράματα. H προσδοκούμενη
εξίσωση αξίας – μετριότητας εξυπηρετεί άρρωστα μυαλά και άνομα συμφέροντα.
Στην περίπτωσή μας, η αναζήτηση νεαρών παικτών γίνεται με σκοπό την
εξοικονόμηση κέρδους, αλλά διά της τεθλασμένης προσφέρει στο ελληνικό
ποδόσφαιρο και μακροπρόθεσμα, στην επάνδρωση της Εθνικής ομάδας.

«Ναι» στα νιάτα, λοιπόν. Έστω και εάν οι ακαδημίες υπολειτουργούν (με εξαίρεση
τον Εργοτέλη, το Αιγάλεω και την Ξάνθη). «Ναι» στον οραματισμό του Γιώργου
Βαρδινογιάννη, ο οποίος πριν από είκοσι πέντε χρόνια, ίσως όχι τόσο ρομαντικά
όπως τα βλέπουμε εμείς, ίδρυσε τις ακαδημίες και επάνδρωσε την Εθνική Ελλάδας.
Όχι στα γηρατειά – και δεν μιλάμε για τα τιμημένα – αλλά γι’ αυτά που ξάφρισαν
το ζεστό χρήμα μαζί με μάνατζερ, προέδρους και παράγοντες. Κατά λάθος, το
ελληνικό ποδόσφαιρο τείνει να μπει στον σωστό δρόμο. Με τα λαμόγια του και
τους καντηλανάφτες του…