ΣE ΠPΩTO ENIKO Ολίγα άνθη

Το βλέπω αναιμικό και υποκίτρινο και έτσι μου ‘ρχεται να τηλεφωνήσω στον
Ερυθρό Σταυρό. Το φρεσκοφυτεμένο γρασιδάκι ένθεν και ένθεν του τραμ με
ανησυχεί. Μου στέλνει κύματα ευθύνης, ξυπνάει μέσα μου ένστικτα μητρικά. Το
συγκρίνω μ’ εκείνο το βαθυπράσινο των γηπέδων του Τσάμπιονς Λιγκ και – πώς να
το πω – αποκαρδιώνομαι. Πάλι καλά που αποσύρθηκαν εκείνες οι πεθαμενατζίδικες
ζαρντινιέρες με τις νεραγκούλες πέριξ της Ολυμπιακής Φλόγας στο έμπα του
Καλλιμάρμαρου. Λίγο ακόμη και θα πάθαινα κατάθλιψη εάν επέμεναν να στέκονται
εκεί απότιστες και φυτεμένες αποτσίγαρα. Αδημονώ μάλιστα, πότε, αχ πότε, θα
δώσει καρπούς αυτό το πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα εξωραϊσμού του Δήμου
Αθηναίων. Δεσμεύομαι να το συνδράμω από το υστέρημά μου, εάν και εφόσον μου
αποδείξει ότι είναι σοβαρό.

Δεν παριστάνω την επιφυλακτική από κεκτημένη ταχύτητα. Ίσα ίσα, που όταν
πρόκειται για κηπουρική έχω τεράστια υπομονή και καρτερία. Άλλωστε με
εκνευρίζουν αφάνταστα τα «προτηγανισμένα» λουλουδάκια που τη μια μέρα
φυτεύονται στα δημόσια παρτέρια και την επομένη τρώει η… μούρη τους χώμα.
Flores para los muertos.

Αυτήν ακριβώς τη διαδικασία παρακολούθησα προ ημερών σε κεντρική ζαρντινιέρα
της πρωτευούσης και έσπασε η καρδιά μου βλέποντας μαζί με τα χλωρά να
φυτεύονται και τα ξερά. Τι ξερά; Θεόξερα ήταν τα δύο στα τρία πανσεδάκια που
με περίσσια βιασύνη ζούλαγε στο χώμα ένας εργάτης του Δήμου, επιφορτισμένος
προφανώς με τον καλλωπισμό του κέντρου. Πρωτομαγιά, σου λέει ο άλλος…