Eνστάσεις

H ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Newfoundland. H περιοχή βόρεια του Κεμπέκ
ανακαλύφθηκε πρώτα από τους Βίκινγκ. Γύρω στα 950 μ.X. Ισλανδοί «έποικοι»
αποβιβάστηκαν στη Γροιλανδία, ενώ 50 χρόνια μετά ο Leif Ericson έγινε ο πρώτος
Ευρωπαίος που έφθασε στον Καναδά και μάλιστα στο βορειότερο σημείο της Newfoundland.

H φώκια και η παγκοσμιοποίηση

5.000 κυνηγοί θα σκοτώσουν με ρόπαλα φέτος 950.000 νεογέννητες φώκιες…

Ο Wilfred Alyward βραβεύθηκε φέτος από την εταιρεία «Καναδική φώκια» A.E., ως
«ο κυνηγός της χρονιάς» και προσπαθεί να εξηγήσει ότι οι σκηνές βαρβαρότητας
που επαναλήφθηκαν φέτος στην παγωμένη Newfoundland – ύστερα από 20 χρόνια
απαγόρευσης – επιβάλλονται από την ανάγκη επιβίωσης και την παράδοση. «H
οικογένειά μου κυνηγούσε φώκιες εδώ και γενιές». M’ αυτόν τον τρόπο; Χτυπώντας
με τα μπαστούνια τα μωρά της φώκιας στο κεφάλι; «Για ανθρωπιστικούς λόγους. Οι
καραμπίνες έχουν απαγορευθεί, διότι δεν σκότωναν επιτόπου τα ζώα και
βασανίζονταν κατά το… γδάρσιμο», είναι η επίσημη θέση της καναδικής
κυβέρνησης! Μιας χώρας όπου τα γκάλοπ δείχνουν πως διαθέτει μία από τις πιο
φιλοπεριβαλλοντικές κοινές γνώμες στον πλανήτη!

5.000 Καναδοί κυνηγοί…

… θα σκοτώσουν φέτος – με επίσημη άδεια και ρόπαλα – περίπου 950.000
νεογέννητες φώκιες. Θα εισπράξουν περίπου 42 δολάρια (ΗΠΑ) για το κάθε κομμάτι
και θα δώσουν νέα πνοή στα 350 μικρά βιοτεχνικά εργαστήρια της περιοχής.
Σύμμαχος, και ταυτόχρονα εχθρός τους, η παγκοσμιοποίηση! H σφαγή των
περασμένων δεκαετιών είχε σταματήσει, όχι επειδή Geenpeace, WWF και άλλοι
διεθνείς οργανισμοί ξεσήκωσαν τότε (’70 και ’80) τη διεθνή κοινή γνώμη, αλλά
διότι τα προϊόντα δεν έβρισκαν νέες αγορές. H – τότε – απαγόρευση δεν είχε
οικονομικό κόστος. Αλλά τα πράγματα άλλαξαν πάλι. Ο Wilfred βρήκε εμπόρους
στην Πολωνία, την Ουκρανία, τη Ρωσία και την… Κίνα. Περίπου 40.000.000
δολάρια θα εισρεύσουν στην περιοχή από το εμπόριο που εξασφαλίζει η Νέα
Οικονομία. Αλλά η παγκοσμιοποίηση φέρνει (πάλι) και τις μεγάλες
περιβαλλοντικές οργανώσεις. Και το ενδιαφέρον όλων μας για την περιοχή. Τότε,
ο Wilfred και οι φίλοι του ανακαλύπτουν την… παράδοση. Και την αντίδραση στη
νέα εποχή: «Εμείς εδώ έτσι ζούσαμε για αιώνες. Το κυνήγι είναι στο αίμα μας.
Είναι στην παράδοσή μας. Δεν θα μας πουν οι ξένοι τι θα κάνουμε στον τόπο μας
με τις φώκιες μας»… Δεν είναι το ψέμα που ενοχλεί – αφού ο τελευταίος
ιθαγενής στην περιοχή πέθανε το 1912 και μόνο από τότε οι άποικοι ασχολήθηκαν
και με το κυνήγι… Είναι – κυρίως – η επιλεκτικότητα, μέσω της οποίας
αρθρώνεται «λόγος δικαίου»…

Το στραπάτσο…

… που έπαθαν στον Καναδά οι μεγάλες περιβαλλοντικές οργανώσεις πριν από 25
χρόνια το θυμούνται ακόμη. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο έδειχναν να αποσπούν
τα νεογέννητα φωκάκια από τις μανάδες τους και έπειτα από δυο-τρία γερά
χτυπήματα στα κεφάλι να τα γδέρνουν – πολλά ακόμη ζωντανά. H φρίκη σε όλο τον
κόσμο προκάλεσε (και) μια μη αναμενόμενη στροφή στην καναδική κοινωνία. Οι
συνδρομές στις περιβαλλοντικές οργανώσεις σταμάτησαν και πολλές φορές
δημιουργήθηκαν επεισόδια εναντίον τους. Σε μια χώρα που παρουσιάζεται ως
υπόδειγμα οικο-ανάπτυξης, η μαζική ενοχή απλώς έξυσε την πληγή και σύντομα η
επούλωση έγινε με τη δαιμονοποίηση του «άλλου». Με τον πιο συνηθισμένο τρόπο:
Έγινε ο «ξένος» αυτός που τα δικαιώματά του σταματούν εκεί που ορίζει ο
«ντόπιος». Ο απόηχος (του εκβιασμού) εκείνων των δεκαετιών έφτασε μέχρι τις
ημέρες μας. Για παράδειγμα, στο Internet υπάρχει κύμα καταγγελιών όχι μόνο
κατά της καναδικής κυβέρνησης, αλλά και εναντίον του WWF, επειδή «δεν πήρε
ξεκάθαρη θέση για τη σφαγή»!

Ο πλανήτης είναι τόσο μικρός ώστε να βρίσκει ο Καναδάς αγοραστές στην Κίνα,
αλλά και τόσο μεγάλος για να αποδεχθεί (ο Καναδάς) κριτική των νόμων του… H
βία, έγραφε η Σιμόν Βέιλ, μετατρέπει σε πράγμα οποιονδήποτε υποτάσσεται σ’
αυτήν. Πιθανώς το ίδιο ισχύει για όσους μιλάνε περί παγκοσμιοποίησης αλλά
απλώς εννοούν και μόνο τη Νέα Οικονομία.

Info

Σούζαν Σόνταγκ «Παρατηρώντας τον πόνο των άλλων», SCRIPTA, Αθήνα 2003

www.ifaw.org

www.sealers.nf.ca