Δρόμοι

Γνωρίζαμε…

…από την Ιστορία ότι οι εσφαλμένοι πόλεμοι, εκείνοι που διεξάγονται για
πλαστά casus belli και αφελείς ιδεολογίες, όπως ο πόλεμος που έκανε ο Λευκός
Οίκος στο Ιράκ, οδηγούν μαθηματικά στη μετατροπή του εχθρού σε αντικείμενο
πάνω στο οποίο εκτονώνονται όλη η οργή και η δυσαρέσκεια του νικητή. Υπήρχε
όμως η ελπίδα ότι αυτός ο στρατός από επαγγελματίες και όχι μισθοφόρους,
εκπαιδευμένους και εξοπλισμένους όπως κανένας άλλος στρατός στην Ιστορία, θα
απέφευγε τουλάχιστον την επανάληψη της φρίκης που συνοδεύει όλους τους
πολιτιστικούς, φυλετικούς ή θρησκευτικούς πολέμους. H περίπτωση του
Γκουαντάναμο, και η παράνομη κράτηση εκατοντάδων ατόμων, μας δίδαξε ότι ο
πληγωμένος και τυφλωμένος από την 11η Σεπτεμβρίου κύκλωπας πέφτει εύκολα σ’
ένα θανάσιμο αμάρτημα: πρώτα να δρα και ύστερα να σκέπτεται.

Οι 25 κρατούμενοι…

… όμως που πέθαναν από μη φυσικά αίτια στα χέρια των νικητών, οι εκατοντάδες
άλλοι που βασανίστηκαν και εξευτελίστηκαν για να διασκεδάσουν οι στρατιώτες
και οι στρατιωτικοί εργολάβοι, οι λεγόμενοι «contractors», απεικονίζουν την
κατάρρευση των πολιτιστικών και πολιτικών θεμελίων του λεγόμενου πολέμου κατά
της τρομοκρατίας. Οι εισβολείς, οι απελευθερωτές, οι δυνάμεις κατοχής,
αποδεικνύεται ότι δεν είναι ηθικά ανώτεροι από εκείνους που ανέτρεψαν. Κι όταν
λείπει αυτό το όπλο, το όπλο της ηθικής, κανένα κανόνι δεν μπορεί να
εξασφαλίσει τη νίκη.

Οι θηριωδίες…

… στους πολέμους, και ιδίως στους ασύμμετρους πολέμους, όπου η διαφορά
ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα είναι συντριπτική, είναι ο κανόνας και όχι η
εξαίρεση. Από το μέτωπο ήδη του Ειρηνικού, έναν πόλεμο δίκαιο, οι Αμερικανοί
στρατιώτες και πεζοναύτες, όπως και οι Ιάπωνες αντίπαλοί τους, πολεμούσαν με
σφοδρό και ανελέητο τρόπο. Ο λόγος, το 1945 όπως και το 2004, είναι πάντα ο
ίδιος: ένας αμοιβαίος ρατσισμός. Κι όμως, γράφει ο Βιτόριο Τσουκόνι στην
ιταλική «Ρεπούμπλικα», οι θεωρητικοί του «σοκ και δέους», οι υποστηρικτές των
«χειρουργικών βομβαρδισμών», είχαν υποσχεθεί ότι αυτός ο πόλεμος θα ήταν
διαφορετικός. Θα ήταν μια θριαμβευτική απελευθέρωση που, αφού σταματούσαν οι
πύραυλοι και τα κανόνια, θα έδειχνε στον απελευθερωμένο λαό ότι η Αμερική του
Μπους είναι ακόμη εκείνη η φιλάνθρωπη Αμερική που μοιράζει σοκολάτες και
τσιγάρα στον κόσμο, η Αμερική που τα κορίτσια της δίνουν απλόχερα φιλιά, η
Αμερική των ανοιχτών φυλακών. Συμβαίνει το αντίθετο. Αντί για αγκαλιές και
φιλιά, παρακολουθούμε ένα «horror show».

Είναι βέβαιο…

… ότι θα πληρώσουν εκείνοι που βασάνισαν, προκάλεσαν ή επέτρεψαν τον θάνατο
του πλέον ιερού των αντιπάλων, του αιχμαλώτου πολέμου, που αποτελεί πάντα
μέτρο του πολιτιστικού επιπέδου του δεσμοφύλακα. Για να αποκατασταθεί όμως η
ηθική αξιοπιστία της αμερικανικής δημοκρατίας, δεν είναι αρκετό να
παραπεμφθούν στα στρατοδικεία μερικοί ένστολοι ηλίθιοι. Αυτός που θα πρέπει να
πληρώσει, είναι εκείνος που τοποθέτησε τους ανθρώπους στις φυλακές αυτές, και
που τους έδωσε, άμεσα ή έμμεσα, την άδεια να βασανίζουν τον αντίπαλο. Τον
ερχόμενο Νοέμβριο, ο Μπους πρέπει να φύγει.