ΓIANNHΣ ΓΛEZOΣ «Δεν δέχομαι να γίνω υπηρέτης των τραγουδιστών»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Οι εταιρείες υποκατέστησαν τους συνθέτες και στιχουργούς με τους |
«Θεωρώ ότι ξεκινάω τώρα την καριέρα μου. Δουλεύω με πάθος και είμαι
αποφασισμένος να δώσω τη μάχη με το κατεστημένο του ελληνικού τραγουδιού». Ο
συνθέτης Γιάννης Γλέζος, ύστερα από απουσία 25 χρόνων από τη δισκογραφία,
μιλάει στα «NEA» για τον νέο του δίσκο «Τα τραγούδια της Εύας» και εκφράζεται
για το ελληνικό τραγούδι, που συνδέει την ποιότητά του με το έργο των
δημιουργών.
Ο καινούργιος δίσκος, σε ποίηση της Εύας Λίτινα, περιέχει 13 τραγούδια,
ρομαντικά και μελωδικά – όπως τα χαρακτηρίζει ο συνθέτης – πάνω σε γνωστούς
ρυθμούς: χασάπικο, ζεϊμπέκικο, χασαποσέρβικο, τσιφτετέλι, τανγκό, βαλς, ένα
εμβατήριο, μια ρούμπα και μερικές μπαλάντες. H ενορχήστρωση βασίζεται σε
ανάμειξη φυσικών οργάνων (πιάνα, μπουζούκια, κρουστά) με ήχους ηλεκτρονικούς.
Κατά τον συνθέτη, «οι στίχοι ανιχνεύουν την ιδιοσυγκρασία μιας ευαίσθητης
γυναίκας, της Εύας Λίτινα, μέσα σε μια αντιποιητική εποχή και πόλη. Ύστερα από
25 χρόνια συνειδητής και θεληματικής απουσίας μου από τη δισκογραφία,
επανέρχομαι με αυτά τα τραγούδια γιατί μου δόθηκε η δυνατότητα να τα
τραγουδήσω ο ίδιος, όπως θέλω, άρα να δημιουργήσω και να ολοκληρώσω την
αληθινή τους έκφραση, δηλαδή να δημιουργήσω την ακλόνητη πανοπλία της αλήθειας
τους».
Ο δίσκος εγκαινιάζει τη νέα περίοδο του συνθέτη με τους νέους καθώς και
τη σχέση του με το κοινό που αγάπησε τα τραγούδια του, σε ποίηση Λόρκα,
Νερούντα, Καβάφη και τις λαϊκές του επιτυχίες. «Τα τραγούδια της Εύας» είναι ο
πρώτος δίσκος, από τρεις, που θα κυκλοφορήσουν από την Legend. Ο συνθέτης
προγραμματίζει και σειρά συναυλιών όπου θα παρουσιάσει τα τραγούδια του.
Ο Γιάννης Γλέζος μάς θυμίζει ότι εγκατέλειψε τα στούντιο το 1979, όταν
ηχογραφούσε το έργο του «Περιμένοντας τους βαρβάρους» σε ποίηση του K.Π.
Καβάφη. «Αποφάσισα να συγκρουσθώ με την εταιρεία που συνεργαζόμουν, γιατί
επέμεναν να χρησιμοποιήσουν λαϊκούς τραγουδιστές για την ερμηνεία των
αριστουργημάτων του Καβάφη πάνω στα οποία είχα δουλέψει πάρα πολύ. Άρχισα να
τα μελοποιώ το 1975 στη Νέα Υόρκη και τα ολοκλήρωσα τον Ιανουάριο του 1978
στην Αθήνα. Θεωρούσα ιεροσυλία για το έργο του Καβάφη να μπει σε εμπορικά
καλούπια. Δεν δέχτηκα να μπουν τραγουδιστές και το ερμήνευσα εγώ ο ίδιος. Δεν
υπέκυψα στον εκβιασμό και η εταιρεία μού το “ανταπέδωσε” με το να “θάψει” τον
δίσκο. Αηδίασα, οργίστηκα και αποφάσισα αποχή από τη δισκογραφία. Δεν τους
έκανε το χατίρι. Δεν δέχομαι να γίνω υπηρέτης των τραγουδιστών».
