ΣE ΠPΩTO ENIKO Πέντε και σήμερα

Νιώθεις λίγο σαν φαντάρος πριν από το απολυτήριο. Πέντε και σήμερα μείνανε
πριν από τις διακοπές. Ας είναι λειψές και κουτσουρεμένες φέτος -εν όψει
ευρωεκλογών και Ολυμπιακών. Ας ψαχνόμαστε ήδη για το τι θα γίνουν τα παιδιά το
καυτό δίμηνο του καλοκαιριού. Αυτήν την εβδομάδα δεν βλέπω μπροστά μου τίποτ’
άλλο παρά την επομένη. Ας είναι και για λίγο, ο χρόνος θα σταματήσει και μαζί
του οι υποχρεώσεις. Τα καλοκαιρινά μου στέκια πέριξ της Κυπαρισσίας με
περιμένουν κιόλας. Μαγαζιά που με βλέπουν πάντα ξυπόλητη, με τα κορμάκια των
παιδιών μου γυμνά, κοντά σε παραλίες που, σε πείσμα των καιρών, δεν είναι
εμπορικά πανηγύρια και είναι πεντακάθαρες.

Θα πάμε και πάλι στην Καλαμάτα μας, θα περάσουμε βράδια στη δροσιά απ’ τις
τεράστιες μανόλιες της παραλίας και αφού πιούμε νερό από την κρήνη στο
Μαυρομμάτι θα κατέβουμε να δούμε «τι έκαναν φέτος οι αρχαιολόγοι»: αγαπημένη
ερώτηση του μεγάλου μου γιου, από τότε που ήταν τριών χρονών και πάτησε πρώτη
φορά στην Αρχαία Μεσσήνη. Δέκα ημέρες θα ‘ναι όλο κι όλο και μας πιάνει άγχος
να προλάβουμε: να φάμε ψαράκια στη Φοινικούντα, να προσκυνήσουμε στην Ελεήστρα
στην Κορώνη, ν’ ανέβουμε στον Ταΰγετο και να πιούμε ούζα στις Κιτριές με τα
πόδια να βρέχονται στο νερό. Θα φτάσουμε γι’ άλλη μια χρονιά χωρίς να υπάρχει
ο «καινούργιος δρόμος», θα χρειαστούμε πάλι σχεδόν μιάμιση ώρα για να πάμε από
την Καλαμάτα στην Πύλο, αλλά δεν πειράζει. Οι φίλοι μου θα γκρινιάζουν πάλι
γιατί η Αθήνα δεν τους πλησίασε ούτε αυτόν τον χειμώνα. Θα συμφωνώ μαζί τους
φωναχτά κι από μέσα μου θα ευχαριστώ τον Θεό που ο ωραίος τόπος τους
εξακολουθεί να είναι «μακριά». Τόσο, ώστε ο χρόνος εκεί να είναι πραγματικά «διακοπές».