Λύση από τα παλιά

Δεν έχει χαρακτηρισθεί τυχαία ως «χρυσή εποχή» του ελληνικού τραγουδιού η
δεκαετία 1955-1965. Τότε γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν όμορφα τραγούδια, κυρίως
λαϊκά, αναδείχθηκαν γνωστές φωνές και σημαντικοί δημιουργοί. Ένα μεγάλο μέρος
από το έργο αυτών των καλλιτεχνών λειτουργεί και σήμερα, δηλαδή πενήντα χρόνια
μετά. Αυτή η πραγματικότητα διαπιστώθηκε τη νύχτα της Ανάστασης στα εορταστικά
προγράμματα της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Μικροί και μεγάλοι, χθεσινοί
και σημερινοί έπαιζαν και τραγουδούσαν λαϊκά τραγούδια (ασχέτως αν τα
κακοποιούσαν) για να δημιουργήσουν κέφι στο κοινό. Ορισμένα κανάλια μάλιστα
ανέσυραν από τα αρχεία παλιά αφιερώματα, συναυλίες και άλλα ντοκουμέντα, με
αθάνατα τραγούδια τών Βαμβακάρη, Μπαγιαντέρα, Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου,
Χατζηχρήστου, Χιώτη, Μητσάκη, Καλδάρα και άλλων. Οι πολυδιαφημισμένες βεντέτες
της περιόδου 1970 – 2000, αντί να μας παρουσιάζουν τα δικά τους τραγούδια,
προτίμησαν να ξαναδώσουν στο κοινό τις έτοιμες, πολύ μεγάλες επιτυχίες των
παλαιότερων συναδέλφων τους. Άλλη μια φορά, λοιπόν, ένα πασχαλιάτικο πρόγραμμα
με αυθεντικά λαϊκά έβγαλε ασπροπρόσωπους τους ανθρώπους του μάρκετινγκ, που
κατά καιρούς αδιάντροπα χλευάζουν ή σνομπάρουν αυτή τη «χρυσή εποχή» του
τραγουδιού.