Για τον ρόλο και τη θέση των τραγουδιστών στην εξέλιξη της ελληνικής
μουσικής, τα τελευταία 30 χρόνια, ο Γιάννης Γλέζος υποστηρίζει ότι οι
συνέπειες που δημιουργήθηκαν ήταν όχι απλώς αρνητικές αλλά και καταστροφικές:
«H εκτόπιση των δημιουργών έφερε τη μεγάλη κατρακύλα στο ελληνικό τραγούδι.
Αυτό ήταν μια στρατηγική κίνηση και συνειδητή επιλογή των εταιρειών της
δισκογραφίας, όλων ανεξαιρέτως. Δεν άντεχαν να έρχονται σε επαφή με τους
δημιουργούς γιατί αυτοί διέθεταν κύρος και προσωπικότητα. Πίστευαν στην
αναγκαιότητα της αναγέννησης της ελληνικής κοινωνίας μέσω του πολιτισμού και
του τραγουδιού γενικότερα. Αυτή η τάση και η στάση έπεφτε βαριά στους
εταιριάρχες και στους παραγωγούς. Το μόνο όραμα που είχαν εκείνοι για τη ζωή
και την κοινωνία ήταν το κέρδος. Όταν είδαν την κοσμογονία του έντεχνου λαϊκού
τραγουδιού και της μελοποιημένης ποίησης που ξεκίνησε με τον Μίκη Θεοδωράκη,
κατάλαβαν ότι είχαν στα χέρια τους μια ωρολογιακή βόμβα. Κάποια στιγμή αυτή η
κατάσταση θα ήταν ανεξέλεγκτη και οι εταιρείες θα περνούσαν στα χέρια των
καλλιτεχνών. Οπότε επινόησαν το ιδιοφυές εύρημα: τον δούρειο ίππο των
τραγουδιστών. Αποφάσισαν λοιπόν να εκμηδενίσουν τον ρόλο του συνθέτη και του
ποιητή, βάζοντας στο βάθρο τον γίγαντα με τα πήλινα πόδια, τον τραγουδιστή.
Έτσι σιγά – σιγά ο τραγουδιστής χωρίς να έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει
υποκαθιστά τον δημιουργό. Αυτό το πράγμα όμως ήταν τερατογένεση, και
αναπόφευκτα έφερνε αργά αργά αλλά ουσιαστικά την καταστροφή του τραγουδιού,
εφόσον αποκλειστικά στο τραγούδι δημιουργοί είναι ο συνθέτης και ο στιχουργός».
«Οι αποκλειστικά υπεύθυνοι και ένοχοι»
«H μέθοδος της υποκατάστασης των δημιουργών ήταν αποδοτική για τους εμπόρους
της δισκογραφίας», λέει ο ΓΙάννης Γλέζος. «Αντί κάθε δίσκος να αποτελεί ένα
έργο δομημένο από τη δημιουργική φαντασία και γνώση του συνθέτη και του
ποιητή, ο δίσκος κατάντησε να είναι ένα μη έργο, δομημένο από την
προσωπικότητα (την δημιουργικά ανύπαρκτη) του τραγουδιστή, ο οποίος πια
ετροφοδοτείτο με διάφορα τραγούδια, από διάφορους συνθέτες, με συνέπεια τη
φανερή βλάβη στην ενιαία δημιουργικότητα ενός έργου και με αποτέλεσμα,
δυστυχώς, οι συνθέτες και οι στιχουργοί (όσοι το επέτρεψαν στον εαυτό τους) να
καταντήσουν απλοί υπάλληλοι των τραγουδιστών και των εταιρειών. Αυτή ήταν μια
προϊούσα σήψη, που έφερε το ελληνικό τραγούδι στη σημερινή έσχατη παρακμή,
αφού έχει εκμηδενισθεί τελείως πλέον ο ρόλος του δημιουργού. Ας μην
παραπονούνται, λοιπόν, οι εταιρείες δίσκων και οι τραγουδιστές για τη
σημερινή, άσχημη κατάσταση, γιατί είναι οι αποκλειστικά υπεύθυνοι και ένοχοι».
Google news
