ΣE ΠPΩTO ENIKO Σημαίες και σημαιάκια…

Μια γαλάζια ημισέληνος για το Ισλάμ, δύο μπλε ρίγες για τον Τίγρη και τον
Ευφράτη και μία κίτρινη για την κουρδική μειονότητα είναι η νέα σημαία του
Ιράκ, την οποία επέλεξε το διορισμένο από τους Αμερικανούς Ιρακινό Κυβερνητικό
Συμβούλιο. Όλα αυτά πάνω σε λευκό φόντο για να συμβολίζουν την ειρήνη…

H αλλαγή της σημαίας αποτελεί για τους Ιρακινούς μεγάλη προσβολή επειδή έχει
επιλεγεί από ένα διορισμένο από τους Αμερικανούς όργανο, γράφει το Reuters…

Τα εθνικά σύμβολα ναι μεν επινοούνται, αλλά δεν επιβάλλονται. Δεν είναι
σύμβολα ποδοσφαιρικών ομάδων, αλλά προϊόντα ιστορικών διαδικασιών που
διαμορφώνουν την ταυτότητα των εθνών, τους μύθους της κοινής καταγωγής και
πολιτισμού. Τα σύμβολα είναι ο πυρήνας του εθνικισμού, γράφει ο Anthony Smith
(«The Ethnic Origins of Nations»). H αναπαραγωγή και η ανθεκτικότητα στον
χρόνο αυτών των συμβόλων εξασφαλίζει τη συνέχεια του εθνικισμού (ο οποίος
νοείται για τον Smith ως επιθυμία ενός πληθυσμού να ανήκει σ’ ένα έθνος και ως
αίσθημα αλληλεγγύης απέναντι στα άλλα μέλη του έθνους).

Ας μην ξεχνάμε ότι οι αμερικανικές σημαίες που πωλήθηκαν και αναρτήθηκαν σε
αμερικανικά νοικοκυριά μετά την 11η Σεπτεμβρίου έσπασαν όλα τα ρεκόρ των
τελευταίων χρόνων. Οι Αμερικανοί ανταποκρίθηκαν στην τραγωδία της Νέας Υόρκης
με εθνικούς (και εθνικιστικούς) όρους. Αν προκαλεί έκπληξη το ότι οι Ιρακινοί
θεωρούν προσβολή τη νέα τους σημαία, τότε πώς θα φαινόταν στους Αμερικανούς αν
αύριο μια κατοχική δύναμη τους άλλαζε σημαία; Ή πώς θα αντιδρούσαν αν οι
εικόνες φρίκης που δείχνουν Ιρακινούς αιχμαλώτους να υφίστανται εξευτελιστικά
βασανιστήρια αφορούσαν τους δικούς τους συμπατριώτες;

Πολλοί κηρύττουν το τέλος της εποχής των εθνικισμών, αλλά μήπως μπορεί κάποιος
να εξηγήσει γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν ακόμη για μια σημαία;