Eνστάσεις

H ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Ενσωμάτωση και όχι πολυπολιτισμικότητα. Τη βόμβα
έριξε στο τραπέζι ο πρόεδρος της Επιτροπής Φυλετικής Ισότητας της Βρετανίας
Τρέβορ Φιλπς. «Να τελειώνουμε πια με την παρωχημένη καραμέλα της
πολυπολιτισμικότητας η οποία αναπαράγει διαχωρισμούς. Πρέπει να είμαστε όλοι
ίσοι, αλλά απέναντι σε συγκεκριμένους νόμους». Δυστυχώς μάλλον πέρασε
απαρατήρητη, ενώ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρόκληση για νέου τύπου μέτρα…

Οικογένεια ανεπιθύμητων!

Το τέλος μιας περιπέτειας. Ο Αρμπάν Περλάλα στην αγκαλιά του πατέρα του μετά την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου

Ο Αρμπάν Περλάλα ήταν, τους τελευταίους μήνες, το πρόσωπο της επικαιρότητας
στη γειτονική Αλβανία, γιατί στα 22 του έχει αναγκαστεί να βρεθεί και στις δύο
όχθες της ζωής: Σ’ αυτή της ηλικίας του, με τα πολλά και σύγχρονα ενδιαφέροντα
και τις δημιουργικές επιλογές και στην απέναντι, των χωρίς αιτία και εξήγηση
διωγμών. Το συγκρότημα που έφτιαξε στην Ελλάδα με Έλληνες, Αφρικανούς και
Αλβανούς συνομηλίκους του κατατάσσεται (βέβαια) στα χιπ-χοπ. Αλλά κανείς δεν
ξέρει αν η ονομασία που διάλεξαν είναι τυχαία: PPM. Αν διαβαστεί στα λατινικά,
παραπέμπει σε μονάδα τάξης μεγέθους (parts per million – μέρη στο εκατομμύριο,
εκατομμυριοστό). Μικροί; Ασήμαντοι; Το θέμα δεν είναι αν ο Αρμπάν νιώθει έτσι,
αλλά περισσότερο το γιατί. Και οι λόγοι δεν είναι ψυχολογικοί. Ήρθε με την
οικογένειά του στην Ελλάδα το ’93, επειδή είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας στο μάτι
του. Αναγκαστικά, ως λαθρομετανάστες. Στην οικοδομή ο πατέρας, ο Ντούε, στο
σχολείο ο – τότε – 11χρονος Αρμπάν και τα κατάφερναν μια χαρά…

Το μεγάλο χαστούκι…

…ο νεαρός το τρώει στα 17 του. Στις μαθητικές κινητοποιήσεις του ’99
συλλαμβάνεται με την κατηγορία ότι πέταξε μολότοφ σε αστυνομικό. Βαριά η
κατηγορία και όπως είπε ένας από τους μάρτυρες αστυνομικούς στο δικαστήριο,
δεν συνελήφθη επειδή «έμοιαζε με Αλβανό» διότι – απλούστατα! – «δεν έμοιαζε,
άρα δεν τίθεται θέμα ρατσισμού»! (Το δικαστήριο δεν ζήτησε περισσότερα περί
ομοιοτήτων).

Αλλά η καταραμένη η – όποια – εθνικότητα παίζει περίεργα παιχνίδια, ενίοτε και
διευκολύνει τους διωγμούς, όπως στην περίπτωσή του. H πρωτόδικη καταδίκη του
σε 8,5 χρόνια φυλάκιση ήταν ο πρώτος κεραυνός εν αιθρία. αφού τα αποδεικτικά
στοιχεία επέβαλαν την αθώωσή του: Μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας ο αστυνομικός
που τον συνέλαβε. Μάρτυρες υπεράσπισης το βίντεο που έδειξε άλλον με άλλα
ρούχα να πετάει στον συγκεκριμένο αστυνομικό τη μολότοφ, οι καθηγητές του, οι
συμμαθητές του και αυτόπτες μάρτυρες. Οι ένορκοι ζήτησαν την αθώωση, αλλά… H
ΟΛΜΕ κάνει έρανο, μαζεύει τα χρήματα της εγγύησης και ο Αρμπάν αποφυλακίζεται.
Την ίδια ώρα η ΕΔΕ, που ξεκίνησε λόγω των ιατροδικαστικών εκθέσεων του
Νοσοκομείου Κρατουμένων στον Κορυδαλλό και του «ΕΛΠΙΣ», ολοκληρώθηκε με…
επιτυχία. Κανείς δεν είχε δείρει με αμβλύ όργανο – όπως έγραφαν οι εκθέσεις –
τον Αρμπάν! Δύο χρόνια μετά, το Εφετείο κάνει σκόντο στην ποινή: 3,5 χρόνια με
αναστολή…

Ο Αρμπάν εγκαταλείπει το σχολείο και κρύβεται στη μουσική και στην εικονική
πραγματικότητα (έχει αξιοζήλευτες επιδόσεις στην πληροφορική). Θέλει
περισσότερο να τον ξεχάσουν… Αμ δε!

Το πρώτο cd των PPM…

…έρχεται λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Ο Αρμπάν, επειδή είναι και σε
ελληνικό και σε αλβανικό στίχο, πηγαίνει στα Τίρανα για να το προωθήσει. Στις
3 Ιανουαρίου επιστρέφει στο «Βενιζέλος», αλλά εκεί του λένε ότι δεν μπαίνει,
διότι υπάρχει πρόβλημα με το διαβατήριό του. Δεν του εξηγούν περισσότερα ούτε
εκεί ούτε στο ελληνικό προξενείο όπου απευθύνεται. Στους μήνες που ακολουθούν,
φίλοι του και στις δύο χώρες προσπαθούν να βρουν λύση. Βγάζει νέο διαβατήριο,
αλλά και πάλι τον σταματούν. Μάταια ρωτάει γιατί, αν υπάρχει κάποιος νόμος
κ.λπ. Τελικά, αποφασίζει να μπει στην Ελλάδα οδικώς. Στην Κρυσταλλοπηγή τον
σταματούν και πάλι χωρίς εξήγηση… Δύο ημέρες μετά, τη Δευτέρα του Πάσχα,
δοκιμάζει την τύχη του στο νέο τελωνείο στις Τρεις Γέφυρες. Ανάσταση! Οι
αστυνομικοί όχι μόνο του επιτρέπουν την είσοδο, αλλά προθυμοποιούνται να του
καλέσουν και ταξί «ημέρες που είναι»!

Τι εισπράττει κανείς από την ιστορία του; Προφανώς ότι ελεύθερος είναι όποιος
νιώθει ότι δεν λογοδοτεί για τις πράξεις του. Ο Αρμπάν απέδειξε ότι η θολούρα
της ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής επιτρέπει στον οποιονδήποτε υπάλληλο
να χαράζει και να ασκεί τη δική του!