Δρόμοι

Την άλλη φορά…

…που θα σας πλησιάσει ένας ζητιάνος στον δρόμο, να τον κοιτάξετε καλά στα
μάτια. Μπορεί να είναι ένας γνήσιος άστεγος που βρίσκεται σε απελπιστική
ανάγκη. Αλλά μπορεί, επίσης, αυτός που θα απλώνει μπροστά σας την παλάμη, την
άλλη ημέρα το πρωί να μοιράζει υπογραφές καθισμένος πίσω από το πολυτελές
γραφείο του διευθυντή μιας τράπεζας ή μιας μεγάλης επιχείρησης. Είναι η
τελευταία λόξα που κυρίευσε την Αμερική. Μεταπήδησε και στη Βρετανία. Άραγε θα
μείνει μόνο εκεί; Σε αυτόν τον κόσμο που έχει γυρίσει τα πάνω κάτω, όλοι
δυσκολευόμαστε να βρούμε την καλή του. Δυσκολεύονται και τα διευθυντικά
στελέχη. Για να γνωρίσουν λοιπόν καλύτερα τον κόσμο τον οποίο επηρεάζουν με
τις αποφάσεις τους, κατεβαίνουν στο πεζοδρόμιο και παριστάνουν τους κουρελήδες
– έστω και για λίγα μερόνυχτα.

H ιδέα…

…που εξαγνίζει την ψυχή – αλλά όχι και το σώμα – διαδόθηκε στην Αμερική,
όπου ανέλαβαν να την προωθήσουν ειδικά συμβουλευτικά κέντρα. Έναντι αμοιβής,
μαθαίνουν στους πελάτες τους τα μυστικά του καλού ζητιάνου. Έχετε κουραστεί
από τα ταξίδια αναψυχής και τις αποστειρωμένες λουτροπόλεις; Τι θα λέγατε για
ένα λασπόλουτρο; Όποιος θέλει «λάσπη», το καλύτερο μέρος για να τη βρει είναι
το πεζοδρόμιο. Θέλετε να χάσετε μερικά κιλά; Ένα κέντρο αδυνατίσματος θα ήταν
ό,τι πρέπει. Όμως, όταν δεν έχεις λεφτά για να αγοράσεις μια μπουκιά ψωμί,
αδυνατίζεις πιο σίγουρα. Συμβουλευτικά κέντρα οργανώνουν γκρουπ δέκα,
δεκαπέντε κατά τα άλλα απόλυτα αξιοπρεπών ανθρώπων που, έναντι 150 δολαρίων
έκαστος, εξορμούν για τριήμερες έως πενθήμερες διακοπές ζητιανιάς στους
δρόμους της Νέας Υόρκης. Κανείς τους δεν ξέρει πού θα βρει το επόμενο πιάτο
φαΐ. Ρωτάνε άλλους (βεριτάμπλ) ζητιάνους στον δρόμο πού μοιράζουν συσσίτιο και
σε ποιο λαϊκό υπνωτήριο υπάρχει άδειο κρεβάτι.

Στο παιχνίδι…

…αυτό, όμως, υπάρχουν κανόνες που έχουν στόχο να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν
περισσότερη στέρηση σε εκείνον που θέλει να την υποστεί. Απαγορεύεται το
ξύρισμα και το λούσιμο πέντε ημέρες πριν από την εξόρμηση. Επιτρέπονται μόνο
τα παλιά ρούχα (χωρίς εφεδρική αλλαξιά). Απαγορεύονται τα χρήματα, τα όπλα, τα
κινητά τηλέφωνα, τα κοσμήματα, τα ρολόγια. Και τα βιβλία. Στον πραγματικό
κόσμο, δεν είναι ανάγκη να πληρώσει κανείς για να πάρει μια γεύση πώς είναι η
ζωή στους δρόμους. Στις σημερινές πολιτείες δυσκολεύεται να τους περπατήσει
χωρίς να σκοντάψει πάνω σε κάποιον ζητιάνο.

Στον κόσμο…

…που ζουν οι μάνατζερ, όμως, είναι μια αλλιώτικη εμπειρία. Να πώς τη
διηγείται ένας από αυτούς στην «Ιντιπέντεντ»: «Πλησίασα τέσσερις ζητιάνους και
τους είπα: “Κοιμάμαι στον δρόμο και δεν έχω να φάω”. Ένας από αυτούς έβγαλε
αμέσως και μου έδωσε ένα δολάριο. Ένας άλλος δέκα. Τους έσφιξα το χέρι με
ευγνωμοσύνη. Δεν μπόρεσα να δώσω καμία εξήγηση σε αυτό. Ήταν από απλή
καλοσύνη». Χρειαζόταν άραγε να ξεγελάσει έτσι τους ζητιάνους για να καταλήξει
σε αυτό το συμπέρασμα;