Δρόμοι

Τι τρέχει…

… με τους ποιητές; Στο πάνθεον των πνευματικών ανθρώπων, οι ποιητές είναι
εκείνοι που έχουν το χειρότερο τέλος. Τριάντα χρόνων, η Σύλβια Πλαθ άνοιξε το
γκάζι και έχωσε το κεφάλι της στον φούρνο. Ο Χαρτ Κρέιν πήδηξε από την
κουπαστή ενός πλοίου στα τριάντα δύο του. Στα είκοσι επτά του χρόνια, ο
τραγουδιστής και στιχουργός των «Νιρβάνα» Κουρτ Κομπέιν στήριξε μια καραμπίνα
στο κεφάλι του και έβαλε τέλος στη ζωή του. Ο Σεργκέι Γεσένιν κρεμάστηκε το
1925, τριάντα χρόνων. Ο Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι είχε καταδικάσει την αυτοκτονία
του Γεσένιν, αλλά πέντε χρόνια αργότερα αυτοκτόνησε και αυτός. Και το
χειρότερο από όλα: έρχεται τώρα μια έρευνα να μας πει πως οι ποιητές πεθαίνουν
πιο νέοι από τους άλλους πνευματικούς ανθρώπους.

H έρευνα…

… έγινε από τον Τζέιμς Κάουφμαν, ψυχολόγο στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της
Καλιφόρνιας. Ο καθηγητής ερεύνησε 1.987 θανάτους πνευματικών ανθρώπων και
κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι ποιητές ζουν 62,2 χρόνια κατά μέσο όρο, οι
μυθιστοριογράφοι 66 χρόνια, ενώ οι συγγραφείς μη λογοτεχνικών βιβλίων ζουν
72,7 χρόνια. H θνησιμότητα των ποιητών σε νεαρή ηλικία ίσως οφείλεται στην
ίδια τη φύση της ποιητικής δημιουργίας, που είναι υποκειμενική και
συναισθηματική, συμπεραίνει ο Κάουφμαν στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Σε μια
άλλη έρευνα, ο Άρνολντ Λούντβιγκ, καθηγητής της Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο
του Κεντάκι, καταλήγει περίπου στο ίδιο συμπέρασμα. Ο δόκτωρ Λούντβιγκ εξέτασε
περισσότερους από 1.000 διακεκριμένους ανθρώπους από οκτώ επαγγέλματα που
έχουν σχέση με την πνευματική δημιουργία και από δέκα άλλα επαγγέλματα. Βρήκε
πως περίπου το 20% των μεγάλων ποιητών είχαν αυτοκτονήσει, ενώ στα άλλα
επαγγέλματα η αυτοκτονία δεν ξεπερνούσε το 4%. «Είναι ένα σύνθετο ζήτημα που
αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων από τον πέμπτο π.X. αιώνα», λέει ο δόκτωρ
Λούντβιγκ. «Τα συμπεράσματα του Κάουφμαν είναι παρόμοια με τα δικά μου».
Πράγματι, στην έρευνα του Λούντβιγκ η μέση διάρκεια ζωής των ποιητών είναι
59,6 χρόνια, ενώ των συγγραφέων μη λογοτεχνικών βιβλίων είναι 70,6 χρόνια.

Ο Αμερικανός…

… Φραντς Ράιτ, που κέρδισε αυτόν τον μήνα το βραβείο Πούλιτζερ για την
ποίησή του, ήταν αλκοολικός, έπαιρνε ναρκωτικά και έπασχε από μανιοκατάθλιψη.
Λέει για την έρευνα του Κάουφμαν: «Μια που όσο χειρότερα γράφεις τόσο καλύτερα
μπορείς να επιβιώσεις, φαίνεται λογικό οι ποιητές να πεθαίνουν νέοι».

Ο Ράιτ…

… ξέρει πολλούς ποιητές που ζουν μια εντελώς φυσιολογική ζωή. Όμως ξέρει
επίσης πως οι ποιητές υποφέρουν. Και οι συγγραφείς. Ο πολιτισμός μας δεν
εκτιμάει τους ποιητές. Ίσως γι’ αυτό τούς τρελαίνει. Από τον τέταρτο π.X.
αιώνα, ο Αριστοτέλης είχε αναρωτηθεί: «Γιατί άραγε όλοι οι άνθρωποι που
διακρίνονται στη φιλοσοφία, την ποίηση και τις τέχνες είναι τόσο
μελαγχολικοί;».