ΣE ΠPΩTO ENIKO H «μάστιγα» της πολιτικής ορθότητας

Ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ως ρηξικέλευθη τάση, ύστερα έγινε
μόδα, και μετά, όπως όλες οι επαναστάσεις που πετυχαίνουν, κατήντησε
κατεστημένο. Μιλάω για την πολιτική ορθότητα, που τα τελευταία χρόνια έχει
γίνει μάστιγα στην Ελλάδα.

Στην αρχή, η πολιτική ορθότητα ήταν απαραίτητη για να ξεπεραστούν
πεπαλαιωμένες και συντηρητικές αντιλήψεις που απέβαιναν εις βάρος της
ποιότητας ζωής, των στοιχειωδών δικαιωμάτων και της ελευθερίας έκφρασης
ορισμένων μειονοτήτων. Τώρα όμως, οι πιο θερμοί υποστηρικτές αυτού του
δόγματος μοιάζουν να έχουν ξεχάσει ότι η τυπική αλλά και ουσιαστική ελευθερία
έκφρασης δεν είναι αποκλειστικά προνόμιο της πλειοψηφίας ή εκείνων των
μειοψηφιών που «έχουν δίκιο» – αλήθεια, το δίκιο αυτών των ελίτ ποιος το
κρίνει; Οι ίδιες; -, αλλά είναι δικαίωμα των πάντων. Ανεξαιρέτως.

Μια και μιλάμε για ορθότητα όμως, ας βάλουμε τα πράγματα σε μία τάξη: Μονάχα
οι επιλογές του κράτους ή των ιδιωτικών φορέων που έχουν επίδραση πάνω στη ζωή
ενός ή περισσοτέρων ατόμων, μπορούν να θεωρηθούν ανεπίτρεπτη διάκριση λόγω
ηλικίας, φύλου, σεξουαλικής προτίμησης, φυλής κ.λπ. Ρατσιστή λες αυτόν που
έχει μία εταιρεία στην οποία προσλαμβάνονται μονάχα λευκοί άνδρες ηλικίας 25
με 35, δεν μπορείς να κατηγορείς για ρατσισμό όμως έναν άνθρωπο που προτιμάει
στην προσωπική του ζωή να κάνει παρέα μονάχα με μία συγκεκριμένη κατηγορία
ανθρώπων. Εάν δηλαδή εμένα μου αρέσουν μονάχα οι μπλε άνθρωποι με μοβ
βουλίτσες που απεχθάνονται τα μπαράκια και πιστεύουν ότι είναι περισσότερο
προς όφελός μας εγγυήτρια δύναμη της Κύπρου να είναι, αντί για τη Βρετανία,
η… Σουαζιλάνδη, δεν θα βρεθεί κανένας απ’ όλους αυτούς τους διαφωτισμένους
να υπερασπιστεί, ακόμα και με τη ζωή του, και όσο και να διαφωνεί, το δικαίωμά
μου ελεύθερα να πιστεύω και ελεύθερα να εκφράζω αυτά που πιστεύω;