Aυτό το «δεν παίρνω θέση»…

Αυτό το «δεν παίρνω θέση», δεν ανακατεύομαι, αυτό το μη θίξουμε κανέναν, αυτό
το «σιγά σιγά, μη σπάσουμε τα αυγά», αυτό το «ο καθένας σπίτι του κοτσιλιά στη
μύτη του» της νεόκοπης κυβέρνησης πολύ με έχει εντυπωσιάσει. Μην πούμε «Ναι»,
μην πούμε «Όχι» για την Κύπρο. Μην πάμε με Χριστόδουλο, μην πάμε με Φανάρι,
άσ’ το να τρέχει το πρόβλημα, άσ’ τους να βγάλουνε τα μάτια τους μονάχοι. «Όχι
που θα εκτεθώ εγώ και μετά να χάσω τις ευρωεκλογές. Πριτς». Αυτό το «πριτς»
τελευταίως επέχει θέσιν πολιτικής θέσης. Όποτε δε ρωτήσει έρημος δημοσιογράφος
ποια είναι η στάση της κυβέρνησης, η απάντηση που παίρνει είναι πάντα η ίδια:
«H θέση της κυβέρνησης είναι γνωστή και ξεκάθαρη»! Ωραία, αφού είναι γνωστή
και δεν είναι κρυφή, δεν μας την ξαναλέτε που δεν την εμπεδώσαμε με την πρώτη.
Σηκώνει το φρύδι, το δεξί κατά προτίμηση, ο κυβερνητικός απρόσωπος και μας
γυρνάει την πλάτη. Απαξιοί!

Δεν είναι πρώτη φορά στην Ιστορία που συναντάμε βέβαια κάτι τέτοιο. «Διά ταύτα
τα φαινόμενα υπάρχουν ορισμοί καλούνται δε εις Αίγυπτον αντικατοπτρισμοί», που
έλεγε και ο Μποστ.

Αλλά για να επανέλθουμε στη σκληρή πραγματικότητα (;), εγώ προτείνω αυτό το
«μην ανακατεύεσαι, κάνε τον Αλέκο» της κυβέρνησης να το εφαρμόσουμε όλοι στην
καθημερινή μας ζωή. Γιατί, αν κρίνουμε από το ρεύμα που έχει ο κύριος Κώστας
αλλά και Καραμανλής συγχρόνως, το «κοίτα αλλού και πέτα βοτσαλάκια» αποδίδει
τα μάλα. Δηλαδή: ούτε να αγαπάμε ούτε να μισούμε, ούτε να μιλάμε ούτε να
σωπαίνουμε, ούτε να φιλάμε ούτε να δαγκώνουμε, ούτε να αγκαλιάζουμε ούτε να
σκοτώνουμε, ούτε να τρώμε ούτε να νηστεύουμε, ούτε να δουλεύουμε ούτε να
καθόμαστε, ούτε να κυβερνάμε ούτε να αντιπολιτευόμαστε. Κάτι το μεταξύ των
δύο, κάτι το ανάμεσα, κάτι το between, το πλήρες κενό. Το άπατο.

Γεια σας και μη γεια σας

Κι ούτε καλά ούτε κακά ούτε και ξεμπερδέματα.