ANAΛΩΣIMA Δεύτερη ευκαιρία

Ένα Όχι να το πούμε, να μας φύγει ο καημός. Έχουμε αδυναμία στη λέξη. Κάποιος
να εξηγήσει του Άλβαρο ντε Σότο. Είναι εκείνο το ΟΧΙ του Σαράντα, το μολών
λαβέ, το Κούγκι και διάφορα άλλα ηρωικά Όχι. Πρέπει να τα επαναλάβουμε. Σαν
εθνική γιορτή το έχουμε δει, κάτι σαν ιεροτελεστία επιβεβαίωσης της ταυτότητάς
μας. Πώς ήταν εκείνο το άναμμα της δάδας στην Ολυμπία; Μια σφαιρική γνωριμία
θέλουμε με τον κόσμο. M’ αυτούς τους μεσολαβητές, που τους βαφτίσαμε τώρα
«διεθνή παράγοντα» και «ξένο παράγοντα». Αφού τους πείσαμε να αναλάβουν να μας
δώσουν ό,τι μπορούν από όσα χάθηκαν στον πόλεμο που Έλληνες ξεκίνησαν.
Δικτάτορες ήταν βέβαια εκείνοι, τους δικάσαμε, αλλά ήταν και εξόχως
εθνικόφρονες, αν θυμάστε. Με την εθνικοφροσύνη τους τα έκαναν όλα, αν θυμάστε.
Δεν θυμάστε, γιατί αποφύγαμε να θυμόμαστε το ξεκίνημα της συμφοράς, τριάντα
χρόνια τώρα. Αντιθέτως, μας αρέσει να θυμόμαστε πολύ τις ένδοξες στιγμές του
Ελληνισμού και να τις επαναλαμβάνουμε. Σαν σχολικές παραστάσεις. Έστω κι εκτός
τόπου και χρόνου. Ένα Όχι λοιπόν και ύστερα άλλο δημοψήφισμα, για διάλογο,
συζήτηση και τέτοια. Σοβαρό θα είναι τότε, χωρίς πανό, χωρίς φωνές, βρισιές
και ακρότητες. Αλλά πρέπει να ξέρετε με ποιους έχετε να κάνετε, γι’ αυτό να
δώσουμε πρώτα τα επισκεπτήριά μας. Ένα Όχι να σας βρίσκεται σαν καλημέρα. Να
αποδειχθεί ότι δεν υποκύπτουμε σε πιέσεις. Ας ζητήσαμε να πιεστεί η τουρκική
πλευρά, εμείς είμαστε αλλιώτικοι. Μήπως θα λέγαμε Ναι, αν έδιναν περισσότερα;
Είναι μεγάλος ο πειρασμός τού Όχι. Το δίλημμα είναι να λυθεί το Κυπριακό ή να
νιώσουμε λίγη επαναστατική συγκίνηση; Ποιος ξενέρωτος θα προτιμούσε το πρώτο;