ΦANH ΣΟΦΟΛΟΓH Ένα «ζωντανό γλυπτό» ματώνει στην οθόνη

Μια μικροκαμωμένη ξανθούλα με ήρεμο πρόσωπο τρυπιέται, χτυπιέται αλύπητα,
τσιμπιέται, κοκκινίζει και ματώνει κανονικά, για χάρη της τέχνης. H ζωντανή
περφόρμανς καταγράφηκε σ’ ένα βίντεο, που προβάλλεται στην έκθεση «Το πάσχον
Σώμα» του Ρεθύμνου, μαζί μ’ ένα δεύτερο βίντεο, όπου η ίδια κοπέλα, φορώντας
ένα μακρύ κόκκινο φουστάνι, ποζάρει και χαμογελά στη διάρκεια ενός πάρτι.
Είναι η Φανή Σοφολόγη, κάτοχος του πρώτου βραβείου Σπυροπουλου για το 2003,
μία νεαρή καλλιτέχνις που επέλεξε τον πιο «καθαρό και δύσκολο» από τους
δρυμούς της τέχνης.

Αυτόν που εκφράζει ό,τι θέλει να πει με το σώμα, επιστρατεύοντας όλη την
ενέργεια. Γίνεται η ίδια «ζωντανό γλυπτό» που, όπως λέει, «δεν αγοράζεται και
δεν πουλιέται». Γίνεται η ίδια «ντοκουμέντο», «βιτρίνα» και «καταγγελία» των
πραγμάτων που την απασχολούν και απασχολούν όλους μας.

Καλά, δεν πονάτε;

«Πολύ λιγότερο από τους πόνους που έρχονται μετά», η απάντηση.

Όπως η στάση απάθειας που καλλιεργούμε σαν απόρροια της λατρείας του σώματος
ως αντικειμένου, ενώ μέσα μας τρέχει το κόκκινο αίμα κι ενώ ματώνουμε ψυχικά
για όσα υφιστάμεθα. Επίκεντρο της έρευνας της Φανής Σοφολόγη είναι οι ακραίες
καταστάσεις. Εκ φύσεως αμφιβάλλει. «Όταν κάποιος μου λέει κάτι σκέπτομαι το
αντίθετο. Όλα έχουν δύο όψεις. H νύχτα και η μέρα, το θετικό και το αρνητικό,
το πάνω και το κάτω. Θέλω να παρουσιάζω και τις δύο πλευρές. Να μην είμαι
μονοδιάστατη. Να δείχνω ότι δεν χρειάζεται να πιστεύουμε σ’ αυτό που έχουμε
μπροστά μας. Άλλωστε, η τέχνη του σώματος είναι η πιο αρχαία μορφή
καλλιτεχνικής έκφρασης», παρατηρεί. «H ανάγκη να εκφρασθείς με το σώμα σου
είναι η πιο δυνατή. Ένας πίνακας, ένα γλυπτό, μια εγκατάσταση δεν μου φθάνουν
γιατί εκεί βλέπεις μόνο το αποτέλεσμα». Συνδέοντας αυτήν την αρχαϊκή τέχνη με
τη βιντεο-τέχνη που έχει μπει στη ζωή μας και συμβολίζει το μέσο που
χρησιμοποιούμε κατ’ εξοχήν για να πάρουμε πληροφορίες, καυτηριάζει την
κινούμενη εικόνα που μας βομβαρδίζει με τα γλυκερά όμορφα πράγματα.

Δεν χρειάζονται δηλαδή τα όμορφα πράγματα;

«Χρειάζονται, αλλά αισθάνομαι ότι η δική μου υποχρέωση είναι να μιλήσω μέσα
από την τέχνη, παρά να κάνω τη ζωή των ανθρώπων πιο γλυκιά και πιο όμορφη. Ο
εικαστικός λόγος λειτουργεί σαν του συγγραφέα. Εγώ αισθάνομαι δοκιμιογράφος.
Την ένταση και τον βρασμό ψυχής που νιώθουμε όλοι μας, θέλω να τον εκφράζω και
να είμαι ειλικρινής».

INFO

«Πάσχον Σώμα», στο Κέντρο Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας Ρεθύμνου (Χειμάρρας
8). Έως 30 Ιουνίου.