H φύση εναντίον του Mπους

Είναι η πρώτη ταινία του «είδους» (καταστροφής) που προειδοποιεί με ένα
γιγαντιαίο SOS. Και μην απορείτε. Ο εφιάλτης που υπογράφει ο Γερμανός Ρόλαντ
Έμεριχ διόλου δεν αποκλείεται να συμβεί. Κρατηθείτε. Αφού λοιπόν το
κατεστημένο των ΗΠΑ, ως παρανοϊκός σίριαλ κίλερ του οικοσυστήματος, έχει
ξεχαρβαλώσει το σύμπαν, καταστρέφοντας όλες τις ισορροπίες του περιβάλλοντος,
επόμενο είναι η αντίδραση της φύσης να βρίσκεται προ των πυλών του ανθρώπινου
εχθρού.

Το πρώτο κύμα επίθεσης καταφθάνει, φυσικά, από αέρος. Αλλεπάλληλα χτυπήματα
τυφώνων που τρέχουν ιλιγγιωδώς, με χιλιάδες μίλια ανά λεπτό, πίπτουν επί των
κεφαλών των Βορείων Πολιτειών με κέντρο τη μητρόπολη της χρηματιστηριακής
οικουμένης, το Μανχάταν! Ο πλανητάρχης (ας πούμε ο Μπους) με τους συμβούλους
του εκτιμούν πως το ασυνήθιστο αυτό καιρικό φαινόμενο είναι προσωρινό και θα
περάσει. Πλάνη, αντιλέγει παρακείμενος… κλιματολόγος (Ντένις Κουέιντ). Θα
συνεχιστεί με πιο άγριες διαθέσεις και δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο.

Το δεύτερο κύμα καταφθάνει διά της θαλάσσιας οδού με το… Ναυτικό. Γιγαντιαίο
παλιρροϊκό κύμα σαρώνει το Μανχάταν, με αποτέλεσμα κάθε ανθρώπινο ίχνος και
κάθε άλλο ακίνητο και… κινητό «στοιχείο» να καταλήξουν στον πάτο του βυθού!
H συντέλεια της ανθρωπότητας. Παιδιά, ο Νώε, πού είναι ο Νώε με την κιβωτό να
μας σώσει. Ο πλανητάρχης τα κάνει πάνω του (παρομοίως και οι σύμβουλοι) και
παραδίδει όλες τις εξουσίες στον… κλιματολόγο!

«Μετά την επόμενη μέρα»: H συντέλεια του Μανχάταν!

Το τρίτο κύμα είναι ακόμα χειρότερο. Το Πυροβολικό της φύσης αδειάζει
τεράστιες ποσότητες πάγων. Το θέαμα ξεπερνάει και την πιο σουρεαλιστική
εκδικητική φαντασία των πιο δογματικών οικολόγων. Το Βόρειο Ημισφαίριο
βρίσκεται υπό κατακλυσμιαίους βομβαρδισμούς… παχουλού χιονιού. H
θερμοκρασία, κάθε δευτερόλεπτο, πέφτει 5 βαθμούς Κελσίου. Με το που λες
κύμινο, όλα γύρω σου, μέσα σου, πάνω σου έχουν μετατραπεί σε πάγο. Το Μανχάταν
νεκρή, κάτασπρη, φύση, μια θηριώδης στήλη πάγου! Τι να κάνουμε; Αναφωνεί,
ανίσχυρη, αδύναμη και ανύπαρκτη η εξουσία.

Εκεί που φτάσαμε (απαντάει ο κλιματολόγος), μόνο αυτό πρέπει να κάνουμε.
Αρπάζει μαρκαδόρο, τραβάει γραμμή και χωρίζει την υδρόγειο στη μέση. Ο Βορράς
είναι χαμένος. Πάνε, τελειώσανε, δεν τους σώζει ούτε ο… Τζον Γουέιν.
Τουλάχιστον να γλιτώσουν οι Νότιοι. Δώστε εντολή τώρα αμέσως να εγκαταλείψουν
τα σπίτια τους και τα υπάρχοντά τους και να σπεύσουν στο Μεξικό! Τι να κάνει ο
πλανητάρχης. Τηλεφωνεί στον πρόεδρο των… παριών, ζητάει συγγνώμη για τα
τριτοκοσμικά του εγκλήματα, υπόσχεται να σβήσει όλα τα χρέη απ’ όλες τις
ααμερικανικές τράπεζες και σαν ρακένδυτος Αλβανός ζητάει από τους… Ελ
Μαριάτσι στέγη και ένα κομμάτι ψωμί! Τι να σας πω, φίλοι μου. Εφιαλτικό, αλλά
και διασκεδαστικό μέχρι τρέλας. Προφανώς, έστω και για μία στιγμή, το
Χόλιγουντ πολιτικώς παραφρόνησε!

