Tο θαύμα της Kαλαμάτας…

Από τις 16 μέχρι τις 25 Ιουλίου μαθαίνω ότι θα διεξαχθεί το φετινό Διεθνές
Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας. Με πολύ καλό, ακούγεται, πρόγραμμα – και πότε
δεν είναι καλό; – από καιρό, όπως πάντα, έτοιμο, εορταστικό των δέκα χρόνων
του. H Βίκυ Μαραγκοπούλου που το δημιούργησε και το διευθύνει πράττει πάντα το
καλύτερο δυνατόν. Και το Φεστιβάλ της Καλαμάτας – τα γράφω και τα ξαναγράφω,
αλλά τα πιστεύω ακράδαντα γιατί το παρακολουθώ από κοντά τα τελευταία χρόνια –
είναι ένας από τους ελάχιστους άξιους λόγου φεστιβαλικούς θεσμούς που έχουμε
στην Ελλάδα, ίσως και ο σημαντικότερος, παρά το «μικρό μέγεθός» του – ουκ εν
τω πολλώ το ευ… Και έχει καταφέρει να επιζήσει, χωρίς την παραμικρή
«έκπτωση», με έναν χαμηλότατο, ως προς τα συγκροτήματα που καλεί,
προϋπολογισμό, του οποίου το ύψος παρέμεινε το ίδιο – αν είναι δυνατόν, ούτε
καν τιμαριθμική αναπροσαρμογή! – επί δέκα ολόκληρα χρόνια. Θαύμα, δηλαδή!