H νέα αλαζονεία

ΛΕΝΕ πως μια χώρα πηγαίνει σε πόλεμο, έχοντας κατά νου όσα
συνέβησαν την προηγούμενη φορά που είχε πολεμήσει.

Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα και με τη N.Δ. στις 10 Μαρτίου 2004. Τα μέλη της
κυβέρνησης Καραμανλή ορκίστηκαν και, μετά το πανηγυρικό Υπουργικό Συμβούλιο,
πήγαν στα γραφεία να παραλάβουν. Όταν όμως έκατσαν στις υπουργικές καρέκλες, η
ψυχολογία τους δεν ήταν στο 2004, αλλά στο 1990-1993. Την τελευταία, δηλαδή,
φορά που είχε κυβερνήσει τη χώρα η N.Δ.

Μπορεί η N.Δ. του Κώστα Καραμανλή να έχει πλειοψηφία 165 βουλευτών το 2004 και
όχι 151, όπως συνέβαινε το 1990, επί Μητσοτάκη. Ωστόσο, τις πρώτες εβδομάδες
της νέας διακυβέρνησης, τα μέλη της κυβέρνησης Καραμανλή έπασχαν από πολιτικές
φοβίες.

Οι νέοι υπουργοί ήταν βέβαιοι ότι ο δημόσιος τομέας ήταν διαβρωμένος από το
ΠΑΣΟΚ, ύστερα από μία δεκαετία πράσινης διακυβέρνησης. Φοβούνταν, λοιπόν, πως
ένα αόρατο πράσινο δίκτυο δημοσίων υπαλλήλων θα ενημέρωνε την Χαριλάου
Τρικούπη για το παραμικρό τους στραβοπάτημα ή την πρώτη τους παρατυπία. Σε
χρόνο μηδέν, η υπόθεση θα έφθανε στη Βουλή ή στα MME.

Μεγαλύτερη ήταν η αγωνία ότι μια λάθος κίνηση στην Οικονομία ή τα Εργατικά, θα
γέμιζε τους δρόμους με πανό και διαδηλωτές, αφυπνίζοντας το συνδικαλιστικό του
ΠΑΣΟΚ και, ακόμη χειρότερα, δημιουργώντας εν δυνάμει κοινωνικό μέτωπο με την
Αριστερά.

Τραυματισμένοι πολιτικά από τις μνήμες του 1990-1993, οι υπουργοί της N.Δ.
ζούσαν με τον τρόμο του «μπαμπούλα ΠΑΣΟΚ», που κρύβεται σε μια ντουλάπα του
γραφείου τους και ανά πάσα στιγμή θα πεταχτεί στο δωμάτιο. Εξ ου και πατούσαν
στα αυγά, κάνοντας καθησυχαστικές δηλώσεις και αποφεύγοντας ένα ρεβανσιστικό
«ξήλωμα» στελεχών του δημόσιου τομέα που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ.

ΟΛΑ αυτά ίσχυσαν για ένα, ίσως και ενάμιση μήνα. Τόσο κράτησε
το πολιτικό μορατόριουμ, το οποίο προκάλεσαν οι εφιάλτες από το παρελθόν, που
βασάνιζαν τη N.Δ.

Στο διάστημα αυτό, η νέα κυβέρνηση προσπάθησε να εκμαιεύσει διακομματική
συναίνεση στο Κυπριακό. Έκανε, με βελούδινο τρόπο, τις αλλαγές στις διοικήσεις
των δημόσιων οργανισμών. Επιχείρησε κάποια ανοίγματα προς τους συνδικαλιστές
της άλλης πλευράς. Χαρακτηριστική περίπτωση η επίθεση φιλίας του υπουργού
Εργασίας σε Πολυζωγόπουλο και Παπασπύρο, αλλά και η εμφάνισή του σε εκδήλωση
του ΠΑΜΕ την Πρωτομαγιά.

Παράλληλα, όχι χωρίς κάποια έκπληξη, η N.Δ. άρχισε να διαπιστώνει την
αντιπολιτευτική απραξία του ΠΑΣΟΚ, από την κορυφή ώς τη βάση. H ντουλάπα ήταν
άδεια. Ο μπαμπούλας ήταν φάντασμα. Και το παρελθόν, το 1990-1993, ήταν όντως
μια άλλη χώρα. Εκεί που είχε άγχος για το ποσοστό του ΛΑ.ΟΣ. στις ευρωεκλογές
και έτρεχε πίσω από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο για να συμμαζέψει τη
χριστιανική ψήφο, το Καραμανλικό Μέγαρο Μαξίμου αντελήφθη ότι υπήρχε ζωτικός
πολιτικός χώρος, που θα μπορούσε να κατακτηθεί. Το ίδιο συνειδητοποίησαν, ο
καθένας στον τομέα του, και οι υπουργοί.

ΑΠΟ το μετεκλογικό μορατόριουμ, περάσαμε στο νεο-δεξιό
ιμπέριουμ. Ο Σιούφας αρνήθηκε να απαντήσει στον Ανδριανόπουλο για τα καύσιμα.
Ο Ρουσόπουλος απαξιούσε να δώσει απαντήσεις στο «μπρίφινγκ». Ο Παναγιωτόπουλος
έβαλε τη ΔΑΚΕ σε δημόσιους οργανισμούς. Και η κυβέρνηση προκάλεσε συζήτηση για
την Οικονομία στη Βουλή, με προφανή στόχο να καταστήσει υπόλογο για τα
δημοσιονομικά το ΠΑΣΟΚ. Αρχές Μαΐου, η φοβική κυβέρνηση Καραμανλή της 10ης
Μαρτίου ξεχείλιζε από μια νέα πολιτική αλαζονεία.

Όπως πάντα, η υπερβολή προκαλεί αντίδραση. H σταθερή στάση, η συγκροτημένη
προσέγγιση, αλλά κυρίως η λεπτή αντιπολιτευτική ειρωνεία του Γιώργου
Παπανδρέου στη Βουλή, αποσταθεροποίησαν τον Καραμανλή. Στα κυβερνητικά έδρανα
είδαν με έκπληξη τον Πρωθυπουργό – που δεν επρόκειτο να κάνει ολιγόλεπτη
παρέμβαση μετά την ομιλία Παπανδρέου, περιμένοντας τη δευτερολογία – να
σηκώνει το χέρι και να παίρνει λάβρος τον λόγο, για ένα δίλεπτο γεμάτο
πολιτικές κραυγές και άδειο από ουσία.

Έτσι, ακούστηκε τελικά δημοσίως ο βρυχηθμός της νέας δεξιάς αλαζονείας. Τον
εκμαίευσε ο σαρκασμός, αλλά και η αντιπολιτευτική διάθεση του Παπανδρέου – που
δήλωσε παρών. Απ’ αυτό το σημείο, με δύο μήνες καθυστέρηση, ξεκίνησε τελικά το
πολιτικό στόρι της νέας τετραετίας.