Ποδοσφαιρική, γερμανική… κουζίνα

Ό,τι είναι για μας η «Πολίτικη κουζίνα», για τους Γερμανούς είναι το «Θαύμα
της Βέρνης». Και όσο αδιάφορη για τους Γερμανούς είναι «H πολίτικη κουζίνα»,
άλλο τόσο για εμάς είναι το «Miracle of Bern». Τόσο απλό!

Ο κάποιος… Σένκε Βόρτμαν είχε την πανούργα ιδέα να αντιστρέψει την
ταπεινωτική εικόνα της πολεμικής Γερμανίας και διά του ποδοσφαίρου να τη
συγχρονίσει με το μεταπολεμικό οικονομικό της θαύμα (το οποίο συντελέστηκε διά
της αρωγής δισεκατομμυρίων αμερικανοδολαρίων, αλλά δεν το λέει). Πώς γίνεται
αυτό; Μα φυσικά, οικογενειακώς. Δηλαδή:

«Το θαύμα της Βέρνης»: H Γερμανία κερδίζει τον πόλεμο στο… ποδόσφαιρο

Ο πάτερ φαμίλιας τυπικής γερμανικής οικογένειας του 1954 καταφθάνει στα πάτρια
εδάφη φορτωμένος με ψυχικά τραύματα από τη σοβιετική εξορία. Όμως, η μάνα (η
Γερμανία) και ο μικρός γιος (το μέλλον της Γερμανίας) βράχοι ακλόνητοι. H μεν
μητέρα είναι ιδιοκτήτης εύρωστης μπιραρίας (το καφενείο της Γερμανίας), ο δε
μικρός ιδεαλιστής του ποδοσφαίρου (κάνε σπορ όχι πολιτική). Με όνειρο να
ακολουθήσει μέχρι τη Βέρνη τα χρώματα της εθνικής του ομάδας, ώστε στα πεδία
της μπάλας να αναδείξει τα υψηλά και ευγενικά του φρονήματα. Στο μεταξύ, η
ταραγμένη ψυχή του πατέρα μαλακώνει και στο τέλος καβαλάει το αυτοκίνητο και
παρέα με τον γιο του σπεύδει στη Βέρνη, στον τελικό Ουγγαρίας (του Πούσκας) με
Γερμανία για το τρόπαιο του Μουντιάλ του 1954. Αποτέλεσμα; Ανέλπιστος,
γερμανικός θρίαμβος. Κάπως έτσι επουλώνονται τα χιτλερικά τραύματα και κάπου
εκεί σας ξυπνάει από τα βαθιά ροχαλητά η φωνή του διπλανού. Ρε συ, το ματς
τελείωσε!

Κρίμα, έλειπε ο Κισλόφσκι!

Μέχρι σήμερα, μόνο δύο τεράστια ονόματα κατάφεραν να μεγαλουργήσουν στην
ελεγειακή αίσθηση από την απουσία και τον θάνατο: Κριστόφ Κισλόφσκι και Αντρέι
Ταρκόφσκι. Προσπάθησε και η Βρετανίδα Έμιλι Γιανγκ του «Kiss of life» (το φιλί
της ζωής) και έσπασε τα μούτρα της.

Τα επεισόδια αυτής της οικογενειακής ιστορίας είναι «κουμπωμένα» σε μια γνωστή
αλυσίδα συμπτώσεων. Κλασική περίπτωση αγγλοαμερικανικής σεναριακής λογικής. Το
τυχαίο είναι μοιραίο. H μοίρα και η τύχη. Όπως θέλετε πείτε το. Ο πατέρας
(Πίτερ Μάλαν) λείπει σε επικίνδυνο ταξίδι στη σπαρασσόμενη Γιουγκοσλαβία. H
σύζυγος και αγάπη της ζωής του (εξαιρετική η Ιγκνεμπόργκα Νταπκουνάιτε)
περιμένει στο τηλέφωνο και φροντίζει τα παιδιά. Όπου να ‘ναι θα ‘ρθει, δεν θα
‘ρθει; Και όσο εκείνος με κάθε μεταφορικό μέσο διασχίζει τα ναρκοπέδια των
Βαλκανίων τόσο εκείνη βαδίζει προς το… αυτοκινητικό μοιραίο. Συμπέρασμα. Ο
μισός κόσμος σκοτώνεται στα πεδία των εμφύλιων σπαραγμών και ο άλλος μισός
καταπλακώνεται από τους τροχούς και την πλήξη της καθημερινότητας! Και για να
τελειώνω. Μερικές σκηνές, με την οπτασία αυτής της σπάνιας ερμηνεύτριας, που
έχει στοιχειώσει τα όνειρα των παιδιών της και του άντρα της, προκαλούν τους
δακρυγόνους αδένες μας. H Έμιλι Γιανγκ το πίστεψε, το υποστήριξε, το έδωσε.
Όμως η συμβατικότητα και οι κοινοτοπίες του σεναρίου ρίχνουν τις θερμοκρασίες,
εκθέτουν την ταινία και αφήνουν την Νταπκουνάιτε εντελώς ανυπεράσπιστη. Κρίμα!