ΣE ΠPΩTO ENIKO Aυτή είναι η Eυρώπη που θέλουμε;

Είναι εύκολο να είσαι power woman όταν είσαι κάτω των 25 χρόνων. H ζωή είναι
μπροστά σου, η οικονομία και η επιστήμη εσένα περίμεναν για να αναθαρρήσουν, η
κοινωνία ουδέποτε ήταν πιο απελευθερωμένη. Και μόλις περάσεις τα 25, αρχίζουν
οι περικοπές. H δυναμική οργή για το ύψος του μισθού σου μετατρέπεται σε
παθητική απελπισία, παθαίνεις επιλεκτική αμνησία όσον αφορά τους άνδρες που
κάποτε γνώριζες, βρίζεις την ανδροκρατούμενη κοινωνία και αρχίζεις να βρίσκεις
χαριτωμένα τα παιδικά φουστανάκια. Σταδιακά μετατρέπεσαι στον χειρότερο
εφιάλτη σου.

Και μετά διαβάζεις το νέο τεύχος του «Time», με βασικό θέμα τη νέα ευρωπαϊκή
τάση: την επιστροφή των εργαζόμενων γυναικών στο σπίτι για να μεγαλώσουν τα
παιδιά. Βασικοί λόγοι αυτής της μαζικής επιστροφής, η ανεργία, η οικονομική
δυστοκία, η ευτυχία των παιδιών. Δηλαδή έχει ανάγκη η οικονομία τις γυναίκες;
Βγάλτε τες έξω – στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο κλαρί. Υπάρχει οικονομική
δυσπραγία; Μαζέψτε τες. Στο σπίτι, με τα παιδιά. Ξεσκονίστε και τα
νεοσυντηρητικά ιδανικά σας και βγάλτε τα πάλι στη φορά, μαζί με το σύνθετο της
γιαγιάς.

Αυτή είναι η Ευρώπη που θέλουμε; Και ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν ποια
Ευρώπη θέλουμε; Στο νέο βιβλίο του, «Ποια Ευρώπη» (Εκδόσεις Ποταμός), ο Λουκάς
Τσούκαλης σημειώνει ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ήταν έως σήμερα το προϊόν μιας
συνωμοσίας των ελίτ με καλές προθέσεις και εντυπωσιακά αποτελέσματα, με το
οποίο ωστόσο δεν είχε μεγάλη επαφή ο μέσος Ευρωπαίος. Και τονίζει ότι ήρθε η
ώρα για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες, να κινηθούμε δυναμικά μπροστά, για να
χτίσουμε την Ευρώπη που εμείς θέλουμε.

Μάλιστα, την Ευρώπη που εμείς θέλουμε. Εάν αυτή είναι μία Ευρώπη, όπου η
πλειονότητα των γυναικών θα ζουν ονειρευόμενες τον γάμο, ας είναι.
Τουλάχιστον, όμως, ας συνειδητοποιήσουμε ότι αυτήν την Ευρώπη επιλέγουμε.