ANAΛΩΣIMA H στέγη διολισθαίνει

Κάποτε διολίσθαινε η δραχμή. Τώρα διολισθαίνει η στέγη Καλατράβα. Πρόκειται
για τεράστια πρόοδο. Κάποτε κοιτούσαμε χαμηλά τη δραχμή που διολίσθαινε και
φοβόμασταν μήπως μάς πεδικλώσει, τώρα ατενίζουμε ψηλά μια στέγη που
διολισθαίνει και υπόσχεται να μας αγκαλιάσει με το μεγαλείο της. Κι ενώ στα
ουράνια η στέγη δίνει τον αγώνα της, στα χαμηλά οι νέες ροζ πλάκες στα
πεζοδρόμια φιλοδοξούν να προλαβαίνουν κάθε μελλοντική διολίσθηση. Ροζ στη
Σταδίου, ροζ στο κέντρο, ροζ ακόμα και στην Ευελπίδων, το σύνορο με τις
διολισθημένες περιοχές. Ροζ για να ταιριάζει με τα δειλινά της Αττικής, τις
ανταύγειες της ζαφειρόπετρας και μια ελαφρότητα που μας διακρίνει γενικώς στο
είναι. Στο ψυχικό βεβαίως, όχι στο σωματικό, διότι με τόσο ροζ το σωματικό μας
είναι μπορεί να διολισθήσει και σε τίποτα φράουλες, σε παγωτά, σε καραμέλες
και να βαρύνει. Αλλά θα το συγκρατούν τα πουά εξογκώματα στις ροζ πλάκες και
δεν θα διολισθαίνει πάνω σε χαντάκια και μαρμάρινα πεζοδρόμια, να σπάει τα
μούτρα του. Γενικώς υπάρχει μια διολίσθηση προς το ροζ που γίνεται με πολύ
κόπο, σκάψιμο και σκόνη, και μπορεί ένα ερώτημα να διολισθήσει στα μυαλά: τόσο
ροζ είναι όντως έτσι επείγον; Και μάλιστα σε τσιμέντο; Ωραίο είναι βέβαια,
αλλά μήπως πιο αργά να γινόταν, πιο διολισθητικά η τοποθέτησή του; N’ αφήσουμε
λίγο καιρό να περάσει, να δούμε πώς δένει με τη ρύπανση που συνηθίζουμε να
δημιουργούμε στην πόλη μας. Διολισθαίνει ο φόβος μέσα μου ότι με το πολύ ροζ,
μετά τους Αγώνες θα μοιάζει η Αθήνα μία πόλη που διολίσθησε ταχύτατα στην
παρακμή από τις μεγάλες προσδοκίες.