MATIEΣ Tα τροχαία

Ήταν μια εκπομπή της τηλεόρασης του Καναδά, με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα.
Τίτλος, «H Αθήνα της Μελίνας». Είχα γράψει τα κείμενα. Σε μια σκηνή, η
«αδάμαστη Ελληνίδα», όπως τη χαρακτήριζε ο Κάτρης ή η «Λέαινα» του Λανγκ, με
το βλέμμα στραμμένο στο κοινό, λέει, αυτοσχεδιάζοντας: «Και τώρα θα πάρω τον
Κώστα, τον οδηγό μου, και θα κάνουμε κάτι πολύ επικίνδυνο: μια βόλτα με το
τζιπ του, στην Αθήνα! Στην Ακρόπολη, στο Στάδιο, στο Σύνταγμα…».

Κάθε φορά που μας προκύπτει «τριήμερο», θυμάμαι αυτά τα λόγια και η ψυχή μου
πάει στην Κούλουρη. Γιατί, πράγματι, είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα το να
οδηγείς στην Αθήνα. Κι ακόμη πιο επικίνδυνο το να φεύγεις με το αυτοκίνητό σου
για την επαρχία – Πάσχα, Χριστούγεννα, Πρωτομαγιά, Καθαρή Δευτέρα κ.λπ. –
στους δρόμους της οποίας θα συναντήσεις σουρωμένους, επιδειξιομανείς «δράκους
της ασφάλτου», τσογλαναράδες με τ’ αυτοκίνητα του μπαμπά τους και έξαλλες
γκόμενες που ζητούν επιμόνως από τους συνοδούς τους, «σανίδωσε το γκάζι, ν’
αρχίσουμε ν’ απογειωνόμαστε»!

Είχε πάρει τα μέτρα της και πάλι η Τροχαία. Μιλιούνια οι τροχονόμοι, σε
εθνικές και επαρχιακές οδούς. Αλλά ο αριθμός των νεκρών και των τραυματιών και
πάλι τεράστιος: 50 στον τόπο και 300, περίπου, στα νοσοκομεία, με σπασμένα
πόδια και πλευρά, με κομμένα χέρια, ανίκανοι για δουλειά για μεγάλο χρονικό
διάστημα ή για πάντα! Αλλά, μέχρι πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση;

Παλιά, μιλούσαμε για δρόμους-σκοτώστρες, για έλλειψη φαναριών, για ανεκτικούς
αστυνομικούς, για μεγάλες ταχύτητες, για μεθυσμένους «αστέρες του βολάν» και
δεν ξέρω τι άλλο. Συμβαίνουν, όντως, όλα αυτά. Αλλά τα πράγματα χειροτερεύουν,
από γιορτή σε γιορτή. Και επειδή, τώρα, τα αυτοκίνητα είναι τζάμπα – ο καθένας
μπορεί να αποκτήσει το «σαραβαλάκι» του χωρίς να πληρώσει δεκάρα τσακιστή – το
φαινόμενο των εξορμήσεων στην επαρχία έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις!

Έχω πεισθεί, πλέον, ότι όλοι μας, πάμε γυρεύοντας. Ο Έλληνας δεν στρώνει, όσες
ποινές κι αν του επιβληθούν, όσους νεκρούς κι αν δει πλάι του, την Κυριακή του
Πάσχα. Έχει στο αίμα του τη ζημιά, την ανυπακοή, το νταηλίκι, το ζορμπαλίκι,
τη φιγούρα, τη μαγκιά. Γι’ αυτό, πρέπει να πάρουμε τα μέτρα μας. Για να
σώσουμε, όχι τους εαυτούς μας – εμείς είμαστε ήδη χαλασμένοι – αλλά τη νέα
γενιά.

Και κύριο μέτρο, κατά τη γνώμη μου, είναι η υποχρεωτική διδασκαλία στα σχολεία
του μαθήματος της κυκλοφοριακής αγωγής, σε όλους τους μαθητές, σε κανονικές
συνθήκες οδήγησης, σε εκτεταμένους χώρους. Ήδη, μαθαίνω, γίνεται μια τέτοια
προσπάθεια, στους Δήμους Ηλιούπολης και Ελληνικού. Και μπράβο! Τι λέτε, κυρία Γιαννάκου;