ANAΛΩΣIMA Ουράνιο τόξο και γήινα βέλη

Ο υπουργός Δικαιοσύνης του Σαρόν θυμήθηκε τη γιαγιά του. Του βγήκε αυθόρμητα,
βλέποντας στην τηλεόραση μιαν ηλικιωμένη να ψάχνει στα ερείπια. Το σπίτι της
το γκρέμισαν στην επιχείρηση «Ουράνιο τόξο». Δεν είναι καταπληκτική αυτή η
ικανότητα να βαφτίζουν με τόσο ποιητικά ονόματα στρα-τιωτικές απο-φάσεις; Κάτι
τόσο αέρινο, τόσο άπιαστο και χρω-ματιστό, το ουράνιο τόξο, δεν μπορεί να
εμποδίζεται από τα άσχημα σπίτια της Ράφας για να περάσει. Πρέπει να μπορέσει
να επικρατήσει το «Ουράνιο τόξο», μία παραλλαγή και ενίσχυση του τείχους στο
πιο ρομαντικό. Όσα σπίτια έτυχε να βρίσκονται στο μέρος που σχεδιάστηκε θα
γκρεμιστούν. Φτωχά, στριμωγμένα, κακοφτιαγμένα σπίτια. Ενώ το τόξο, τι
ομορφιά… Το τόξο θα δώσει μεγαλειώδη προοπτική στο όλο τοπίο. Θα τραβήξει το
βλέμμα από τις διαφορές στην οικοδόμηση των συνοικιών και μάλιστα θα το
τραβήξει σε καμπύλη, που δημιουργεί ένα πιο αρμονικό στο μάτι και καλόδεχτο
πλαίσιο. Οι μπουλντόζες λοιπόν γκρεμίζουν ορμώμενες από αυτό το μεγαλόπνοο
σχέδιο και πάνω εκεί μια γριά φαίνεται να σκύβει και να ανασύρει από τα
ερείπια τις παιδικές εικόνες του υπουργού. Την Εβραία γιαγιά του, από τα βάθη
των αναμνήσεων, στην Ευρώπη, που ξεσπιτώθηκε στα γεράματα για να πάει στο
Άουσβιτς. Τέτοιο πράγμα του ξέφυγε και είπε, βέλος της μνήμης που στράφηκε
εναντίον του, διότι δύσκολα κατάφερε να τα μπαλώσει μετά. Δεν έκανε σύγκριση
είπε με τους ναζί, αλλά να, οι γιαγιάδες, πεισματάρες, απρόσκλητες, αυστηρές
και σιωπηλές φυτρώνουν εκεί που δεν τις σπέρνεις και σε ξεβολεύουν. Έχουν αυτή
τη γνώση της ζωής και τη σοφία, σου ψιθυρίζουν την αλήθεια και ύστερα σ’
αφήνουν μόνο, να την αντέξεις.